Het verhaal van Liberty - Persoonlijk levensverhaal

Door Liberty02 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een relatie met 26 jaar verschil. Liegziekte Stelen Agressie Geen moeder meer Ik ken mijn vader niet Lees het hier....

Mijn verhaal.

Als klein meisje zijnde was ik verzot op mijn vader. Al kan ik mij niet zoveel meer van hem herrinneren. Toen ik een jaar of 4 was gingen mijn ouders scheiden. Mijn vader bleek 2 vrouwen te hebben, en 2 vrouwen zwangergemaakt te hebben. Dit was voor mijn tijd, of eigenlijk begon daar mijn tijd.
Achteraf blijk ik nog een broer te hebben, die 9 maanden ouder is dan is. Zijn andere vrouw beviel, en zijn kwakkie werd in me moeder gespoten.. hmmm lekker idee maar niet heus. Maar goed, wat niet weet wat niet deerd. Dat wist ik allemaal niet. Op eens zag ik mijn vader niet meer... Waarom is nu nog steeds niet duidelijk. Mijn moeder zei dat hij overal te beroerd voor was. Hij stal kinder spullen, hij betaalde geen alimentatie, de benzine was te duur... en me ophalen was hem te veel gevraagd. 12 jaar later toen ik hem in 12 jaar tijd weer voor het eerst zag, zei hij dat mijn moeder hem op afstand hield. Hij vertelde dingen op zijn kerfstof te hebben gehad, en dat er gedreigd is met politie ect. Wat ik geloven moet zou ik niet weten... Ik kan het niet navragen... Daar kwam ik er ook pas achter dat ik ook nog een zusje heb!
 
Maar goed, hier begon bij de scheiding al trammelant te komen. Ik begon een liegziekte te ontwikkelen, begon met stelen, agressie ect. kortom ik werd er niet echt leuker op. hoewel ik niet gelovig ben deed ik alles wat god verboden heeft. dreigementen met leugendetocors, politie het had allemaal geen zin. ik trok me nergens wat van aan. In groep 6 liep ik met een paar honderd gulden op zak die ik gestolen had. In winkels werd ik betrapt bij het stelen en eigenlijk een groot deel van mijn leven bestond uit leugens. Er zal ongetwijfeld een goede reden zijn geweest overal voor, maar duidelijk was die niet, er kon al helemaal niets aan veranderd worden. Op de basis school kwam ik vaak genoeg thuis met rapporten waarop stond dat ik weer eens iemand aan de haren trok, schopte of had gespuugt in haren, Ik had flink gescholden, mijn middelvingers opgestoken, kinderen in elkaar geslagen noem maar op.
 
Mijn moeder had in die tijd al een relatie met een man, die ik nooit als vader heb gezien. Eigelijk hadden we echt een haat/liefde verhouding. Ik haalde meestal het bloed onder zijn nagels vandaan en hij bij mij. Maar af en toe waren we natuurlijk ook wel aan het stoeien al gebeurde dat niet vaak. Ik noemde hem wel pa en pappa maar voornamelijk omdat ik niet beter wist.
 
Er gingen bij ons altijd fabels ter ronde, hij zou bijvoorbeeld de straat in zijn gerent met een jachtgeweer die bij ons in de gang hing. Kinderen zou hij bijvoorbeeld ook achterna hebben gezeten, en zelf onze honden zouden achter mensen aan gestuurd zijn. In die tijd hadden we een aardige beestenboel thuis wat me een beetje op de been hield. We hadden 6 honden, 39 verschillende hagedisachtigen, 72 slangen, 19 verschillende schorpioensoorten, 6 verschillende vogelspin soorten, een hangbuikzwijn, kippen, tropen, kromsnavels, papagaaien, parkieten... maar ook ratten en muizen. Ons huis was eigelijk altijd heel schoon, er werd soms 3 keer per dag gestofzogen mijn moeder was altijd wel aan het schoonmaken. zelfs met zoveel dieren wat het spik en span. Alleen natuurlijk kwamen er toen de roddels. Ik was vies, het huis was vies ect.
 
Op school draaide het om, in plaats van dat ik de pestkop was, werd ik gepest. Altijd in elkaar geslagen, opgewacht ect. en mijn moeder en stiefvader maar zeggen... de eerste volgende keer pak je een blok hout en sla je hun hersens in... maar als angsthaasje durf je dat niet. Dat is dus allemaal járen zo doorgegaan.
 
Het stelen, en de agressie verdwenen een beetje, maar liegen ging stug door. Op een gegeven moment kwamen we er achter dat mijn moeder kanker had. Ze werd geholpen met chemokuren en bestralingen.. maar ook toen loog ik stug door. Zelfs op haar sterfbed hem ik haar nog voorgelogen.
 
