Ik was getuige

Door Jorgen gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Wanneer ben je getuige, en wat doe je ermee?

Getuige….

Ik heb er lang over nagedacht of ik dit stukje wel wil schrijven, en als ik zeg lang, dan bedoel ik ook lang, ongeveer 40 jaar……
Ik ben jaloers! Het overkomt mij eigenlijk nooit dat ik jaloers ben, maar de laatste tijd, met het verstrijken  der  jaren, gebeurt het steeds vaker dat ik  een gevoel van jaloezie over mij heen voel dalen.
Hoe dat komt? Eigenlijk heel eenvoudig, ik word omringd door mensen die hun vader en/of moeder op de een of andere manier adoreren, en ik heb dat gevoel absoluut niet! Ik ben best wel trots op mijn ouders, ze hebben  7 kinderen op de wereld gezet en naar behoren grootgebracht, maar verder?
Ik zit al 40 jaar met een heleboel raadsels over mijn jeugd, en naarmate ik ouder word, worden ze steeds vreemder.
Ik zal een voorbeeld geven: Mijn ouders waren getuige van een vreselijke wereldoorlog, de meest afschuwelijke dingen gebeurden om hun heen zonder dat zij daar wat aan konden veranderen, mijn vader, toen een jaar of 12 was het hoofd van het gezin…..Zijn vader was overleden toen hij 4 jaar was en zijn zus geboren werd, exact op dezelfde dag!
Mijn moeder kwam uit een gezin waar (groot)pa en (groot) ma vochten als kat en hond, met als uiteindelijk gevolg een scheiding en de daarbij behorende vervelende consequenties….want een scheiding in die tijd was eigenlijk “not done”, een schande voor de buurt en verdere omgeving.
Door een vreemde speling van het lot kwamen juist deze twee mensen elkaar tegen, trouwden met elkaar en kregen kinderen, zo op het oog niets mis mee zou je kunnen zeggen. Alleen…..in ogenschouw nemende wat zij allemaal thuis hadden meegemaakt, incluis een oorlog, zou je toch kunnen denken dat zij er iets van geleerd hadden.
Iedereen die  mij kent weet dat ik , toen ik trouwde met Ingrid, er gratis en voor niets twee prachtige kinderen bij kreeg, de een net 5, de ander ruim 9 jaar oud en dat voelde goed, het was leuk, samen vadertje en moedertje spelen, samen op vakantie, samen de kinderen proberen op het rechte pad te houden, en ze hier en daar nog wat essentiële dingen des levens bij brengen.
Een ding had ik mij heilig voorgenomen…..ik zou nooit, maar dan ook nooit zo worden als mijn vader, ik zou meer geduld hebben met de kinderen, ik zou meer tijd met ze doorbrengen, en zou, als het enigszins mogelijk was, hun leven niet laten verworden  als een hel….tenslotte was ik getuige geweest van mijn eigen jeugd!
Wat maakte mijn  leven dan tot zo’n hel? Geloof!! Mijn vader en moeder vonden dat ze, nadat ze getuige van een oorlog waren geweest, ergens anders getuige van moesten worden, en wel Jehovah’s getuige…..Ze zouden getuige mogen zijn van een nieuwe wereld, zonder zorgen, zonder pijn en vooral zonder verdriet, eigenlijk iets wat wij allemaal dagelijks willen en zo goed mogelijk proberen na te streven.
Sof ar so good zou je kunnen denken, echter, het “doel heiligt alle middelen” werd bij ons thuis wel erg letterlijk genomen. Tegenwoordig hebben wij onze mond vol van de Islamisering van ons land en de bijbehorende eventuele dreigingen, en de onderdrukking die het met zich mee zou kunnen brengen, maar dichter bij huis gebeurt het nog steeds, dagelijks….maar dan in zogenaamde christelijke gezinnen, zoals bij ons (vroeger?) thuis.
