Opstaan voor dikke mensen

Door ZomaarIemandde1e gepubliceerd op Monday 28 October 02:47

Hoe gevoelig ligt het spotten met de medemens in onze maatschappij?

Opstaan voor dikke mensen

Onder bovenstaande titel publiceerde de internetversie van De Pers op 15 november 2010 een bericht dat ogenschijnlijk serieus bedoeld was maar in feite niet meer bleek dan een zogenaamd grappig filmpje over een zeer corpulente man die in vijf moeizame stappen zijn zware lijf van een bank af wist te hijsen. Deze Youtube bijdrage eindigde met een ‘stap zes’ waarin werd aangekondigd dat hij in de keuken een hartaanval tegemoet mocht zien. Over dit laatste gelukkig geen videobeelden.

Nu ben ik zelf zo’n beetje mijn hele leven een corpulent persoon. Ik heb vele beledigingen en bespottingen van diverse gradatie mogen ontvangen. Niettemin ben ik in het bezit van een gezonde dosis zelfspot en kan soms best glimlachen om een ten koste van mij gemaakte grap. Zo lag ik eens op mijn buik aan het Zandvoortse strand, te genieten van een heerlijke dag. In die tijd droeg ik een fikse snor in het gelaat. Twee jonge mannen keken naar mij in het voorbijgaan, waarop de een tegen de ander zei: “Verrek, een walrus!”. Ik heb onbedaarlijk moeten lachen en de bijnaam ‘walrus’ nog lange tijd gevoerd.

Anderzijds weet ik van lotgenoten die zich zo gekweld hebben gevoeld door de onophoudelijke belachelijk makerij dat zij zich nauwelijks in het openbaar durven te vertonen. Hun leven is niet alleen verwoest door de lichamelijke problematiek maar minstens zo zwaar doordat anderen hierin een kans zien zich te profileren als ware komediant.

Het is de meeste mensen niet eens kwalijk te nemen. Als kind worden zij opgevoed met het idee dat afwijkende uiterlijke kenmerken lachwekkend zijn. Als boegbeeld hiervoor staat de clown. Vaak is hij dik, heeft veel te grote voeten, een rode neus en veel te grote mond. Daarnaast heeft hij kleren aan die volgens de maatschappij echt niet kunnen. In dit uiterlijk zet hij zichzelf neer als dom en onhandig. “Haha, kijk die rare clown eens!” Onze kinderen lachen mee en het zaadje is geplant. In het grijs verleden hadden we al de slapstick films waarin mensen belachelijk werden gemaakt met hun uiterlijk en het daarmee schijnbaar gepaard gaande idiote gedrag. Voor de wat ouderen onder ons hoef ik slechts Ben Turpin of Stan en Laurel te noemen. In films zijn dikke kinderen vaak dom of gemeen en lopen altijd met wat snaaiwerk in hun handen. Het zijn maar een paar voorbeelden. Op de een of andere manier wil de maatschappij dus in stand houden dat iedereen die niet voldoet aan de geldende norm, een terecht object is voor spot en humor.

Nu kijk ik de laatste jaren met verbazing om mij heen hoe druk men zich kan maken over één specifieke vorm van massabelediging, namelijk het beledigen van moslims. Een politicus staat er zelfs voor terecht. Zijn de zaken dan opeens anders als het gaat om een geloof? Met weinig zoekwerk kan ik een overdadig aantal spottende prenten vinden met betrekking tot de paus en andere hooggeplaatste lieden van de katholieke kerkgemeenschap. Zelfs Jezus heb ik in allerlei hoedanigheden aangetroffen, met of zonder kruis, die op z’n minst compromitterend te noemen zijn. Wie kent niet de deursticker waarop staat: “Aan de deur wordt niet gekocht en bekeerd zijn we ook al!” In het verleden was een zeer bekende Nederlander vaak op tv te zien die de naam Max Taileur droeg. Hij was destijds de bekendste moppentapper die specifieke eigenschappen van joden op de hak nam terwijl hij zelf ook joods was en dit nog wel enkele decennia na de tweede wereldoorlog. Jehova getuigen worden neergezet als lastige mensen wiens voet je maar moeilijk tussen de deur vandaan kunt houden en hun weerstand tegen medische zorg is regelmatig een punt van maatschappelijke discussie. Of ik nu kijk naar boeddhisten of aanhangers van de Hari Krishna, zonder uitzondering wordt er met regelmaat de draak met ze gestoken in films, strips of ander ‘komisch’ materiaal. Mijn conclusie: het kan niet liggen aan het geloof op zich dat mensen zo op eieren lopen als het om de Islam gaat.