We woonde in een normale ruime eengezinswoning, gewoon in een rijtje. Ik had een broer en zus die al op zich zelf woonde, en een broer thuis. Pas toen mijn moeder overleed is alles eigenlijk in een klap omgedraaid. Ik heb eigenlijk niet echt meer gelogen, tenzij voor eigen bestwil. en daar ga ik zometeen over beginnen.
 
Aan mijn "stiefvader" heb ik toen pas veel gehad. We zochten veel steun bij elkaar en dat deden we nooit. Maar gek genoeg kwam van het een het ander. Er begon iets anders te groeien. Ik werd langzaam bij beetje verliefd. Omdat ik niet alleen durfde te slapen, hoe oud ik ook was... sliep ik gewoon bij hem in bed. Op een nacht merkte ik dat hij zich blijkbaar ook wel tot mij aangetrokken voelde mede dankzij de troost die we zochten, hebben wij voor het eerst gemeenschap gehad. Het was geweldig. zo vertrouwd we kende elkaar al járen.
 
Dit was iets wat we geheim moesten houden.. maar hoe je het ook went of keert. een geheim of leugen komt altijd bovenwater, We hebben het ruim een jaar kunnen verzwijgen voor mijn familie. Toen die erachter kwamen hebben ze mij opgesloten en vastgehouden. Ik mocht niet weg, ik moest kiezen en alles vertellen! Dat heb ik gedaan. Ik ben vliegensvlug naar huis gegaan, heb hem gebelt en naar hem toegegaan. Vanaf dan moment wilden we verhuizen. We zouden tijdelijk intrekken bij zijn zus. Op zijn verjaardag hebben wij die nog aan de telefoon gehad, en mee gesproken ze verheugde zich er op als we die middag bij haar in zouden trekken... toen we daar eenmaal stonden bleek dat ze toen ze nét had opgehangen een hard stilstand heeft gehad, en is dus overleden... daar stonden we met alle spullen...
Hij zijn familie opgebeld en zijn we daar tijdelijk in getrokken aan de andere kant van nederland. Ook tegen hun hebben we de schijn opgehouden en gedaan of we "vader dochter" waren... want ook zij wisten niet beter.
 
we hebben samen 2 jaar vanuit zuid-holland toen in drenthe gewoont. Daarna ging het tussen ons stuk. We trokken ons te veel aan van de buitenwereld, hij kreeg een beginnende relatie met een vrouw en ik had net een miskraam achter de rug... Ik ben terug gegaan naar zuidholland. heb contact gezocht met mijn familie en gezegt er klaar mee te wezen. In die tijd was ook alles uitgekomen. Iedereen wist het ook de familie van hem, die hem daarna hebben laten vallen als een baksteen. Er werd aangifte gedaan tegen hem met de grond op pedofieli en misbruik.
 
Ik ben mijn vader tegengekomen en ben daar dus ingetrokken. Maar dat hield ik echter niet lang vol, ik werd behandeld als een klein kind, en speelde als schoonmaakstertje een grote rol. De plee's schoonmaken met een lepel, en 30 jaar stront uit de pot lopen schrapen! een keuken waar je letterlijk van de vloer kon eten zoveel lag er op de grond... geen pretje geweest daar!
 
Na 2 maanden miste ik hem toch behoorlijk en zijn we weer samen gekomen. de helft heeft of laten vallen. De rechtzaak is geweest en de uitspraak was een taakstraf van 160 uur, hoewel hij niets verkeerd gedaan heeft! Hij is alleen 26 jaar ouder dan ik!
 
Nu zijn we weer ruim 2 jaar samen, en in die periode hebben we beide 8 miskramen moeten meemaken... we hebben een huis gekocht... nog steeds dieren allen véél minder....
 
Helaas, sommige mensen zijn geboren voor ongeluk.
 
Maar we komen er wel... beetje voor beetje...
 
Hoeveel ongeluk we ook hebben gehad, toch zijn we dol gelukkig!
 
 
 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goed geschreven duim
***Duim*** en groetje oussama.... fan erbij
Dikke duim voor je artikel. En een fan erbij
Dank je theun.
In een harde wereld zoals deze moet je wel sterk zijn.
Met beide benen strak op de grond, en niet terugkijkend...
Hard en rechtvaardig zijn, en vooral altijd positief zijn met een lach;)

zo meid dat heb je goed geschreven.
van mij krijg je ook echt een dikke duim!
dikke duim erbij voor je artikel van je fan ! En geloof me eens zal het wel keren, erin blijven geloven ! En je weet xeaders zijn er voor iedereen ! heftig verhaal !
Dank je wel... dit is helaas een klein tipje van de sluier.
Hoeveel ongeluk men ook heeft, ik ben dol gelukkig en ik lach iedere dag!

;) Liefs