Een mens kan snel in de war raken

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het heeft soms in één seconde toegeslagen. Al ben je nog zo zeker over je motieven, je idealen en je goede bedoelingen.

Zeker van jezelf zijn. Dat wil niet zeggen dat je nooit bij jezelf stilstaat.


Ik reageerde onder een pijnlijk en intriest relaas (dat ik heel goed in kon voelen vanuit mijn ervaring) recht uit mijn hart. Wat dat betreft zat het wel goed, maar toch…

Vlak nadat ik op verzenden had gedrukt dacht ik: Oef…oh jeh.
Het ligt dan voorop de tong, middenvoor in mijn gedachten, om het goed te praten, al weet ik niet eens wat ik fout heb gedaan. Meteen probeer ik mezelf toch te vergoelijken met een leuke, goede of doordachte verklaring. Dat is niets anders dan mezelf indekken voor de eventueel kwade gevolgen van mijn grote mond.

 

Wie eerlijk is, weet: als je twijfelt, stel je jezelf vragen.

Ik ga dan bij mezelf te rade en organiseer een discussie met mij.
S:  “Is dit goed, aardig, lief? Ben ik niet te hard vanuit mijn eigen ervaring?”
D:  “Wellicht raakt het haar op de goede plek, zodat ze God iets meer vertrouwt.”
S:  “Doe ik haar hiermee geen verdriet?”
D:  “Vraag je af: Wat koopt ze voor dit commentaar.”
S:  “Ja hoor eens, dat weet ik natuurlijk niet, dat hangt ervan af of ze open staat”
D: “En wie ben jij dan wel om haar dat onder de neus te wrijven?”
S: “Ja maar, volgens mij doet zij zichzelf zeer, met de wijze waarop ze het nu aanpakt.”

Bladie bla en nog veel meer geblaat, omdat ik in het luchtledige grijp.

Het levensverhaal van iemand met onmenselijk verdriet kan zoveel oproepen

Goh, zo hard en meedogenloos...
Van beide kanten.
En dat allemaal om een Lieve Heer die liefde predikt.
Het is toch niet zo dat God van jou eist dat jij die mens MOET bekeren?
Als God het wil zal Hij dat heus regelen...
Ga die mens zonder bekeringswens tegemoet en laat God zijn werk doen, zou ik denken,

Maar ja... wie ben ik?

 

Hoe ik op God vertrouw lijkt wellicht een beetje kinderachtig,

zelfs misschien wel debiel. 


Er zullen vast mensen roepen dat ik de verantwoording niet in de handen moet leggen van zoiets ongrijpbaars. Van een macht die de wereld in verdoemenis stuurt zodat wij NU en masse op zoek zijn naar een beetje naastenliefde.

Dat ben ik met hen eens, tot het moment dat ik besef dat er dingen zijn die ik niet kan veranderen al weet ik dan heel precies hoe het opgelost zou zijn. Zolang de ander dat niet durft, of er te trots voor is, zitten we in een patstelling. Vanaf dat moment moet ik HET wel uit handen geven en erop vertrouwen dat het positieve zal zegevieren. Geloof me, ik verkeer al jaren in zo'n machteloze situatie, die me tot het diepst van mijn ziel pijnigt. Aangezien ik niet bij machte ben (ik heb werkelijk alles geprobeerd) zal ik voor mezelf mijn eigen lot in handen moeten nemen en in liefde en warmte moeten blijven geloven.

Tegen alle agressie en boze teleurstelling in die tijdens dit jarenlange proces herhaaldelijk bij mij los is gebroken, maar juist op die momenten zegt mijn verdriet en woede hoeveel ik van die ander houd. Het kan je zo naar de strot grijpen als je zielsveel om iemand geeft, die jou niet in de buurt wil hebben. Dat is geen onwil van de ander, maar onmacht, angst en verdwaald zijn. Twee mensen doodongelukkig en niemand, althans geen enkel mens, die hen helpen kan.


Goh, zo hard en meedogenloos...


Voor allebei en dat allemaal terwijl beiden enkel liefde prediken.
Die woorden gaan net zo hard op voor mijn situatie.

Wat nou, als de ander jouw taal niet spreekt, geen contact kan maken met zichzelf? Zichzelf niet vindt en daarom zich met niemand bindt. Dan moet je loslaten en enkel aan jezelf vasthouden.

