Brief uit Polen

Door COOLSTORYBRO gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Onze redactie ontving gisteren een vrij zorgwekkende brief uit Polen. We wilden deze graag met u delen. Bij deze.

Nog niet zo lang geleden reisde ik af naar Polen. Ik wist niet echt wat ik van dat land moest verwachten. Eerlijk gezegd wist ik niet eens waar het lag. Het land scheen dus ergens naast Duitsland te liggen. Aan de verkeerde kant van Duitsland welteverstaan. Polen lag aan die kant waar iedereen in afbrokkelende flatjes woonde. Met dank aan Stalin, wie dat ook moge zijn. Volgens een maat van me was die Stalin ooit een hoge pief in Rusland. Hij bepaalde wat er met het land gebeurde. Mijn maat noemde hem een communist. Ik weet niet precies wat een communist is, maar wel dat communisten vooral in China, Rusland en Cuba wonen, en dat je beter bij ze uit de buurt kunt blijven.
    Naarmate de reis vorderde, zag ik het verval van de wereld om mij heen intreden. Misschien was het psychisch, want ik bekeek alles vanuit het vliegtuigraampje. Ik stelde me voor hoe de wereld er beneden uit moest zien. Ik stelde me Duitsland voor als een land met dikke boerinnen, die nog dikker probeerden te worden met vette braadworsten. Zodra we over een stad vlogen, zag ik vooral homo's en lesbo's. Ik weet niet hoe het komt, maar bij Duitsland denk ik altijd direct aan homo's en lesbo's. Misschien komt het door dat Duitse taaltje. Mensen die Duits spreken, klinken me simpelweg 'gay' in de oren.
    Toen de gezagvoerder aankondigde dat we boven Polen zaten, zag ik vrijwel direct overal witte busjes rijden. Als witte mieren bewogen ze zich voort over de wegen, die zich als aderen over het land hadden verspreid. Ik zag de eerste steden. Er stonden inderdaad flatgebouwen. Wat een armoe. Hoe konden mensen in deze treurigheid leven? Hoe meer we daalden, hoe beter ik Polen kon zien. Het werd slechter en slechter. Ik voelde me slechter en slechter. De uitzichtloosheid van dit land was niet te harden. De creativiteit, inspiratie en ambitie vloeiden uit mijn lichaam. Ik voelde het. Dit was niet goed.

    Uiteindelijk landde het vliegtuig op een modern vliegveld. Met een schitterende bus werd ik naar mijn accommodatie gebracht. Gelukkig was het hotel van alle gemakken voorzien. Ik besloot er wat uit te rusten. Niet te lang, want ik moest nog even trainen. Dat deed ik altijd en overal. Ik vond het lekker en beleefde er plezier aan, maar tijdens mijn tijd in Polen voelde het anders. Mijn creativiteit, inspiratie en ambitie had ik nog niet terug gevonden. Ze lagen nog ergens tussen het hotel en de grens met Duitsland, maar tijd om ze terug te halen, was er helaas niet. Nee, ik reisde volgens een schema en volgens dat schema moest ik een bezoek brengen aan concentratiekamp Auschwitz.
    Auschwitz zoog mijn laatste beetje geluk op. De wachttorens, de gaskamers en de verbrandingsovens doorkliefden mijn geestelijke barrière. Een trip naar Auschwitz moest mensen weer met beide benen op de grond zetten. Ik zakte er doorheen. Nooit eerder voelde ik me zo verschrikkelijk klote en dankzij de uitzichtloosheid van Polen, dacht ik niet dat het ooit nog goed zou komen. Ik had gelijk.

    Na het bezoek aan het concentratiekamp, moest ik voetballen. Ik had geen zin, maar de coach vertelde me dat ik me over mijn depressie moest heen zetten. Normaal lukte dat wel als ik omgeven werd door positief gestemde mensen. Mijn teammaten waren echter ook het spoor bijster. Het enige spoor dat we met z'n allen zagen, was het spoor naar Auschwitz.
    Het hele team voelde het, maar we moesten aantreden tegen Denemarken. Ze hadden een team met derderangs spelers, die in onze eigen Jupiler League niet zouden misstaan. Ondanks onze gemoedstoestand zouden we dit varkentje wel even wassen. Alles leek ook wel goed te gaan. We kregen kans na kans. Het was een kwestie van tijd voor er een goal zou vallen. Helaas viel dat goal aan de verkeerde kant. We stonden plots achter. Uit het niets. Een nieuwe klap. Ik voelde me radeloos verloren. De ogen van het publiek waren op mij gericht. Ik schaamde me diep.
    We verloren de wedstrijd met 1-0 en werden uitgelachen door vriend en vijand. Ik wilde naar huis. Ik kon het allemaal niet meer verdragen. Ik had volgens mij seks nodig, maar dat mocht niet van de coach. Seks zou slecht voor ons zijn. Ik vroeg me af wat er slechter kon zijn dan alles wat we tijdens onze trip hadden meegemaakt. Het leek me allemaal volstrekt onlogisch. Onnatuurlijk ook. Een man moet neuken, dan is hij in z'n sas. Dan voelt hij zich beter. Seks is een natuurlijke drug die mensen blij maakt. Waarom zouden er in derdewereldlanden anders zoveel kinderen op de wereld worden gezet? Niet omdat de ouders hun kinderen, en daarmee hun land, een toekomst willen bieden, maar gewoon omdat ze even een gelukzalig gevoel nodig hadden. Seks hield hen op de been. Seks zou ook mij en mijn teammaten op de been kunnen houden, maar de coach, die aseksuele ouwe vrek, liet het niet toe.

    Gisteren verloren we van Duitsland, onze aartsrivaal. Ik voel me verschrikkelijk, want we vliegen er waarschijnlijk nog voor de kwartfinales uit. In Nederland verwachten ze een wonder. Ze denken dat we Portugal wel even afdrogen en dat we op miraculeuze wijze toch nog doorgaan. Begrijpt dan niemand hoe het team zich voelt? Wil niemand het begrijpen? We zitten stuk. Het Oostblok, zoals mijn maten het noemen, heeft ons gebroken en het komt niet meer goed. We willen naar huis, maar van de coach mogen we niet weg. Hij houdt ons gevangen in zijn illusie die hij deelt met de rest van Nederland. Vanmorgen probeerde Arjen via een toiletraampje te ontsnappen, maar hij werd betrapt door de technische staf. Ik weet niet waar hij nu is. Arjen heeft wel vaker mot met de leiding, maar deze keer is het anders. Voorheen kwam hij na een ruzie terug met een 'blessure', maar ik weet niet of het deze keer bij een blessure blijft. Ik ben bang. Wie komt ons redden?

Wesley.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Cool story bro!
Seks voor de wedstrijd is juist een boost voor je prestaties, maar ja, als toen ik van Marwijk zag voor de wedstrijd, dacht ik dat hij er zelf ook al lang niets meer aan heeft gedaan.
ik snap niets van voetbal helaas, maar vind dat je goed hebt geschreven en dat van die mismoedigheid heel pakkend hebt neergezet..