En toen keek ik,komt een vrouw bij de dokter.

Door Kirsti gepubliceerd op Friday 21 December 22:49

Al een tijdje wilde ik het boek lezen, de film zien maar het bleef er maar bij. Op mijn verjaardag kreeg ik het boek van mijn kinderen. Toch koos ik eerst voor de film.

Al een tijdje wilde ik het boek lezen, de film zien maar het bleef er maar bij. Op mijn verjaardag kreeg ik het boek van mijn kinderen. Toch koos ik eerst voor de film. Normaal lees ik liever eerst het boek en kijk ik dan de film maar ik wilde het verhaal nu eindelijk zien. Het is een thema die als een rode draad door mijn leven lijkt te lopen. Soms zoek ik confrontaties op om te verwerken, 

Ik ga geen recentie schrijven dat is niet mijn ding maar toch wil even stilstaan bij deze film.

Goede en slechte tijden.

Wat ben ik blij dat ik dit verhaal niet eerder heb bekeken. Had de emoties waarschijnlijk niet aangekund. Behoorlijk geraakt werd ik door het verhaal. Je partner wordt ziek en ook jouw leven staat stil en in teken van pijn en ellende. Je partner veranderd in een persoon die je niet herkent. Jouw lichaam en geest kan niet voelen wat er door de ander heen gaat. Het doet me denken aan mijn bevalling. In pijn zie ik naast me een Voetbal International gelezen worden. Hij kan mijn pijn niet verlichten en toch wil ik zijn aandacht. Wil ik begrip voor de pijn die ik onderga. Wil ik de angst delen voor dat wat komen gaat. Gaat deze pijn erger worden, gaat mijn lichaam dit doorstaan? Niemand kan het werkelijk met je delen.  Je kruipt in je eigen pijn, verdrinkt in je eigen tranen en niemand kan bij je komen achter de opgetrokken muur. 

En toen kwam die vrouw bij de dokter.

En toen kwam die vrouw bij de dokter en stond haar leven op de kop. Ik zie mijn moeder hier en kan het op dit moment aan. Hoor haar zeggen dat ze veel gevoelens, haar angst deelde met een vrijwilliger in het ziekenhuis die haar van behandeling naar behandeling reed. Ze maakte zich zorgen om hun die achterzouden blijven, en weer wil niemand elkaar belasten. 'We redden ons wel maak je maar geen zorgen om ons, zorg jij maar voor jezelf..............'  Moest ze dit ook nog dragen dan? Verwijdering in woorden en gedachten vind al plaats. Het was voor hem geen belasting, ze hoefde geen blad voor haar mond te nemen. Voor directe naasten is het woord dood zo confronterend dat bijna niemand het tegen elkaar durft uit te spreken. Sommigen zullen het zelfs nooit uitspreken ook al is het zo zichtbaar.

Ben je een egoïst als je naast het steunen van je partner kiest voor een stukje geluk? Ik vind het lastige vragen. Ik zie hierdoor een energie die zorgt voor het kunnen zorgen voor.  Dat er grenzen overschreden worden is ook duidelijk in de film, maar hierdoor leert hij juist zijn les.

In 'er komt een vrouw bij de dokter' zie je een omslag, de liefde voor wat was overwint de liefde die er is.  Het doet de liefde verdiepen naar een level die weinig zullen bereiken. 

In liefde gekozen samen een leven te beeindigen.

Achterblijvend in leegte reikhalzend kijkend naar troost. Nu mag jij je ruimte innemen.

Het einde van de film vond ik zo mooi, één kleine zin, een toekomst wens. Het liet zien dat hij zich werkelijk heeft weggecijferd om daar te zijn waar hij nodig was.

Een indrukwekkende film, ik ga zeker het boek ook nog lezen!

 

© Kirsti

Reacties (30) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed dat je deze emotie in een artikel prima hebt verwoord. Van de film heb ik maar een paar stukjes gezien en een paar recenties gelzen. Het boek ga ik ook niet lezen, maar ik begrijp de impact wel van de film.

Ik hoop nooit dat mijn partner deze ziekte krijgt, maar indien dit wel zo is dan is mijn benadering gelijk aan mijn huwelijksgelofte: in goede tijden, maar ook in slechte tijden steun je elkaar. Geen enkele haar (op mijn overigens al behoorlijk kalende hoofd, die er aan denkt haar te bedriegen of zelfs te verlaten.
Indien de vriend van mijn dochter zoiets zou doen zou ik hem zeker op aanspreken (zonder hem echter tegen de muur te zetten) en dit laatste geldt ook voor mijn zoon als hij zijn partner zo zou behandelen.

Nogmaals: Prima dat je dit naar voren hebt gebracht. Duim!
Ik heb het boek en de film expres niet gezien, als kankerpatiënte die al haar moeder, zus en broer ( achter elkaar) heeft moeten wegbrengen, kwam het interview met Kluun rauw en koel over, hij vond het heel normaal dat hij vreemd ging tijdens de ziekte van zijn vrouw. Op dat moment kon ik hem wel kelen, zou mij moeten gebeuren, denk dat ik de deur met koffer voor vrouwlief openzet en zelf maar de rit in mijn uppie uitzit. Maar dit was voor mij die beroemde druppel, juist als je op zo een moment een geliefde om je heen wilt hebben moet er geen ander in het spel zijn. Wrang, hoe mooi de scene's ook zijn, hoe goed het script ook. Meningen zijn nog steeds verdeeld.
Groet en duim van leny
Een prachtige resencie...
de film heb ik nog niet gezien. Lijkt me een prachtige film.
Mooi verhaal en mooie film. Alleen het brengt niet zulke mooie herinneringen voor mij mee iemand die aan kanker lijdt.
Ja ik vind net als Doortje het ongepast..gewoon doorfeesten ne vreemd gaaan. Op die momenten van ernstige ziekte kun je dat har niet aandoen. Duim Taco Heb de film gezien en het boek gelezen!
Fantastische film, wel ontroerend!