Zou De Pers ook een filmpje plaatsen van een moslima die een kopje vermicellisoep door het gaas van haar bourka of hoe zoiets ook mag heten, probeert te slobberen? Ik vrees van niet. Waarom? Het risico van een hoge prijs te moeten betalen is te groot. Als ik De Pers nu zou trachten aan te klagen wegens groepsbelediging van de corpulente mens, is het hof dan ook van mening dat de redactie voor de rechter moet verschijnen? Waarschijnlijk niet omdat de maatschappij zich daarover niet al te druk maakt. Wat is er voor risico aan het beledigen van een aantal vetkleppen?

Hoewel ik het nooit zou willen propageren, is de enige methode om eenzelfde beschermde status als de moslim te verkrijgen dus heel hard optreden. Ik zie zo voor mij dat een man van ongeveer 140 Kg een aantal staven dynamiet om zijn middel knoopt en zijn vet in een grote straal op een plein laat neerdwarrelen bij een zelfmoordactie. In de hemel wacht hem vervolgens een oneindig buffet. Boze drommen dikke mensen op het Malieveld in Den Haag met spandoeken. FAT POWER! Winkels zonder kledingmaten boven de 60 worden vanaf nu geboycot of in de fik gestoken. Er verschijnen geheimzinnige filmpjes op het internet met kwade kerels in slechts een lendendoek en een muts op, die doodsbedreigingen uiten naar iedereen die nog een spotprent of iets dergelijks publiceert over de corpulente medemens. Schreeuwen, dreigen en geweld plegen lijkt dus het devies.

Vervolgens komt de maatschappelijke discussie. Job Cohen gaat hier en daar een kroketje eten met voorname vetzuchtigen. Een enkele politicus roept om keihard optreden. Bij Pauw en Witteman komt men bij elkaar. Aangevoerd wordt, dat niet alle dikke mensen extreem en gewelddadig zijn maar de toon laat blijken dat je toch beter voor ze kunt oppassen. Zodra een omroep het in zijn hoofd haalt een documentaire over de dikextremisten te vertonen waarschuwt de minister president voor mogelijke ordeverstoringen en brengt het land in opperste staat van paraatheid maar zegt ondertussen dat we van de dikke mens op zich niets te vrezen hebben, dat de meeste corpulenten zich prima hebben geïntegreerd in de samenleving, een baan hebben en soms zelfs aan sport doen.

Voorts komt de positieve discriminatie tevoorschijn. Sportleraren boven de 100 Kg krijgen de voorkeur. Een modellenbureau dat de zwaardere medemens niet aanneemt kan sancties verwachten. Reclamespotjes bevatten op z’n minst één iemand met duidelijk overgewicht en o wee het balletgezelschap dat een potentiële danser weigert om zijn of haar te zware lichaamsbouw.

Het lijkt een idiote toestand die ik hierboven beschrijf maar is het dat wel? Verander wat in het type mens en de omstandigheden en je kunt het dagelijks om je heen zien gebeuren. Zelf zal ik mij nooit aansluiten bij de dikextremisten en hoop ik mijn gevoel voor humor en zelfspot te behouden. Voor anderen behorend tot een groep die zich snel gediscrimineerd voelt, wens ik wat meer gevoel voor humor en relaxedheid, eventueel met behulp van een chill-pil.

Aan de spotters zou ik willen zeggen: “Spot gerust maar met mate, want spot maakt meer kapot dan je lief is…”

Bronnen:
De Pers
Youtube http://www.youtube.com/watch?v=6B5NkxRr2B4&feature=player_embedded

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goed artikel
Mooie column. Zat regelmatig te grinneken.
Heb een hekel aan mensen die grappig proberen te zijn ten kosten van anderen, in welke vorm dan ook. Vind jouw zelfspot bewonderingswaardig. Het is alleen wel zo beschaaft als men zich, bij het maken van een grap ten kosten van een ander. eerst afvraagt of hij die ander daar geen verdriet mee doet.