Instanties...

Door Hpj Goossens gepubliceerd op Friday 14 December 12:09

Wanneer de goede man zijn ogen opent, en vol goede moed het bed uitstapt, fluiten de vogeltjes al het allerhoogste lied. Niet alleen voor zichzelf, maar voor eenieder, die het horen wil. Met een opgeruimd hoofd en met uitgeslapen gedachten loopt de goede man naar beneden. Daar treft de man zijn goede vrouw aan. Zij slaapt nog. Eigenlijk kan de goede vrouw geen goede vrouw voor de man zijn. Dan had ze wel kunnen lopen, vindt ze. Toch houden ze van elkaar. Ze houden van elkaar, net zoals de vogeltjes van fluiten houden.

Hij maakt haar wakker. Met zoete woordjes. Woordjes, waaruit blijkt dat de goede man van zijn vrouw houdt. Zij opent haar ogen. Ze zou zo graag wat willen terugzeggen. Al was het maar wat fluiten. Zoals de vogeltjes doen. Zij houdt ook van hem. Vijf jaar geleden heeft ze dat nog tegen hem gezegd.

Eerst de post. Zenuwachtig wordt hij ervan, van die post. Elke dag wachten op de post. Hij wacht er met smart op. Op die post. Maar vaak komt er niets dat van belang is. Vaak zijn het reclamebladen. Met van die schreeuwerige kreten. Vol goede moed opent de goede man de deur van het halletje. Daar ligt in ieder geval een hoop papier op de mat. Hij pakt de papierstapel op, en loopt ermee naar de kamer.

Hij zegt wat tegen zijn vrouw. Het zou kunnen zijn, dat hij zegt; ‘de post is geweest, schat.’ Het zou kunnen zijn, dat er een informatieboekje bijzit, over stamceltransplantatie. En het zou zomaar kunnen, dat dat al het zoveelste exemplaar is. De goede man zou er onderhand mee kunnen kwartetten. De vrouw niet, want die kan niets vastpakken. Dit was in ieder geval niet de broodnodige post, waarop het goede stel zat te wachten. De schreeuwerige folders legt de man aan de kant. Hij legt het boekje daar weer bovenop. Als statement? Zou kunnen.

Een envelop met zachte, pastelkleuren. Jazekers, daar zat hij op te wachten! Zal ik eerst koffie inschenken, en dan met trillende vingers de envelop openen? Of nu meteen de envelop openrukken? Hij kijkt naar zijn vrouw, die weer dreigt in te slapen. Ach, wat maakt het uit.

De trillende vingers maken dan toch meteen de envelop open. Hij snijdt zichzelf daarbij in de vingers. Zwarte letters op hagelwit papier vertellen hem negatieve woorden. Een dikke neen hier, en een dikke neen daar. Het lijkt wel een neen- festijn.

Wat is de kans dat de goede vrouw een zeer zeldzame ziekte over zich heen krijgt? Wat zijn de overlevingskansen? Wat zijn de mogelijkheden? Welke instanties kunnen we inschakelen? Wie, wat, waar, hoe, waarom.

Haar ziekte blijkt te zeldzaam te zijn. De brief eindigt met ‘met vriendelijke groet’.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hartverscheurend.
Situaties zijn soms zo hopeloos...