Contact met overledenen

Door GHopman gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

In gesprek met een overledene


Vertel haar...

 


Vertel haar...in gesprek met een overledene

Wellicht zou het de twaalfde les kunnen zijn van de vervolgcursus 'Innerlijke Bewustwording'. Marian is de tel alweer kwijt. Ze volgt deze cursus om zichzelf beter te leren kennen. Een vriend maakte haar op het bestaan van de cursus attent en vertelde over zijn ervaringen
De cursusleider is een bijzondere man, met een zachte stem. Een flinke bos blond haar omlijst als het ware zijn met vele rimpels doorleefd gezicht. Een man die altijd op sandalen loopt en waarbij Marian eerst dacht, oh jé, een geiten wollen sokken figuur. Haar vooroordeel was niet terecht, hij was heel helder in zijn woorden, legde alles rustig uit en vooral zijn stem was een en al rust en kalmte. Hij heeft de cursisten geleerd, zich tot zichzelf te richten en vooral naar binnen te richten, stil zijn in jezelf en je af te stemmen op het goede, op de ander en op het spirituele.
Een heel bijzonder ervaring vond Marian steeds weer het visualiseren. Je helemaal in gedachten afstemmen op de stem die je leidt of de muziek die je hoort. Vaak genoeg heeft Marian bij zulke oefeningen het idee dat iemand haar toespreekt, dat ze iets gaat ontdekken, hoe ze een probleem kan oplossen. Soms voelt ze iemand om zich heen. Zo heeft ze voor haar gevoel ervaren dat haar overleden zwager achter haar stond en zijn hand op haar schouder legde, op het moment dat ze voor een moeilijke keus stond.
Het gebeurde op een avond, als alle cursisten, mannen en vrouwen, op sokken of blote voeten of met slofjes aan, in een kring op de meditatie bankjes of kussens zitten. Ze zitten in een kring. Volwassen mannen en vrouwen van alle leeftijden. Eerst zingen ze samen een mantra en houden elkaar daarbij bij de hand vast. Het is een warme en serene ervaring. Er komt veel positieve energie vrij en ook Marian voelt zich warm van binnen worden.
Dan komt er een oefening tot visualiseren. We blijven in de kring zitten en horen muziek. Het is afwachten wat er bij je opkomt, maar de opdracht is denk aan de ander. Sta open voor wat er op je pad komt.Ook Marian laat zich meevoeren door de rustige muziek en de zachte stem van de leraar. Hij begeleidt hen in dit proces. Ze moeten allen hun ogen sluiten en alles in hun gedachten loslaten zodat er ruimte vrij komt voor de ander.
Er komt een beeld bij Marian boven en even beredeneert ze dat ze het verzint. Meteen is het beeld weg en moet ze zich opnieuw goed concentreren. Het beeld wordt sterker. Laat ze zich verder meevoeren op de stem en de muziek? Wat ziet ze, wat voelt ze?
Ze ziet een boog, een stenen boog, prachtig gemaakt van warme kleuren steen. De boog lijkt als ingang tot iets mooiers, iets anders. Een andere wereld misschien? Een weg ergens naar toe, een ingang van een gebouw? Ja, het is een boog als doorgang. Ik zie dat door de boog heen een weg zichtbaar is, van gewone stenen. Een weg die oneindig is.
Voor de boog bevindt zich een rond pleintje. Een bestraat pleintje. Op het pleintje zit een jongen op een kruk. Hij draagt een lang kleed, tot aan zijn voeten. Marian kan niet zien of hij blootsvoets is of schoeisel draagt. De jongen heeft een flinke bos met rossig haar, een rond gezicht en enorme flaporen. Die oren zijn wel heel opvallend. Hij kijkt Marian niet aan, maar hij kijkt juist in een bepaalde richting, meer naar iemand die hij kan zien rechts van Marian.
Ze voelt dat de jongen gelukkig is, ze voelt dat hij het goed heeft. Hoort ze hem nou praten? Ze ziet zijn mond niet bewegen, hij praat via zijn gedachten en richt zijn gedachten naar haar. Nu weet ze het, ze hoort hem niet via een stem, maar ze vangt via haar denken op wat hij zeggen wil.
Ze weet dat hij zegt: zeg haar dat het goed is zo, zeg haar dat ik geen pijn meer heb, zeg haar dat ik van haar houd. Terwijl Marian dit ervaart, dit door krijgt, zit de jongen steeds maar aan zijn oren te friemelen. Hij kijkt nog steeds vol liefde een bepaalde kant op, rechts van Marian, alsof hij daar iemand ziet zitten tot wie hij zich richt.
Dan ervaart Marian nog iets, ze hoort een naam. Miranda. Deze jongen heeft een boodschap voor Miranda. En Marian weet het, ze voelt het, ze ervaart het met haar gedachten. Steeds maar weer voelt ze wat hij zeggen wil. Dat het goed is zo. Dat alles goed is gekomen en dat hij gelukkig is waar hij nu is en hoe hij nu is. Marian voelt zich heel gelukkig, heel warm van binnen en heel erg rustig.
Dan hoort Marian de muziek steeds zachter gaan , de stem van de leraar komt van ver, heel ver. Langzaam opent ze haar ogen. Ze is doodmoe maar voelt zich ontzettend gelukkig. De aanwezigen zijn allemaal stil en komen langzaam weer terug in het heden. De leraar vraagt of iemand nog een mooie ervaring heeft gehad en er over wil vertellen. Marian durft niet, want ze weet eigenlijk niet wat ze ermee moet. Een man vertelt een ervaring en daarna nog een vrouw. Ondertussen kijkt Marian de kring rond en ziet rechts van haar een van de vrouwen zitten. Daar, op die plaats, waar de jongen steeds naar keek. Dit kan geen toeval meer zijn, want die vrouw is Miranda!
Weer anderen vertellen rustig over hun ervaring, maar Marian bewaart het nog even.Na afloop van de les blijven sommige cursisten nog even hangen en Marian vertelt alleen de leraar wat ze heeft ervaren. De leraar is ook blij met wat Marian vertelt en samen besluiten ze even naar Miranda te gaan. Zowel Marian als de leraar weten dat Miranda bij de cursus is gekomen om het verdriet van haar overleden broer te verwerken.
Samen gaan ze naar Miranda en Marian vertelt haar rustig wat ze moet zeggen. Als Miranda dit hoort, begint ontzettend te huilen. De leraar staat haar bij en Marian voelt zich heel erg schuldig. Dan vertelt Miranda in snikken haar verhaal. Haar broer heeft zelfmoord gepleegd en eerst kon ze niet geloven dat het haar broer was die tot Marian had gesproken. Maar toen Marian vertelde dat hij aan zijn oren zat, zei ze dat hij als kind zijnde enorme flaporen had en daaraan is geopereerd. Dat had ze nooit aan iemand vertelt en dus kon ook Marian dat helemaal niet weten. Het was dus werkelijk een teken van haar broer. Marian kon aan Miranda vertellen dat hij nu weer die flaporen heeft maar er toch heel gelukkig mee is.
Het was een heel bijzondere avond en nog vele lessen daarna is er over gesproken.
Deze avond zal Marian nooit meer vergeten, het was een vreemde, maar waardevolle ervaring.


 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Welkom op Xead. Mooi geschreven en ik vind het altijd weer een bijzonder onderwerp: contact met overledenen. Graag gelezen!
Welkom en duim !
bijzonder !
Welkom op xead .
En zeer mooi geschreven.
Duim en fan erbij!
Mooi geschreven
dank je wel
Welkom op xead!