De vergeten kampioen

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Dit moet ik toch even kwijt, alleen al om het feit dat er weer een Olympische Spelen aan zit te komen en dit mij erg hoog zit.

DE VERGETEN OLYMPISCH KAMPIOEN.

Gisteren werd het toch nog eens herhaald, de geschiedenis van een vergeten wereldkampioen Judo.
Nee, ik heb het hier niet over Anton Geesink, die wel veel gewonnen had, maar nooit die titels die Wim Ruska bijeen op de mat heeft weten te bemachtigen.
Een stuk historie dat helaas voor de schrijvende pers een smet op hun blazoen is. Zij gingen voor de sensaties van onze winsten maar Wim Ruska had na 10 jaar trainen, om alleen dat ene doel te bereiken, het Olympisch Goud mee naar Nederland te nemen, waar kunnen maken.

Al wat bleef was een klef klein berichtje in de kranten. Waarom? Omdat Wim Ruska, net als die andere duizenden sporten verkozen te blijven doorspelen na het bloedbad dat de Palestijnse terroristen aan hadden gericht in het Olympisch Dorp bij de Israëlische delegatie. Ook hij gaf niet toe aan terreur, hoe erg het ook allemaal was, zeker in die tijd.
Alle Nederlanders gingen retour huis, Wim Ruska bleef en veroverde gouden plak op gouden plak, op elk niveau.

 

Dat wij Nederlanders daar trots op mochten zijn? Ja natuurlijk, want behalve Anton Geesink was er nog niemand zover gekomen, zelfs Anton Geesink niet. Zijn winst ging hij verzilveren in Japan, toen dat wat minder ging kreeg hij de smaak van het showworstelen te pakken, of A. Geesink ging voor de pegels en de daarbij behorende winst natuurlijk.

Wim Ruska werd nooit gehuldigd in Nederland zoals een goed Olympische kampioen behoort te worden gelauwerd, hij werd doodgezwegen, alleen omdat hij met bloed zweet en tranen zijn geliefde sport wilde bevechten in zijn eigen stijl en voor Nederland toch die medailles naar huis wilde meenemen.
Al wat bleef was de stilte. Jammer, nu een boek later en een hersenbloeding, in een rolstoel en niet meer kunnen praten, hebben we alleen de beelden nog, de foto’s die we koesteren van een vergeten held die hij toch voor vele jongeren die op judo zaten was.

Nu gaat hij eens per week met mijn broer een wandeling maken, in zijn rolstoel, even een rondje doen, zijn rondje zodat hij toch nog even mensen ziet en hoort.
Zijn ster is gedoofd, doch in mijn eigen hart vlamt hij nog steeds als een tijger, hij was mijn voorbeeld. Door zijn vechtlucht en moed om de hele Natie tegen te gaan is bij mij het judo een fanatieke sport geweest, al kwam ik niet verder dan de blauwe slip.

Maar doordat een programma over Wim Ruska nu al voor de tweede keer herhaald wordt op veler verzoek zijn de mensen nu eindelijk wakker geworden van het fenomeen dat zich niet liet ringeloren door de pers, door het grote geld, maar zijn hart alleen aan zijn sport gaf. En nog kijkt hij vol passie uit naar de komende Olympische Spelen, daar ben ik van overtuigd.

Kijk dit filmpje eens, de link hieronder, zie hoe deze beer veranderd is in een kleine grote man die ik nog altijd bewonder. Zijn beste vriend ( toevallig mijn broer) heeft hem nimmer laten zakken, Chris Dolman, een worstelkampioen, ook niet. Zo zijn er vele oude sporters die hem nooit los hebben gelaten, alleen al door het feit dat zijn ideaal altijd voorop stond.
Zijn liefde voor de sport. Het grote geld is altijd aan hem voorbijgegaan, maar dat zal hem niets doen, zijn geliefde sport was zijn goal, jongens wat heeft hij gescoord. Nimmer is er ooit nog iemand geweest die in alle klasse goud won op de Olympische Spelen.
In Tokio won hij ook al goud. Ja waar niet eigenlijk.

Laten wij met al dat Oranje voetbalgeweld en de komende Olympische Spelen een moment denken aan een man die in alle categorieën van het judo gouden plakken mee naar Nederland terugnam.

Al wat je las was een klein berichtje op de sportpagina.  Al waren de meningen nogal verdeeld in die tijd, doorgaan of stoppen, een ding weet ik wel. De Nederlandse schrijvende sportpers mag zich ontzettend gaan schamen om dit feit zomaar aan zich voorbij te laten gaan.
Gelukkig was daar een omroep MAX die toch aandacht aan deze grote kleine man een tribuut gaf aan Wim Ruska.

http://www.youtube.com/watch?v=QmCgaYoCGxM&feature=colike

Kijk eens op You Tube en zoek 

Wim Ruska bij de Frank Kramer show (1982)

Verbaas uzelve en besef dat ik zijn kleine sussie ben......

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Volgens mij was hij ook niet publiciteitsgeil of hoe noem je dat, hij was alleen maar met de sport bezig.
Ben halverwege de uitzending ingevallen, vond het indrukwekkend. Dat hij voor zijn sport is gegaan is niet meer of minder dan lovenswaardig, jammer dat dat niet erkend wordt/werd.
HELEMAAL MEE EENS ! DUIM ! Als je broer bij Wim komt, dan kan hij zeggen dat ik Wim net zo groot heb gevonden als Anton. Politiek en sport mag je niet samenvoegen ten koste van de sporter!

Het is ronduit schandalig wat er met Wim is gebeurd na het winnen van de medaille.

Mooi dat je dit artikel hebt geschreven.

Een 52-jarige fan uit Friesland.