Van boom naar een perfect geschapen meubelstuk!

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

De boom is de Ziel die huist in de meubelstuk, de Mens! Elk puur stukje ruigheid er afgeslepen en geschapen naar wat de buiten wereld wenst te zien!

Sprakeloos!

 

Een in volle leven staande boom, omgezaagd, ontdaan van haar wuivende takken vol met verse prachtige bladeren. Van hot naar her wordt ze vervoerd om bij haar nieuwe eigenaar haar lot af te wachten. Word ze een tafel? Of word ze een stoel? Of misschien wel een kast of een bureau. Om eenmaal gevormd als een sprakeloos object te staan pronken in een wereld waar het leven behoort te zijn zoals men voor schrijft. Ontnomen van elk stukje wijsheid en weten van haar Ziel. Als boom wist ze dat ze de mens toe wuifde, een schuilplaats gaf aan vogels, eekhoorns en velen andere dieren, dat ze zorgde voor zuurstof en beschutting van wind en regen. Maar nu, als meubelstuk, staat ze enkel aanwezig te zijn om te fungeren waarvoor ze nadien geschapen is. Als zit plek, of rommelhok, of om servies te dragen. Nooit zou ze nog terug kunnen keren naar een wuivende boom in haar kracht van haar leven!

Een metafoor!

 

De natuur als metafoor gebruiken is voor mij nog altijd het meest diepe contact met mijn eigen Ziel. Mijn ziel die weer terug wenst te gaan naar het moment dat het oud genoeg was om omgezaagd en gevormd te worden. Gevormd naar de maatstaven van de wereld. Een wereld enkel nog gebaseerd op materie, normen en waarde, angst en religie, rijkdom en armoede, macht en onderdanig zijn aan..

Mijn Ziel die weet hier op aarde te zijn gestrand om te leren, om haar weten verder uit te breiden maar door het schaven en vormen teveel is verloren. Als een hond die getraind word om braaf te zijn, of om een kudde schapen in goede banen in bepaalde hokjes te drijven. Alles wat wij van nature zijn, moet afgeleerd worden door het brein. We zijn niks meer geworden dan een geprogrammeerde computer.

 

 

De spiegel!

Alles wat de mens tot nu toe geschapen heeft, metaforisch gezien, is een spiegel van ons menselijk bestaan. Wij houden dieren in kleine hokjes, precies zoals wij zelf leven. Wij laten honden kudde schapen op drijven, precies zoals we zelf doen. We gaan met puppy’s naar een honden school, precies zoals we onze kinderen aan doen. We bouwen hekken om het wild buiten te laten, precies zoals we ons zelf aan doen. We maken snellere auto’s, precies zoals we denken zelf te moeten zijn. Huizen moeten strak zijn en zonder kleur, precies zoals de mens wenst te zijn. En ga zo maar door.

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand,
Wie is de mooiste van het land?

En iedere konings poedel gaat dan toch schijnbaar met de eer lopen. Met haar onpasselijke tegen de natuur ingaande strikje op haar kop, en haar geschoren lijf die elk natuurlijk lijntje aan het oog ontneemt.
De mens schept dat, wat het zichzelf ontnomen heeft.

 

 

Angst!

Het meest gevreesde hokje in ieders brein. Afgesloten door hoge prikkelbosjes, met naalden zo dik als vingers. Enkel dat dat hokje het grootste hokje is die er te vinden valt. Al de rest van de hokjes in verdrukking brengend.
Het hokje met een naam kaartje ‘’lef’’ ligt ergens rechts onderin. Met ‘’moed’’ rechts bovenin. Dan heb je nog ‘’kunnen’’ maar die ligt er tussen in. Links? Die is volledig uit gebannen daar rechts teveel ruimte in beslag neemt.
Het linkerhelft van ons brein, en het meest belangrijke, is door de eeuwen heen al zover geschrompeld dat er nog weinig van wuivende takken te herkennen zijn. De kant van ‘’Gevoel!’’
We mogen immers geen emoties meer tonen, dat is iets wat je enkel nog maar doet als je alleen bent. Dat krijgt het naam plaatje ‘’schaamte’’ die onder het hokje ‘’angst’’ valt. Daarom mag een kind ook niet spontaan gaan staan krijsen als je net in een supermarkt bent, want laat staan dat dat hokje net iets geopend zou worden. Laten we maar snel naar een puppy cursus gaan!

 

 

Moeder Natuur!

Voor mij één van de mooiste spiegel die ik mij maar kan wensen. Zij spiegelt alles wat er in mijn Ziel huist! Van prachtige zomer bloemen tot een alles vernietigende onweer storm. Ik kan lachen als de zon, maar net zozeer huilen als een tropische regenbui.
Elke dag komt er een nieuw zaadje in mij op, en elke dag gaat er een prachtige bloem in mijn dood. Ik heb wind stille dagen, maar ook zware stormen. Mijn golven kunnen lief kozend zijn of iemand verdelgen. Mijn ogen zijn als sterren maar ook als meteorieten die brandend hun weg zoeken. Mijn Hart is als de lava van Moeder Aarde, wensend vol passie te kunnen leven zoals zij doet. Met en in al mijn emoties!

 

Zodra de mens de natuur gaat begrijpen, met al haar emoties, dan zou er een deur open gaan! ~~

Durf je eigen Uniekheid te tonen, want in een ieder mens zit een prachtig kleuren vacht! ~~

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je schrijft: "De mens schept dat, wat het zichzelf ontnomen heeft." dat vind ik een hele mooie zin.
Prachtig artikel. Ook ik ben pas in mijn element wanneer ik mij verbind met de natuur, de mooiste leermeester die er is.
Groetjes
De natuur als metafoor gebruiken. En er valt een kwartje.
Goed geschreven! Als je weet welke kunstenaar dat schilderij met dat kind en die katachtigen heeft gemaakt zou ik het graag van je horen :)