Strijd in de tienerjaren

Door Robert89 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoe ik na de scheiding van mijn ouders als naïeve tiener door het leven ging. Met de daarbij behorende risico's, valkuilen en tegenslagen. Maar ook hoe ik dat nu ben gaan waarderen.

Voorwoord

Ik heb dit bericht in eerste plaats voor mijzelf geschreven. Het is een onwijs persoonlijk verhaal. Bepaalde dingen zijn als een waas voor mij geweest, door het op te schrijven heb ik geprobeerd een verhaallijn er in te krijgen.    In mijn verhaal komt de doelgroep gabbers voor. Begrijp mij goed, het is totaal niet mijn intentie om gabbers in kwaad daglicht te stellen. Ik heb een fantastische tijd meegemaakt, maar net als in elk andere jeugdsubcultuur liggen er ook in de gabberscene de nodige risico's, welke ik als jongere heb ervaren.  

Mijn tienerjaren

Het begon allemaal toen ik een jaar of 14 was. Mijn ouders waren net gescheiden en ik ging bij mijn moeder wonen. De regels die oorspronkelijk zo normaal waren binnen ons gezin waren uiteengespat. Op vakantie met mijn moeder werd ik voor het eerst dronken terwijl ik luisterde naar de teksten van Eminem. 'Cause I am, whatever you say I am, if I wasn't then why would I say I am?'. Eminem was net in opspraak geraakt door de beschietingen op Columbine school. De daders zouden zijn beïnvloed door zijn harde teksten. Het nummer 'The way I am' gaat over de verantwoordelijkheid die de media en ouders hebben en is een weerwoord tegen zijn beschuldigingen.

Na mijn vakantie sprak ik af met een vriend van mij, ik noem hem in dit verhaal Jordy. Jordy liet mij kennis maken met hardcore. Ik vond het in het begin niet eens mooi, maar op aandringen ben ik er langer naar gaan luisteren.

Kids that are fifteen, sixteen years old
They can multiply $­100 dollars into $­5,000 dollars in less than four hours
Doing drugs, selling drugs
And they're very proud about it

Breathe it in and breathe it out
And pass it on it's almost out
We're so creative, so much more
We're, high above but, on the floor

It's not a habit it's cool, I feel alive
If you don't have it you're on, the other side
I'm not an addict, maybe, that's a lie

I'm not an addict - Paul Elstak

Op een gegeven moment kreeg ik de feeling voor de muziek. Mijn vrienden luisterden er immers naar dus ik móést wel. Peer pressure wordt dat ook wel genoemd, alleen als 14/15 jarig ventje heb je dat niet door en noem je dat vrienden. Gasten die begrijpen wat je doormaakt al werd er nooit over gepraat. De blik die iedereen in zijn ogen had, de blik van boosheid, angst en wraak.

Al snel had ik het voor elkaar gekregen dat ik elk weekend uit mocht gaan op mijn 15e. Om 2 uur wel thuis zijn, dat was de afspraak. Werken had ik altijd al gedaan dus geld was er wel. Op vrijdag en zaterdag werkte ik in een restaurant bij de afwas, kreeg direct mijn geld en zondag was het alweer op.. aan drank. Vieze zaakjes wilde ik liever niet mee te maken hebben en wijs hield ik daarvan afstand.

Mijn passie voor de muziek werd groter en groter. Mijn haardracht veranderde, kocht de nieuwste nikies en begon ausie's en cavello's te dragen naar school. Een bomberjack met een Nederlandse vlag ging voor mijn moeder te ver, de vlag moest er af. Ook daar had ik al snel iets voor gevonden; speltjes. Ik merkte dat hoe meer ik naar mijn vrienden begon op te trekken hoe meer ik van mijn ouders gescheiden raakte. Maar het maakte mij niet uit, zij hadden mij immers in de steek gelaten.

De eerste keer

Op 16 jarige leeftijd was het dan zover. Ik mocht naar het grootste hardcore event van de wereld: Masters of hardcore. 20.000 hardcore liefhebbers uit heine en verre zouden naar de Brabanthallen komen om daar van 22:00 tot 7:00 los te gaan op de beste house DJ's ter wereld.

