Het einde van een gamer

Door Knorrepot gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

GEEK! Wel...Deze keer klopt het want dit stukje gaat over computerspelletjes en mijn mojo. I've seem to have lost it...

 

ELABA SNOODAARD!

Ik heb geen zin meer om keer op keer een ellenlange queeste af te werken.  De roep van het avontuur ligt al even achter mij.  Zonet heb ik nog twee prinsessen in nood gewoon aan de kant van de weg laten staan.  De tijd is gekomen voor jongere helden.  Laat mij maar in de herberg zitten met een kroes bier, ik vertel je wel een verhaal over de gloriedagen van een held.  Neen, je bent niet het begin van een fantasy novel aan het lezen.  Ik ben hem ook niet aan het schrijven.  Je zit even verkeerd.  Ik heb het hier over een oude passie.  Iets waar ik al jaren met de grootste overgave me in beweeg.  De wondere wereld van computer games.  Mijn excuses indien ik je te hard teleurstel.  Het artikel dat je nu gaat lezen (of niet) is er één van bits en bytes, niet van magie en zwaarden.  Misschien een volgende keer.

PIYOEE, ZAPP!


Weet je, ik heb het prille begin meegemaakt.  De tijd waar een puber stilletjes in zijn kamer avond na avond gekluisterd was aan zijn monochroom hercules scherm om toch maar via de ingave van tekst probeerde van bil te gaan met een klein hoopje pixels.  Mede dino’s weten over welk spel ik het heb.Je kan aan de huidige generatie niet vertellen hoe ongelooflijk het was om ineens 16 kleuren op je 

scherm te mogen ontwaren, later 256 zelfs.  Het kon gewoon niet beter worden dan dat.  We hadden het ultieme grafische potentieel van games bereikt. It will not get better than this.
Space Quest,  Master of Orion, Dune 2, Syndicate, Maniac Mansion….magistraal.
Het duurde soms maanden voor je iets uitgespeeld had en elke keer dat je het deed voelde je je geweldig.  Je had iets bereikt.  Stom he?  Ik ontdekte beat-em-ups en slaagde er zelfs in aan locale kampioenschappen mee te doen.  Derde plaats in het lokale street fighter 2 toernooi in 1993, nu niet echt de Olympische spelen maar ik was er trots op.  De tijd voor dat er chain-linked combo’s bestonden.(ja, ik daal soms echt af in nerdy lingo  )

GAME MANIA!


Later toen de console’s kwamen oprukken had je betere graphics en met de nieuwe generatie games op cd kon je beginnen aan epossen die nooit hoefden te eindigen.  Ik herinner me een volledige winter die ik volkomen geweid heb aan Final Fantasy VII.  Dank je Cloud.
Mijn kinderen hebben een Xbox360, daarvoor hadden ze een Wii, daarvoor een PS3.
Ze hebben het “geluk” een vader te hebben die een ex-hardcore gamer was.  Neen, we spenderen geen avonden rond de televisie, ieder in zijn eigen wereld, maar ze weten wat games zijn en hoe leuk ze kunnen zijn.  Ik schreef bijna “konden” zijn.  Er is namelijk iets mis met me.
Als ik nu een Pc opstart check ik mijn mail, facebook en andere “sociale” on-line gebeurtenissen.  Misschien speel ik een heel kort spelletje online maar ook niet meer dat heel sporadisch.  Ik gebruik mijn office pakket uitvoerig en chat een eind weg.  Games?  Naaaaaaaaah. 
Zelfs op de xbox ben ik begonnen aan een nieuw Final Fantasy verhaal.  Het duurde twintig minuten voor ik dezelfde oer-stomme combinaties en menu’s moe werd en alles gewoon uitzette.

Waarom zou ik ze überhaupt aanschaffen?  Als ik er dan toch eens aan begin verveelt het me na een weekje en ligt het maar stof te vergaren op mijn harde schijf.  Even twijfelde ik of het aan mij lag of aan de kwaliteit van games die de laatste jaren uitkwamen.  Tuurlijk; grafisch waren ze ongelooflijk om naar te kijken maar waar is de gameplay?  Waar zijn de innovatieve elementen?  Je kan maar zoveel shooters, RTS’en en third perspective adventure games opstarten om te bedenken dat het klonen zijn van oude klassiekers.  Het zal wel aan mij liggen.  Ik heb het allemaal gezien denk ik.
Klinkt fatalistisch maar dat is het dichtste gevoel dat ik er aan kan koppelen.


Maak me wakker als ik me kan inpluggen, wil je?

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik herinner me nog de oude computer van mijn broer, software stond op cassettebandjes (!) Er was een spel waarin je de weg moest vinden via aanwijzingen (you are standing in a clearing) Later Castle of the winds. Zwart-wit met onduidelijke schematische afbeeldingen. Werd dit niet Morrowind en Skyrim?
Psssssst Fred, wakker worden. Mooi stukje