Je hebt zo van die dagen...

Door Avalon62 gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Mijn supersnelle high tech laptop is stuk. Ik heb de koffie in plaats van in mijn mond over mijn toetsenbord gegooid. Daar kan een laptop niet zo goed tegen. Eindelijk na weken zoeken op internet een bedrijf gevonden dat mijn Acer wil en kan (hoop ik) repareren.

Diverse andere bedrijven begonnen meteen al met "Nou dat is de moeite niet hoor om een laptop te repareren". Excuse moi? Een laptop van nog geen twee jaar oud die bijna 900 euri heeft gekost niet de moeite waard? Nou ik dacht het dus wel he?

Vol goede moed het online reparatieformulier ingevuld. Alles gaat vlekkeloos. Bevestiging in mijn email. Adres stikker uitprinten. ordernummer opschrijven.

Omdat ik op één of andere manier geen Kiala afgiftepunt kan vinden maak ik ook nog gebruik van de online chat hulp die voor mij de dichts bijzijnde opzoekt. De Toystudio op de Kerkgracht. Nou kom ik bijna nooit in dat deel van het centrum dus ik neem dat voor kennisgeving aan.

Maar nu, geen stevige doos in huis. Ja ikzelf maar dat is geen optie om een laptop in te verpakken. Eindelijk, achter de bank staat een doos met de driehonderd mini serviesjes van mijn schoonmoeder die ik op diverse sites te koop heb aangeboden maar waar geen hond op reageert. Sterker nog, er wordt niet eens naar de advertenties gekeken. Het is een goede en stevige doos waar Manfield laarzen in hebben gezeten. Een krat opgezocht en alle serviesjes daar in overgeheveld.

Vier oude handdoeken gepakt en mijn laptop goed ingewikkeld zodat er niets mee kan gebeuren tijdens het transport naar de reparateur. Heb ook nog zo'n handige plakbandroller dus inpakken gaat als een tierelier. Adres stikker er op en voila, klaar om morgen naar het Kiala afgiftepunt te brengen.

Ik maak me klaar om de laptop weg te brengen. meteen daarna nog even mijn medicijnen ophalen want die zouden thuis worden bezorgd maar dat is niet gebeurt. Vanmorgen met de apotheek gebeld waar mijn medicijnen zijn en daar konden ze niets vinden. Ik kijk even in de computer mevrouw, ogenblikje hoor. Na een paar minuten komt ze weer aan de telefoon. Nou mevrouw, die staan hier allemaal in de kast hoor die recepten van u. Hmmm, wat raar maar ik moet toch in de buurt zijn, ik haal ze dan wel op vanmiddag. Dus laptop wegbrengen en medicijnen ophalen. Dat was het plan. Daarna nog even naar de AH om brocolli, aardappels en brood te halen. Voor de rest alles in huis dus meteen weer lekker naar het honk terug.

Auto geparkeerd achter de Kerkgracht. Ik pak uit de achterklep mijn zorgvuldig ingepakte laptop en zweet me werkelijk het lazerus van een opvlieger die ik regelmatig heb omdat ik bezig ben de overgang in te gaan. De bloedverzengende hitte in mijn lijf maakt dat ik strompelend om het huizenblok heen loop, het zware pakket in mijn armen, richting de Toystudio oftewel het Kiala afgifte-en afhaal punt.

Voelt u hem al aankomen? Ik denk het wel he? De Toystudio is er al een half jaar uit. Toko dicht, geschlossen, closed, fermée, cerrada. De Toystudio heeft de economische crisis niet overleefd maar heeft vergeten door te geven aan Kiala dat ze geen afgifte cq. ophaal punt meer kunnen zijn. De overgangs perikelen zoals wisselende stemmingen, opvliegers, depressie, zweetaanvallen, gewrichtspijn, etc. volgen elkaar in zeer rap tempo op en ik ben in staat mijn high tech laptop door het raam te gooien waar een half jaar geleden het logo van de Toystudio nog op stond. Natuurlijk weet ik mij te beheersen want ik ben een geciviliseerd persoon maar ohhhhhhh, wat zou dat lekker zijn om even je frustraties af te mogen reageren op een groot winkelraam. Niet met de laptop maar met een goed in de hand liggende baksteen of dergelijke...