Ik had mij goed voorbereid door een treedje redbull naar binnen te werken voordat ik naar binnen zou gaan. Mijn moeder had me nog zo gewaarschuwd; pas op voor drugs. Vrienden van mij gebruikten zo nu en dan maar dan vooral softdrugs, daar had ik niks mee. De binnenkomst was overweldigend. Alles wat ik daarvoor had kunnen bedenken deed teniet aan hetgene wat ik voor me zag. 20.000 gabbers, allen met maar één doel: zo hard en zo lang mogelijk feesten totdat we er bij neer vallen. Na één uur helemaal los te zijn gegaan begon ik ontzettend moe te worden. De hele beleving naar deze avond toe, de indrukken en het treedje redbull hadden mij geen goed gedaan. Ik was moe.....kapot......gebroken.... Toen kreeg ik het aangeboden; meth amphetamine oftewel; pep, nat, speed, snelle, pieterpost of hoe je het ook wilt noemen. Ik liep naar het toilet en wel duizenden gedachten gingen door mijn hoofd. 'Ga ik hier dood aan?, wat zal mijn vader denken?, zijn er geen camera's?, geen politie voor de deur?, en wat als ik wordt opgepakt?' even tot rust komen.. wat zal ik doen... nu kan je nog terug.. voorzichtig haalde ik mijn sleutel te voorschijn en stak ik in het zakje.. Even dacht ik terug aan Eminem; Cause I am whatever you say I am, if I wassnt then why would I say I am, ik pakte een sleutelpunt en nam voor de eerste keer harddrugs.

De rest van de avond was onvergetelijk. Ik hakte door tot 7 uur s'ochtends en niemand kon mij stoppen. Al val ik vanavond ter plekke dood dan had het niet uitgemaakt. Ik ben bij Masters Of Hardcore geweest!

Het is niet altijd pret

Daarna ging het snel bergafwaarts. Ik raakte verslaafd aan het feesten. Al snel ging ik van 1 keer in de maand naar een feest naar 4 keer in de maand naar een feest. Weekenden werden langer en steeds meer vrienden en ikzelf begonnen speed en xtc te gebruiken. School werd bijzaak, ouders en gezin werd bijzaak, feesten was hetgene dat telde. Vrienden werden gekker, vrienden werden elkaars vijand, vrienden werden junkies, vrienden werden criminelen, vrienden werden geen vrienden meer. Desondanks wilde ik niet dat mijn ouders het zouden weten. Ik schaamde mij ervoor. Ik schaamde mij kapot. Mijn mams had ons gezin pijn gedaan door mijn pa te verlaten, maar voor mijn pa.. shit, als hij er achter zou komen....

Kappen met die shit!

Het was kerstvakantie. Iets wat ik toch al niet graag vierde. Al die gezelligheid, welke gezelligheid? De ouders van een maat waren op vakantie, hij was thuis gebleven.. Expres, zodat hij het huis voor zichzelf had en drugs kon gebruiken. Twee nachten waren we al wakker, gamen en snuiven. S'avonds was er een feestje, in Zaandam. Met de bus zijn we er naar toe gereden. Eenmaal daar snapte ik er niks meer van. Ik voelde me zo leeg, zo ongelukkig. De mensen van de organisatie kwamen naar me toe.. brachten me water en probeerde met me te praten. Ik had hulp nodig maar ik was te moe van het wakkerblijven dat niks me kon interesseren. Opeens werd ik wakker, bij die maat thuis op de bank. Ik was knock-out gegaan. Ik deed mijn ogen open en zag Jordy daar staan, Jordy was al een tijdje op het rechte pad en ik had hem al een paar maanden niet meer gezien. De woorden die hij uitsprak zal ik mijn leven niet meer vergeten; Kappen kerel, kappen met die shit.. Je kapt er mee of ik vertel het je pa. De keuze is aan jou.

Als ik nu terug denk aan die tijd moet ik weer aan een hardcore songtekst denken; to see the light, you have to risk the darkness.

Geluk en kracht

Ik heb het geluk gehad dat ik een vader had die van mij hield en waar ik zelf trots op was en een vriend die mij niet liet vallen. Ik heb mensen in die tijd leren kennen waar het nu een stuk slechter mee gaat, sommige die in een psychose zijn beland, anderen die zelfmoord hebben gepleegd of gestorven zijn aan een overdosis. Met mij gaat het goed. Ik heb al een aantal jaar een leuke vriendin (die ik net na dit hele gebeuren heb leren kennen)  en ik volg een HBO opleiding tot jongerenwerker. Alles wat ik in mijn verleden heb gezien en heb meegemaakt neem ik mee voor later. Ik heb er geen spijt van, maar ik heb mij er wel lange tijd voor geschaamd. De tijden dat het goed ging waren geweldig, maar er zaten ook zoveel zware en negatieve kanten aan.

'I am whatever you say I am, if I wasn't then why would I say I am..'

Deze zin is denk ik voor elke tiener, jeugdige, jongere relevant. Iedereen in deze leeftijdscategorie probeert uit te vinden wie hij of zij nou werkelijk is. Volwassen worden gaat met vallen en opstaan, voor de één geld het vallen meer als voor een ander. Het is belangrijk dat de volwassenen in deze samenleving de jeugd niet alleen laat. Dit geldt voor zowel ouders als voor docenten, jongerenwerkers en ieder andere volwassenen die met deze doelgroep te maken heeft. Sluit niet je ogen, stel jezelf er voor open en beteken wat jij voor iemand betekenen kan.

Wellicht had het Columbine tragedie dan wel eerder voorkomen kunnen worden.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.