Proza, Een uitstapje naar boven.

Door Kirsti gepubliceerd op Tuesday 28 January 20:41

Een uitstapje naar boven.

Ik wilde even weg van hier, maakte mijn hoofd leeg en legde mijn hart stil. Ze waren er weer als vanouds, maar zeer dichtbij. Ik vroeg ze zijn jullie afgedaald of ik opgestegen. We zijn beide halverwege kreeg ik als antwoord. Vol verbazing keek ik naar wat eens, naast mij op aarde, een in veler ogen mislukte mens was. Heb jij het daarboven nog steeds met jouw lichaam te doen, vroeg ik haar. Elke keer als iemand mij aanroept, heb ik in dit lichaam te verschijnen anders herkennen jullie me niet was haar antwoord. Maar verder ben je toch wit en heb je vleugels vroeg ik haar. Voel je hoe vredig en licht het hier is, was haar antwoord en tevens de mijne op mijn vraag. Ik draaide me om en kroop bij mijn moeder op schoot en ze vroeg me, wil je blijven? Terug naar aarde gingen mijn gedachten en zag mijn eigen schoothondjes. Kan nog niet mam, hoewel dit keer de twijfel groot is.

Las ik vandaag niet in een boek dat het wel lijkt alsof tegenwoordig ouders hun kinderen meer nodig hebben dan de kinderen hun ouders. Zijn de kinderen niet de reddingsboeien van vele ontredderde ouders. Ik vraag me af wat wij voor een generatie daarmee creeëren. Mijn eerste impuls is om te zeggen, zorgzame kinderen maar zie ik dat terug? Dragen zij ons leed? Of lijd ik in vrees over dat wat ik hun meegeef? 

Bezoeken aan onze moeders deze weken met hun verhalen, hun issues in dit leven aan het einde van de hunne, zetten mij aan het denken nu ik ergens driekwart, naar ik hoop, van de mijne ben. Wil ik leren van dat wat zij als hun waarheid zien. Wil ik leren verder te kijken dan mijn waarheid. 

Met oud en nieuw schreef ik:

Oud en Nieuw. Wat laat ik los en wat neem ik mee. In woorden ben ik stil, in gedachten ben ik rustig. Geen voornemens maar gelatenheid in vertrouwen dat alles wat er gebeurt goed voor me is . Om me heen laat ik iedereen in eigen tempo komen tot eigen keuzes. Ben ik er bij nodig dan zal ik er zijn. 

Maar sinds lange tijd word ik midden in de nacht weer wakker om te schrijven. Is het mijn therapie? Mijn ontluchting van de gedachtes die door me heen gaan om in rust te kunnen blijven? Waarom dan altijd die behoefte om niet alleen te schrijven maar ook te publiceren? Misschien omdat ik op zoek ben naar het grote geheel, dat ik behoefte heb aan reacties zodat ik beter verder kan kijken dan alleen mijn waarheid. Ik vertrouw erop dat ik in mijn reacties weer een aanwijzing vind om verder te groeien zoals ik tot nu toe altijd ervaren heb. 

Waarom maak ik af en toe die uitstapjes naar boven? 

Waarom heb ik dit dit keer niet gepubliceerd en vind ik het nu terug en denk ik.......  misschien tijd om te plaatsen. 

 

7a068c4bdeab239de4e4e84d83e18efb.jpg

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Iedereen maakt af en toe uitstapjes naar boven .....
Ik vind dit artikel een bijzondere diepe overdenking. Je plaatst je eigen perspectief ergens midden tussen de aarde en de hemelen, maar in feite is dit ook de positie van ieder mens.
Alleen is het voor de een geen punt en voor de andere een diepe gedachte .... .
Bijzonder mooie overdenking .... .
Begrijp je, erg mooi geschreven
Xxx
Ik heb het nu drie keer gelezen, Ik denk dat ik je begrijp, maar ik twijfel.
Twee zinnen hameren zich in mijn hoofd; " dat het wel lijkt alsof tegenwoordig ouders hun kinderen meer nodig hebben dan de kinderen hun ouders. Zijn de kinderen niet de reddingsboeien van vele ontredderde ouders. "
Daar krijg ik koude rillingen van.
Tja Gildor die gedachte laat mij ook niet onberoerd maar toch .......... vraag ik het me soms af.