Wij werden thuis geterroriseerd door het geloof, alles stond in het teken van het geloof, zelfs de afwas, je werd er gek van! Niet luisteren of vrij interpreteren werd steevast beloond met een stevig portie klappen, zowel vader als moeder lieten zich niet onbetuigd in het uitdelen hiervan, ziek zijn werd uitgelegd als zwakte, of als een smoes om niet van deur tot deur te moeten om de tijdschriften onder de mensen te brengen…..
Naar de vergaderingen moest je, of je nou zin had of niet, of je nu tot aan je nek vol zat met huiswerk of niet, je moest en zou, twee lange uren stilzitten en luisteren naar iets wat je absoluut niet interesseerde….en met mensen omgaan waar je eigenlijk niets mee had, maar ja, tegenstribbelen hielp niet echt, als je tijdens de vergadering tweemaal achterom had gekeken was je ongehoorzaam en werd je aan de oren mee naar achteren gesleurd en kreeg je een paar, zoals ze dat zo vriendelijk konden verwoorden, corrigerende tikken, niet een of twee, nee genoeg voor de hele avond en de volgende dag!
Het ergste van dit alles is dat mijn vader en moeder tot op de dag van vandaag nog steeds geloven, en nog steeds vinden dat zij het goed gedaan hebben. Wie niet voor “de waarheid” is, is  tegen ons en moet dus uitgebannen worden, zelfs in deze 21e eeuw!
Onze jongste spruit heeft geen opa en oma, althans, hij heeft ze wel, maar zij willen niets met hem te maken hebben omdat ik niet voor de manier van geloven heb gekozen zoals mijn ouders zich dat voorstelde.
Ik ben niet jaloers op mijn ouders, medelijden is een beter woord, ik ben wel jaloers op al die leuke opa’s en oma’s die ik vaak tegenkom met hun familie, tijdens een wandeling door het bos of tijdens een dagje uit in de dierentuin of de efteling…..Mijn ouders hadden laatst een familiedag…..van de 7 kinderen waren er maar drie aanwezig…..juist ja, die kinderen die het geloof niet los hebben durven laten en,misschien uit angst, nog steeds vinden dat het goed was wat mijn ouders deden en doen, of misschien bang zijn dat de kinderen dan geen opa of oma hebben.
Ik ben dagelijks getuige van het genieten van mijn kinderen, de een geniet wat meer dan de ander, maar toch….het is hartverwarmend te zien en te voelen als onze jongste naar ons toe komt rennen uit school en roept papaaaaaa….ik houd van jou, gevolgd door een dikke knuffel en een kus. Daar ben ik getuige van en dat koester ik, en ja, ik zal ook mijn fouten hebben, maar ik hoop toch echt dat mijn kinderen met een iets ander gevoel naar mij kijken en met mij omgaan als ik naar mijn ouders kijk en wat ik (niet) voor ze voel.
Voor vandaag Make It Master  en blijf getuige van jezelf en van de leuke dingen om je heen….
 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi geschreven!
Gelukkig kunnen we dingen zelf anders doen.
Goed geschreven en duidelijk te begrijpen wat er in je omgaat een duim en een fan erbij.
Gelukkig kun je nu je eigen keuzes maken.
Een duim omhoog. Wat een ellende heb jij (ook) meegemaakt. Het lijkt mijn (56 jr) verhaal wel. Alleen kreeg ik van mijn moeder klappen met de veger (motblik en veger) en mijn ouders kregen 11 kinderen. Hun geloof was en is geref.vrijgemaakt binnen verband. Ik heb nu pas (55 jr) hulp gezocht bij het GGZ. (chronische PTSS)
En de familiebanden heb ik beëindigd. Geluk heb ik nog bij mijn 3e vrouw en 4 kinderen en kleinkinderen. Sterkte en wees trots op je beslissingen van nu.
Dwingen of gedwongen geloof, is voor mij geen geloof, omdat dat voor mij staat voor vrijheid en een eigen keuze maken...
mooi verhaal en heel begrijpelijk ...Knap dat je het geloof van je ouders los kon laten . Ik moest vroeger verplicht naar de kerk ... niet te vergelijken met jouw jeugd , maar kinderen verplichten in het geloof werkt op den duur toch averechts denk ik .