Vasthouden aan het verleden

Door Moneyq89 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Ik kruip op de zolder op zoek naar mijn verleden. Omringd door plastic zakken en pluchen lijfjes ben ik even weer het kind van toen. Een jaar of zes en ik lag in bed. In mijn armen hield ik een stuk of tien van mijn dierbaarste knuffels geklemd. Als er brand uit zou breken, zou ik hen in ieder geval meenemen. Mijn ouders hoefden mij enkel uit bed te dragen, en ik zou hen weer met mij meedragen. Veilig.

En nu liggen ze veilig op zolder. Verborgen in plastic zakken. Verborgen voor de wereld. Want je wordt ouder, en een volwassene slaapt niet meer met zijn knuffels. Toch?

 

Nostalgie

Geteisterd door prettige herinneringen zit ik geknield tussen de plastic tassen en haal een voor een mijn knuffels tevoorschijn. Eekhoorn, die ik een tijd lang kwijt was en onder mijn matras bleek te worden geplet. Pikachu, die voor mij was als een babypop voor een hoop andere meisjes, en waarmee mijn nichtje en ik urenlang konden spelen. Dat babykopje met een blauw konijnenpak, waarover we een boekje hadden. Een mannetjes- en vrouwtjespaashaas in kledij, gemaakt door mijn oma. Ik herinner met het grijze schriftje waarin ik eens hun namen neerschreef. Fantasievolle namen, zoals Beer en Konijn en Eekhoorn.

Geteisterd en prettig? Jazeker. Een heerlijk gevoel bij de gedachte aan vroeger, maar tegelijkertijd een gemis. Een tijd die je nooit meer terug zult krijgen, want je wordt alleen maar ouder. Ik ben nu eenmaal geen Benjamin Button

Het enige wat me nog rest is het ophalen van een oude herinnering. Ik denk met licht heimwee aan vroeger. We kennen allen die uitspraak wel: “Vroeger was alles beter”. De geromantiseerde gedachten aan vroegere tijden. Niet dat ik geloof dat vroeger alles beter was. Ook vroeger waren er tranen en ook vroeger was er blijdschap.

Maar ik heb wel het gevoel dat ik dingen ben verloren dat me eens dierbaar waren. In tastbare vorm liggen ze weggestopt in zakken in een donkere hoek. Nostalgie. Het gevoel hebben iets belangrijks kwijt te zijn geraakt.

 

Inspelen op gevoelens

We horen bekende nummers uit de vroegere jaren. Voor de een betreft het de 60’er jaren, de ander voelt zijn hart opleven bij hippiemuziek. Ik heb het als ik de Spicegirls hoor of een van de boybands uit de jaren 90. Dan giert de energie door mijn lijf en kan ik niet meer stilstaan. Heerlijk.

Hetzelfde gevoel wanneer ik deuntjes hoor van oude tekenfilms. Boes (“Rock-‘n-roll en ook nog de samba danst hij met je mee”). Ovide (“Kijk uit malloot, een kokosnoot”). Dommel (“Hier is Dommel. Gekke hond. Heel dik. Wit en rond”). De Smurfen (“Hé kom naar Smurfenland, welkom allemaal…”). Star Street. Samurai Pizzacats (“Who do you call when you want some pepperoni?”). Dinobabies (“Dinobabies spelen want ze hebben alle tijd, ’t is een groepje van vier jongens en een hele lieve meid”). Seabert (“Seaaaaabert, ook al is ‘ie klein, kijk maar eens hoe slim een zeehondje kan zijn”). En ga zo nog maar even door!

En dit is wat de media gebruiken. Nummers en verwijzingen naar vroeger. Naar een tijd die eens was, maar niet meer is. Naar een tijd die doet terugdenken aan zorgeloosheid en ongebonden fantasieën. Aan een tijd waar we op terugzien met de gedachte: “Vroeger was alles beter”. Vroeger. Toen roken nog gezond was. Toen tanken nog niet zo duur was. Muziek en beelden brengen ons terug naar die tijd, laten ons glimlachen. En hopelijk komen we dat ene nieuwe product. Vol verlangen naar vroeger.

 

Loslaten

Maar uiteindelijk keer je weer terug in de werkelijkheid. In de tegenwoordige tijd. Je bent niet meer jong (al ben je zo jong als je je voelt). Je bent geen kind meer. Je slaapt niet meer met knuffels. Je kijkt niet meer naar kindercartoons. Je danst alleen op oude muziek wanneer ze het draaien in dat ene café.

We komen weer aan in het hier-en-nu. We zijn volwassenen. We gaan naar de universiteit, we gaan naar ons werk, we hebben partners en kinderen. Maar is het kind in ons werkelijk helemaal verdwenen? Moeten we het kind ons werkelijk helemaal laten verdwijnen?

 

Dus haal ik mijn knuffels tevoorschijn. En zet ze weer op de plank. Welkom, mijn lieve vriendjes van vroeger. Gaan we samen Pokémon kijken.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk artikel en goed geschreven. Duim en fan. Kai.
mooi artikel, goed geschreven