Gevangen in de mist-3

Door Prlwytskovsky gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een dichte mistbank inrijden en korte tijd later op een totaal onverwachte plaats er weer uitrijden. Tijd en lokatie zijn onverklaarbaar.

Het is zaterdagavond en ik neem de afslag Nijkerk richting Lelystad. Ik rij over een onbekende binnenweg naar een dorp waar ik een afspraak heb. Het is donker en ik rij een dichte mist in. Soms doemt er een lantaarnpaal op die omgeven is door een op een aureool gelijkende krans van licht; een spookachtig tafereel. Ik stop. Half acht is het, ik zet mijn motor af en luister. Niets anders is er te horen dan alleen het tikken van mijn motor dat wordt veroorzaakt door het uitzetten van het metaal. Heel in de verte hoor ik het gedempte geluidsignaal van een trein, dat moet het traject Harderwijk-Zwolle zijn.

Een zoemend geluid hoor ik naderbij komen en ik kijk om mij heen maar zie niets. Even later ontdek ik aan de overkant het profiel van een fietser die zich losmaakt uit de mist; het zoemen komt van de dynamo. Aan het geluid kun je het ritme horen waarmee de fietser trapt. Hij steekt zijn hand op naar de voor hem vreemde automobilist, ik zwaai terug. Langzaam lost de fietser op in de mist en het geluid ebt weg.

Ik zie maar enkele witte strepen op het asfalt, meer zicht is er niet. Langzaam rij ik over de binnenweg tot ik een verkeersbord zie dat wazig, door de mist, zichtbaar is. Lelystad lees ik, met ernaast het aantal kilometers; het dorp waar ik moet zijn staat er niet bij. Te oordelen naar het aantal kilometers moet het nog 10 minuten zijn en dan ben ik er.

De weg is recht en lang en doordat er weinig zicht is lijkt er geen einde aan te komen. Als ik op mijn klokje kijk dan rij ik al 30 minuten zonder mijn dorp te ontdekken. Ben ik soms de afslag voorbij gereden? Niet één lantaarnpaal, stoplicht of verkeersbord kom ik tegen; zelfs geen tegenligger. Hulpeloos rijdend door niemandsland heb ik geen idee waar ik ben. Was ik mijn mobieltje maar niet vergeten dan kon ik mijn vrienden bellen dat ik wat later kom.

De mist wordt dunner en ik zie een oranje gloed. Huizen zie ik en geparkeerde auto’s. Eindelijk een bewoonde wereld maar hoe heet het hier? Hoe verder ik rij des te meer trekt de mist op en is het zicht een stuk beter. De oranje gloed wordt veroorzaakt door een verlichte autoweg. Ik rij door een industriegebied en zie kraakinstallaties en olieopslagtanks. Een raffinaderij van Q8? Waar ben ik?

“Dit is het nieuws van zondagavond acht uur”, klinkt er uit de autoradio. Zondagavond? En ik was op zaterdagavond op weg naar mijn afspraak?
Eindelijk zie ik een plaatsnaambord met daarop: Rozenburg. Nu moet ik aan de kant gaan staan want hier begrijp ik niets van. Langzaam dringt het tot mij door dat dit echt is, dit is realiteit; ik ben hier echt.

Door de Benelux tunnel rij ik naar huis en eenmaal thuis bel ik meteen mijn vrienden waar ik een afspraak mee had. Sorry hoor jongens dat ik gisterenavond niet langs ben geweest maar er is mij zoiets raars overkomen.
“Maar Peet, je hebt ons toch keurig op tijd gebeld dat je niet kwam; is toch in orde zo. Alles goed verder?”

Op teletekst lees ik dat er in de Flevopolder en in Friesland in het gehele weekend, plaatselijk zeer dichte mist kan voorkomen.


©Prlwytskovsky.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal, leuk om te lezen!
@Taco: bedankt.

@Arcade2202: dankjewel.

@Jack-Hage-Sr: echt wel.

@Danen: thnx.
Je was wel heel erg decweg kwijt goed verhaal Duim taco
Opnieuw boeiend geschreven !
Wonderlijk! D