Dan kunnen wij pogen en trachten, praten en smachten, aan niets anders meer denken dan de leegte die er is, omdat je die ander zo onmenselijk radeloos makend mist.

In gedachten fantaseer ik vanuit mijn liefde allerlei mooie scenario’s bij elkaar. Het verandert er niet van. Twee mensen vinden geen vrede bij elkaar. Dat is de voorlopige einduitslag.

 

Heb ik deze lieve vrouw dan vanuit mijn eigen pijn op God gewezen?

Had ik haar niet beter in haar eigen ellende kunnen laten gaar smoren en het aan God over moeten laten dat Hij met haar zou praten?
“Meiske van me, droog je tranen. Heel je hart. Wees maar gerust. Ik sta naast je, het komt goed zodra je mij niet meer tussen jullie in zet. “
“Zet ik U tussen ons in? Ja maar, God, ik MOET over U vertellen, dat heeft U me opgedragen.”
“Meiskemijn, mijn lieve poppedein. Dat heb ik nimmer van jou ge-eist.”
“Maar God, toen ik voor u op de knieën ging, wist ik dat ik iedereen over U moest vertellen. Ik wil de hele wereld wel bekeren. Uit dankbaarheid. Dat staat in de Bijbel, is mijn plicht, toch?”
“Oh Here, mijn lieve kindje toch. Nee, dáár ben ik niet voor lieverd.”
“Hoe bedoelt U dat nu weer, mijn Lieve Heer en mijn God?”
“Je mag mij niet gebruiken als doel in je leven zolang dat betekent dat je boven hen gaat staan die er nog niet aan toe zijn om mijn liefde te ontvangen.”

Zou God zo tegen haar hebben gepraat?

 

Ik hoop het innig en dat ze mij vergeeft

dat ik zo meedogenloos hard heb gereageerd.

 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank jullie wle, allemaal...
De heilige geest is nimmer in mij gevaren maar toch heb ik dit artikel graag gelezen. Het getuigt van grote klasse! DD
Terecht dat je met dit artikel in de top staat. Leuk. Je verdiend het, want dit is een moedig artikel. Rachel
Je maakt mij blij met dit artikel wat prachtig beschreven is.
Zo kreeg ik gisteren menig reacties dat alles via de hersenen moest, maar ik heb sinds gisteren een aantal artikelen gelezen die de ware werkelijkheid laten zien. Velen leven toch echt wel vanuit het Hart!

Een ieder reageert vanuit zijn of haar eigen emotie, en een ieder kan daar altijd een paar procent van mee pikken om er iets mee te kunnen doen. Niks is fout. Nooit niet! Een ieder heeft het recht zich te uiten, en wat een ander er mee doet is dan weer de zaak van de ander. Jij kan in wezen niemand pijn doen als jij jou emoties uit, als enkel dat de ander het als pijn kan ervaren.

Ware liefde is niet ons mond te houden voor angst wat een ander daar van kan denken of voelen. Nou ja...zo denk ik er althans over :)

dikke duim!
Een duim omhoog. Toen ik jong was had ik niets te vertellen bij mijn ouders. Die tijd was, doen wat ik zeg en geen grote mond.
Zelf heb ik dit afgezworen bij mijn kinderen. Ze mochten alles zeggen en vragen MAAR wel met respect. Dat doe ik andersom ook.
Het is meestal de toon die de muziek maakt.
Mijn kinderen hadden geen vader die alles wel wist en dat ook liet horen. Nee, ik liet ze uitspreken. Immers, zo hoor je wat er in je kind omgaat.
Later zeiden ze dan wel eens, maar Papa dat weet jij toch ook wel. Laat kinderen en dierbaren hun zegje doen. Dat geeft hen het gevoel dat er naar ze wordt geluisterd.
Betweters zijn er genoeg op deze aarde.
Echt een dikke duim voor je openhartige artikel. Ik denk dat je nooit 'fout' kan doen als je vanuit je hart reageert. Hoe een ander dat opneemt zegt ook vaak iets over de ander. En een eerlijke reactie hoeft geen botte reactie te zijn. Wat we doen met wat een ander ons zegt is onze eigen verantwoordelijkheid.
Dank jullie allen. Ik ben er blij van.