Over kerstkaarten, Hello Kitty, Doraemon en andere zaken waar Wiki-leaks geen weet van heeft

Door Cor-verhoef gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ning, mijn vrouw, is een creatief creatuur. Ze is elk jaar weken in de weer met het ontwerpen van kerstkaarten, paaskaarten en verjaardagsprenten die we jaarlijks naar alle uithoeken van de wereld sturen. Verwacht echter geen sneeuwlandschappen, kerstballen, paashazen, kerststallen, kerstbomen of andere kerstcliches.

                                                                         Ning's kaarten                

Ning’s kaarten hebben allemaal een definitieve Aziatische ‘touch”. Nee, geen bamboebossen, drijvende markten of waterbuffels met Saidjah’s en Adinda’s op hun lome ruggen, niet dat Azië, nee, het Azië van “Hello Kitty”.

“Wasda?”, zult U, hondstrouwe lezer, nu ongetwijfeld stamelen. “Hello Kitty” is een Japans cartoon fenomeen dat een tiental jaar geleden heel oost Azië veroverde. Een uiterst knuffelbare kat die een zekere gelijkenis vertoont met onze “Nijntje”, het prototype van oneindige onschuld.

                                                                           Een Hello Kitty plee.

Het zal oplettende lezertjes opvallen dat de kleur roze bij “Hello Kitty” op zijn minst dominant te noemen valt. Roze als de kleur voor alles wat pluizig en aaibaar is.

Toen aan de buitenlandse leraren op de school waar ik werk gevraagd werd om elke dinsdag een door de school verstrekt roze poloshirt te dragen ter glorificatie van onze koningin, wiens geboortedag op dinsdag viel en wiens favoriete kleur roze is, sloeg onze weigering in als een bom. “We’re from the West, we don’t do pink”, was het antwoord van Chester, ons Amerikaanse hoofd van het Departement Buitenlandse Talen. De Westerse connectie tussen de kleur roze en homoseksualiteit is in Zuidoost Azië geheel onbekend.

Een jaar of wat geleden kwam de Thaise minister van Binnenlandse zaken op een geniaal idee. De corruptie binnen het Thaise politie apparaat was hem al een tijdje een doorn in het oog en hij kwam met een wetsvoorstel waarbinnen Thaise politie agenten die iets stouts gedaan hadden voor straf een roze “Hello Kitty” armband moesten dragen.

                                                                   Die armband past ons allemaal...

De wet heeft het om twee redenen nooit gehaald. Er ontstond direct een diplomatieke rel met Japan. De Japanners vonden het onverteerbaar dat hun symbool van aaibare, naakte onschuld in een bevriende natie in verband gebracht zou worden met corrupte dienders. De Thaise ambassadeur werd in Tokio op het matje geroepen met het vriendelijke doch uiterst dringende verzoek de betreffende minister op te bellen om het wetsvoorstel in te trekken

Dat bleek helemaal niet nodig, want het wetsvoorstel zou het nooit gehaald hebben gezien het precedent dat geschapen zou worden. Stel je voor dat corrupte Thaise kamerleden ineens met een roze “Hello Kitty” armband het land zouden moeten besturen.



Zuid Korea, nooit te beroerd om hun aartsrivaal Japan naar de loef te steken, lanceerde een ander, inmiddels mateloos populair, cartoon figuur; Doreamon…

                                 Doreamon, het definitieve Koreaanse antwoord op het Japanse Hello Kitty

De Koreanen hebben de Japanners inmiddels overtroffen wat betreft het lanceren van cartoon gimmicks en boybands. “Super Junior” bijvoorbeeld, is een dertien-koppige boy-band uit Seoul. De boys hebben het zangtalent van een overspannen vogelbekdier, maar de meiden in mijn klas beginnen meteen te krijsen en te huilen wanneer ik begin over “Super Junior”.

 Super Junior uit Zuid Korea. Ik heb meiden in de klas die van elk van deze knapen de naam, de geboortedatum, favoriete kleur en favoriet gerecht UIT HUN HOOFD kennen. Dit zijn nog maar tien exemplaren. Super Junior bestaat uit 13 knullen die allemaal 2 dingen gemeen hebben: zwart haar en een hemeltergend gebrek aan talent.

 

“Wat hebben die gasten nou wat ik niet heb?” vraag ik de meiden wanneer ze uitgekrijst zijn en de bewustelozen met vlugzout weer bij hun positieven gebracht zijn.

“They are CUTE!!!”

Mocht U ooit naar Thailand komen, be cute…

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ning tekent alle kaarten zelf. Ze heeft een heel definitieve stijl.
Leuke kaarten met die meisjes, tekent ze die zelf? Zelfgemaakt is altijd veel leuker om te krijgen dan zomaar een plaatje of fotootje.
Mooie kaarten maakt je vrouw. Hello Kitty ken ik wel en vind ik heel erg leuk. Ik gebruik die ook wel eens voor psplesjes. Mocht je niet weten wat psp is, paintshop pro. ;)
Op de bank ligt er momenteel iemand voor apegapen, net thuis van zijn werk die ook zwijnmelde van ons aller Kate, vond er geen balaan. Genesis, Toto, Chicago dat weer wel. We hadden het over de kaarten van je vrouw en nu ineens over muziek is me ook wat. Trouwens leuk die kaarten, leuke hobby !
@Karazmin,

Toen ik 14 was, begon ik de muziek van Zappa te ontdekken, maar ook het Genesis van Peter Gabriel en niet vergeten Kate Bush, waar ik ook verliefd op was. Een liefde die helaas altijd onbeantwoord is gebleven.
kjoet? Op die leeftijd verafgoodde ik een popster met een witte streep over zijn gezicht met een voorliefde voor Afrikaanse en indiaanse ritmes ;)
(Adam and the Ants) De gitarist was een dikke italiaan die verschrikkelijk goed was - en is.
Hello Kitty zal ik nooit berijpen. Schattig deed het niet voor mij, ook niet toen ik acht was. Ik fabriceerde in die tijd mijn eigen straalpistolen in elkaar en wilde Yoko Tsuno zijn (stripfiguur)
helemaal vergeten te zeggen die kaarten zijn mooi gemaakt en KJOET