Dank je fibromyalgie

Door Ir gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Misschien kunnen jullie me opvrolijken na het lezen van dit artikel???

Fibromyalgie

Daar zijn al wel wat artkels over geschreven... I know! Maar toch wil ik mijn fibro hier ook even kwijt terwijl ik inspiratieloos er op los ga schrijven. Het zal niet zo'n groot artikel worden, dus jullie kunnen het allemaal volhouden. Ik misschien niet. ;)

Terwijl ik een toepasselijk plaatje zocht voor dit artikel zag ik nog een mooi plaatje wat fibromyalgie eigenlijk best mooi omschrijft. Helaas heeft dit plaatje de tijd niet overleefd, nu ik mijn artikel herlees... Maar neem maar van mij aan dat het een heel toepasselijk plaatje was.

En, werkelijk waar, dat is het wat het is. Stille pijn. Niemand ziet iets aan je, maar je voelt het zeer zeker wel. Is het niet alleen de pijn dan is het toch zeker ook die verdomde vermoeidheid. Als ik bij mezelf te rade ga dan vind ik die vermoeiheid het moeilijkste om mee om te gaan. Oké, die pijn is af en toe ook niet echt te verdragen. Maar moe te zijn zonder dat je vind dat je veel hebt gedaan. Gewoon uitgeput zijn, maar waarom?! Wanneer ik weer mijn postronde aan het doen ben, op de fiets, dan ben ik aan het eind van mijn twee routes af en toe ook echt aan het eind van mijn Latijn (ja, ik heb Latijn op school gehad en daar was ik niet de beste in, dus zou je zeggen: dan ben je zo aan het eind van je Latijn. Hahaha! Toch even lachen tussendoor, want dat is gezond). Met tranen in mijn ogen maak ik mijn ronde af. Dan denk ik maar aan het beetje geld dat het in ieder geval wel oplevert en dat ik zo een lekkere warme douche mag nemen van mezelf. Dan knap ik een beetje op, maar wanneer het einde van de dag nadert kak ik helemaal in. Niet echt leuk voor mijn Frank, maar het is niet anders, helaas. 

En

Nu zit ik hier dus, weer helemaal gebroken. Hoe dit komt? Mijn moeder vroeg mij of ik met haar op de rommelmarkt wilde staan zodat ik ook mijn kunstwerk tentoon kon stellen. De rommelmarkt was gisteren in mijn geboortestad, waar mijn ouders nog steeds wonen en in hetzelfde huis alwaar ik geboren ben. Nou, zoals jullie misschien wel gemerkt hebben was het gisteren niet al te best weer en zeker wanneer je op één plaats moet blijven staan in de wind en regen is het niet bepaald een pretje. Wel moet ik zeggen dat ik veel waardering voor mijn werk heb gekregen en ook hier en daar nog gemeende belangstelling. Ik heb een aantal mensen mijn mailadres gegeven zodat ze contact met me konden opnemen, mochten ze besluiten hun huis te willen opwaarderen middels een bijenwastekening van mij. ;) Die mensen hadden op dat moment niet de financiële middelen een kunstwerk van mij te kunnen bemachtigen. Jammer, want zo duur zijn ze niet, maar ik snap het wel hoor. Ik moet over dat soort dingen ook wel langer nadenken. Niet altijd, want als ik iets écht wil, dan wil ik het echt en dan wil ik het nu! ;)                                                                                                                                          

Anyhow... het was al met al wel een gezellige dag. Maar die pijn! Het is alsof je spontaan spierpijn hebt gekregen terwijl je nog bezig bent. De meeste mensen krijgen spierpijn één of twee dagen nadat ze intensief gesport hebben. Maar nee, bij mij is het anders, ik krijg het meteen al. En dat maakt het dat ik er nu nog mee zit en ik niet over mijn vermoeidheid kan komen. Zoals ik al schreef in een ander artikel http://www.xead.nl/de-immense-impact-van-xead, heb ik moeite met overdag te moeten gaan slapen. Want dat hoor ik jullie al denken.

Nu

Zit ik alweer met tranen in mijn ogen terwijl ik dit stuk aan het schrijven ben. Het komt er zo moeizaam uit dat ik jullie niet verder wil vervelen. Ik ga mijn pijnlijke lichaam naar de post slepen die ik nog moet gaan sorteren. Mijn welgemeende excuses voor dit deprimerende stukje... Nu wil ik zeggen, dan heb ik het maar van me afgeschreven, maar helaas is dit niet gelukt in dit geval. Volgende keer beter dan maar.

En vanavond maar eens proberen op tijd naar bed te gaan. Grapje zeker? Meestal lukt mij dat niet, maar wie weet val ik wel om terwijl ik vanavond aan het bankhangen ben. You never know!

Bedankt in ieder geval voor het lezen en ik beloof dat mijn volgend artikel heel wat vrolijker is. 

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mijn laatste ervaringen kun je hier lezen:
http://plazilla.com/fibromyalgie-ampampgt-chronische-ptss-ampampgt-uwv-ampampgt-eindelijk-in-de-wga
Goed stuk tekst! Ik had nog nooit van Fibromyalgie gehoord.
Dank je, Saltus!
Jeetje wat heftig! Mijn zus heeft dit ook, ik vind het verschrikkelijk omdat ik weet dat het niet meer over gaat! Veel sterkte!
Beetje laat, maar alsnog bedankt... ;)
het is idd zwaar en soms weegt het op je humeur, bij mij toch in ieder geval, sterkte
ik hoop dat de frisse lucht vandaag je goed doet! Snuif het maar eens lekker op ;-) probeer te genieten van de kleine dingen.
Sorry voor de late reactie, maar ook morgen ga ik weer van de frisse lucht genieten. Hoewel ik nu wel één van mijn postroutes morgen voor het laatst ga doen. Het is te zwaar geworden. Eén route is voldoende... ;)
Sterkte hoor, zo'n "onzichtbare" aandoening is extra moeilijk door het onbegrip.
Klopt helemaal!
hallo ir

ik begrijp je helemaal heb al 11 jaar fybro in de hoogste graad, het ergste vind ik ook de vermoeidheid, de pijn word met de jaren veel erger; je wil inderdaad nog zoveel doen maar dat lukt gewoon niet. en dan heb je nog het vele onbegrip van de mensen. Ik schaam mij er ook heel vaak voor. En doe nog altijd meer dan mijn lichaam aankan. maar ik zie dat je veel begrip krijgt hier en dat is toch een heel goed teken
Nooit doen Claire001,
Schamen hoef je niet omdat jou lichaam en geest pijn doen.
Er is inderdaad heel veel onbegrip. Je ziet er immers niet ziek uit...