x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

En ineens had ze een hoofddoek om

Door Hamstertje gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Dit verhaal gaat over een jonge vrouw die volop van het leven geniet. Zichzelf aan het ontdekken is. Totdat ene moment...

Haar lange bruine haren straalde in de zon. Een traan liep over haar gezicht. Vandaag was het zover. Vandaag is haar grote dag. De dag dat ze iedereen liet zien, dat ze zich volledig had bekeerd tot haar geloof, geliefde en trouw kon zijn in wie zij is. Tranen liepen over haar gezicht van geluk maar ook van verdriet. Hoe zal de buitenwereld reageren ? Ze was bang en blij tegelijkertijd. Vandaag was haar dag !

Verleden:

Maandagochtend een dag ochtend waarop iedereen in overleg is. Een ochtend die zo zijn eigen rituele heeft in een bedrijf. Ook bij mij op het werk. Langzaam komt iedereen binnenlopen en vertelt hoe het weekend is geweest. Met rode ogen kwam ook zij binnen. Vol verdriet keek ze me aan. Met ogen van: Help me, wat moet ik doen. Op de vraag of alles goed was, kreeg ik standaard het antwoord: Ja, prima met jou ook ?

Dagen , weken gingen voorbij. Maar ik kon haar niet uit mijn hoofd zetten. Er was iets met haar. Hoe kan ik haar bereiken? Het deed me zeer dat iemand verdriet had en er niet over kan praten. Ja, ik moest wat doen, maar wat? Toen heb ik besloten om haar te mailen. "vanmiddag even gezellig lunchen". Moest ik dit wel doen? Ik twijfelfde. Misschien was er wel helemaal niets aan de hand en maakte ik mij zorgen om helemaal niets. Maar ik moest het doen, ik moest het zeker weten. Twee minuten later kreeg ik een berichtje terug "gezellig, 12:30 uur ?" De eerste stap was gezet. Vanmiddag om 12:30 gaan we lunchen en kon ik haar uithoren. De tijd tikte langzaam voorbij. Mijn gedachten dwaalde steeds af. Wat als ik het mis heb, zet ik mijzelf dan niet voor gek.

12:30 uur:

Ja, en toen stond de klok op 12:30 uur. Met een bonzend hart liepen we naar een gezellig tentje toe. Het voelde alsof ik een date had. Jeetje, wat was ik zenuwachtig ! De tijd tikte langzaam voorbij en we hadden het over allerlei zaken waar jonge vrouwen het van 25 jaar over hebben.  " Zo, het is alweer 13.30 uur" zei ik. "We moeten maar weer eens terug". "Wacht !" ze zei. Mijn hart begon weer te bonken. Waar had ik last van? Wist ik wat ze mij ging vertellen? "Ik moet je iets vertellen" zei ze met een bibberige stem. Ik schrok! Ze zei het zo serieus dat ik er nog zenuwachtiger van werd. "Wat wil je mij vertellen?" vroeg ik. Ik merkte aan haar dat ze er moeite mee had. We gingen weer zitten en de tijd tikte langzaam door. Ze vertelde mij dat ze zich had bekeerd. Ik schrok, een jonge Nederlandse vrouw van 25 jaar, volop in de bloei van haar leven heeft zich bekeerd tot het moslim geloof. Wat moest ik zeggen, wat moest ik doen. Ze pakte mijn hand en knikte "ik begrijp dat je schrikt".  Het enige wat ik vroeg is waarom ? Waarom Moslim en niet Katholiek of een ander geloof. Ze legde alles uit en alles werd mij duidelijk. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik het zeer knap vind om van geen geloof naar het moslim geloof te gaan als je in Nederland bent opgegroeid.

Paar weken later:

Ik kon haar niet uit mijn gedachten zetten. Het dwaalde maar steeds door mijn hoofd. Hoe zal de buitenwereld reageren op haar nieuws? Hoe zouden onze collega's reageren? Mijn vermoeden kwam uit. Collega's waren geschrokt ! Net zoals ik destijds. Ik accepteeer haar zoals ze is en wie ze is.  Ik beoordeel mensen niet om het geloof. Deden mijn collega's dat ook ? Weken gingen voorbij en ook zij voelde de spanning tussen haar en haar collega's. Ze deden anders.  

Paar maanden later:

Deze dag zal ik nooit vergeten.  Een zonnige dag die zo verdrietig eindigt. Haar dag ! Het moest zo mooie dag worden. Maar het eindigde als een hel. Het was haar dag dat ze de wereld liet zien dat ze moslim is. Wat kan de buitenwereld hard zijn ! Als een sterkte vrouw kwam ze binnen en toonde ze met trots haar hoofddoek. "Nu ben ik echt moslim" zei ze. De buitenwereld was op dat moment hard !
Het moment dat ze binnen kwam als een sterke onafhankelijke vrouw en wegging als een klein meisje met verdriet kan ik niet uit mijn hoofd zetten. Ik heb respect voor haar, voor hetgeen wie ze is en wat ze wilt zijn.

 

Doe wat jezelf gelukkig maakt ! Een ander doet het niet voor !

 

 

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, een ieder zijn eigen keuze nietwaar. Het is wel ineens een radicale omslag vind ik. Een duim en een fan erbij.
Karazmin, mooi gezegd !
zolang iemand er voor kiest, en dit on volle overtuiging dan kun je er alleen maar respect voor hebben.
***Dikke Duim*** fan erbij en groetjes van oussama..