Ik veeg mezelf weer bij elkaar en strompel naar de apotheek om mijn medicijnen op te halen. Ik druk op het knopje en krijg een nummertje uit het apparaat dat bij de ingang staat. Meteen springt mijn nummer aan en ik denk "Lekker, eindelijk iets dat vloeiend verloopt". Helaas te vroeg gejuichd natuurlijk. Mijn medicijnen zijn nergens te bekennen terwijl de dame aan de telefoon mij vanmorgen nog zei dat ze in de kast stonden. Nou uit de kast ermee dan nu maar de apothekers assistent kan ze nergens vinden. Iedereen aanwezig wordt gevraagd of ze er iets van af weten. Daarmee bedoel ik natuurlijk de medewerkers van de apotheek. Het zou vreemd zijn als ze het ook aan de klanten zouden gaan vragen natuurlijk.

Eindelijk, na een kwartier wachten worden mijn medicijnen gevonden. Waar ze uiteindelijk vandaan komen blijft mij geheel onduidelijk maar ik ben allang blij dat ik ze heb en ik mijn weg naar de AH kan vervolgen. Ik stap weer in de auto met een gloeiend hoofd alsof ik ergens in de tropen heb gewandeld, draai het contactsleuteltje om en start, doe mijn raampje helemaal open en geniet even van de wind door mijn haren. Bij de AH aangekomen kijk ik nog even in mijn binnenspiegel en zie dat mijn coupe er uit ziet alsof ik aan een stopcontact heb gelikt.

Ik loop van de parkeerplaats naar de AH en post nog even een brief voor mijn woningbouwvereniging waarin ze van mij de wind van voren krijgen. Kreeg vorige week een brief van ze waarin stond dat ik mijn potten met planten van mijn bordes en trap moest verwijderen omdat "de buitenkant van de woning een verzorgde indruk dient te maken". Woest was ik toen ik dat las. ik woon hier al 25 jaar en heb al 20 jaar potten met planten voor mijn deur. Nee, geen gecultiveerde planten maar gewoon kruidachtige gewassen, klaver, thijm, salie, etc. Lekker geurende kruiden. En als ik dan om mij heen kijk dan zie ik een tuin waar al 8 maanden een blauw afdekzeil in ligt, waar bakstenen ingeflikkerd zijn, waar tuintegels al een jaar liggen te wachten om in gebruik te worden genomen, waar ijzeren constructies met golfplaten aan mijn balkon zijn bevestigd. Welcome to my favela! En dan vallen over mijn potten met mijn heerlijk geurende plantjes. Wat gedacht van de buitenverlichting die het al vier maanden niet doet. De energieleverancier die mij dreigt af te sluiten omdat de woningbouwvereniging de rekening van de buitenverlichting niet betaald. Twee velletjes gal heb ik geleegd richting de mevrouw van de afdeling woonbeheer.

Natuurlijk vergeet ik mijn AH boodschappentas mee te nemen en alle plastic tasjes bij de AH zijn op dus loop ik uiteindelijk met drie van die snel scheurende doorzichtige hemdtasjes die je gratis van een rol af kan scheuren richting auto en ben blij dat mijn flesjes vers geperste jus d'orange veilig in de achterbak van mijn auto liggen. Veel meer boodschappen gedaan dan ik van plan was uiteraard. Ben blij dat ik thuis ben, ruim mijn boodschappen op en ga maar eens met het reparatiebedrijf van de laptop bellen. Die zeggen dat ik de laptop ergens anders moet afgeven maar dat is ongeveer een kwartier rijden met de auto. Nou ja er zit niets anders op maar ga dat wel pas morgen doen hoor. Heb het voor vandaag wel gehad en ben blij dat ik thuis ben. Lekker een liter biologische karnemelk aan het oplurken, gewoon rechtstreeks uit het pak want er is toch geen hond hier die dat lust.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nou, sterkte ermee en je moet maar zo denken: er zijn ergere dingen ;-) Maar ik begrijp je helemaal, soms heb je van die dagen....
Heel herkenbaar, heb zelf regelmatig van die dagen , Duim !