Twee schrijfsters over twee jochies

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 20:47

Twee schrijfsters schrijven een verhaal over twee jochies met verschillende achtergronden. De jongens komen elkaar tegen en krijgen een band.

 

Twee schrijfsters over twee jochies.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Sahir 

 


Gespannen zit Sahir in zijn meest nette kleren te wachten tot zijn moeder zich aangekleed heeft.

Eindelijk is het zover. Mama heeft van de voedselbank een bon gekregen in haar pakket. Een bon, zodat hij een hele week op vakantie mag. Niet zomaar een vakantie maar naar een echt pretpark!
Sahir heeft eigenlijk geen idee, wat dat is; hij heeft er wel al veel van gehoord van klasgenootjes, maar zelf heeft hij nog nooit zo'n pretpark van binnen gezien.

Er zijn meer kinderen gelukkig gemaakt en vandaag gaan zij, die mee mogen op deze reis, elkaar ontmoeten in een buurthuis in Amsterdam Noord. Met een knoop is zijn maag loopt hij achter zijn moeder aan de trap af. Zijn moeder loopt nog steeds erg moeilijk. Er was weer eens ruzie geweest, vorige week en papa had mama zo erg geslagen dat de dokter in het ziekenhuis, haar had moeten helpen. Papa was sindsdien niet meer thuisgekomen. Daar voelt hij zich erg ongelukkig om. Sahir kan het nog steeds niet begrijpen, waarom zijn vader zo gemeen tegen zijn moeder geweest was. Hij had hem tegen zijn moeder horen schreeuwen dat hij haar dood zou maken.

Sindsdien had hij zijn vader niet meer gezien.

“Sahir, zegt zijn moeder, zul je beleefd zijn straks?” “Ik wil dat je iedereen netjes een handje geeft, en je naam zegt.” "Ja mama.” Ze waren inmiddels bij de bushalte aangekomen waar een paar grote jongens en meisjes aan het chillen zijn. Nieuwsgierig bekijkt Sahir, deze in zijn ogen stoere kinderen.

“Hé stomme hoofddoek muts, waarom rot jij met je kutmarokkaantje niet op naar je eigen land? ”
Verschrikt kijkt Sahir op, dit wordt tegen zijn moeder gezegd en dus ook tegen hem.

Zijn moeder pakt hem bij zijn arm en loopt een stukje weg met Sahir. “We gaan hier wel wachten jongen. De bus komt er toch zo aan."

Het regende pijpenstelen, dus toen de bus arriveerde, waren Sahir en zijn moeder helemaal doorweekt.

Gelukkig stappen die kinderen niet in de bus, dacht Sahir blij. Ze konden zitten, want het was erg rustig in de bus.
“Sahir, die kinderen van daarnet, in de bushalte; wil jij mij beloven dat jij nooit zo tegen mensen zult praten? “
“Waarom zeggen die kinderen dat, mama?”
“Omdat ze nu nog denken, dat dat stoer en chill is, Sahir”
De moeder van Sahir, is een moderne vrouw, die de taal van Sahir probeert te begrijpen en soms als ze iets echt duidelijk wil maken, ook spreekt.

“Ik schrok ervan mama, ik zal dat nooit doen.”

De bus is aangekomen bij het buurthuis en Sahir loopt achter zijn moeder aan naar binnen. Het is er een drukte van belang en geschreeuw vanjewelste. Er zijn twintig kinderen met hun ouders naar deze bijeenkomst toegekomen. Sahir schrikt een beetje van al die drukke kinderen, dus probeert hij achter zijn moeder weg te kruipen. Moeder schuift hem met de zelfde beweging weer naar voren.
“Hallo, ik ben Sonja” Sahir schudt de hand die naar hem uitgestoken wordt en zegt: “Goedemiddag Mevrouw, ik ben Sahir” “Zeg maar Sonja, hoor; ga daar maar zitten met mama, de toespraak gaat zo beginnen.” Sahir komt naast een blond jongetje te zitten, die wat verlegen en ongemakkelijk om zich heen zit te kijken.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een grote man klimt op het podium.

“Beste kinderen, jullie zijn hier bij elkaar gekomen om kennis  te maken. Jullie gaan met zijn allen op reis. Zoals jullie al wisten naar een pretpark. Dit jaar is het echter heel bijzonder, daar er een collecte gedaan is en een rijke Meneer een grote donatie heeft gedaan. Jullie gaan dan ook niet naar Slagharen, maar.......”

 

Gideon


Vandaag maakt het Gideon niet uit dat Lea en Jesra ruzie maken.

Hij heeft lang moeten wachten. Deze dag wordt een feest! Mama gaat met hem mee. Ze gaan met de auto, dan zijn ze er sneller. “Ga weg! Hou op!” roept Jesra. Gelukkig, daar was mama al. “Lea en Jesra, lief zijn! Zo meteen komt Nadine om op jullie te passen.” Nadine is hun buurmeisje. Die past altijd op hen als papa en mama niet thuis zijn.

 

 

 

 

 

“Kom, mama,” zegt Gideon. “gaan we nu?” Mama lacht naar hem. “We gaan!” zegt ze. “Doei, Lea, doei, Jesra!” roept Gideon. Hij loopt snel naar de auto. Kom op, mama, denkt hij. Stiekem vindt hij het ook wel een beetje spannend. Straks zal hij kennismaken met de andere kinderen die meegaan op vakantie.

Ja, vakantie!

Hij is nog nooit op vakantie geweest, want daar hebben zij geen geld voor. Hij vond het altijd heel erg als hij na een vakantie weer naar school moest, iedereen vertelde dan spannende verhalen, hij had nooit iets bijzonders te vertellen. Nu ging dat veranderen.

Ze zullen elkaar ontmoeten in een buurthuis in Amsterdam Noord.  Mama rijdt best wel snel. Hoe dichterbij het buurthuis ze komen, hoe zenuwachtiger Gideon wordt. “Zullen er nog jongens zijn die ik ken, mama?” vraagt hij ineens een beetje benepen. Mama zegt: “Er zijn misschien geen jongens die je kent, maar je leert ze wel kennen.

Het komt allemaal best goed!”

Als ze bij het buurthuis aankomen, zien ze al een paar jongens buiten staan met hun moeders. Iedereen staat maar een beetje stil bij elkaar. Gideon krijgt een droge mond. Straks staat hij daarbij met mama en dan? Het ziet er helemaal niet gezellig uit.


Mama parkeert de auto, snel stapt ze uit. “Kom,” zegt ze. “We gaan gauw naar het buurthuis, het was er al best druk.” Gideon staat te dralen, mama wordt een beetje ongeduldig. “Je wilt toch zeker niet te laat komen?” vraagt ze. Dat wil hij zeker niet, daarom loopt hij maar snel mee. Toch vindt hij het eng. Hij heeft helemaal geen vrienden daar!

Dan zijn ze bij het buurthuis.

“Hallo.” zegt mama. De andere mensen mompelen wat terug. Gideon kijkt eens naar de andere kinderen. Ze staan hem allemaal aan te staren. Daarom kijkt hij maar gauw naar de moeders, maar ook die kijken naar hen. Snel slaat hij zijn ogen neer.

Mama loopt door en trekt hem met zich mee. Ze zoeken een plaatsje. Onwennig zit Gideon op zijn stoel als de meneer begint te praten. Naast hem zit een jongetje te wiebelen op zijn stoel. Hij grijnst naar hem, Gideon lacht verlegen terug. Bij het jongetje zit een mevrouw met een hoofddoek, ziet hij.

Plots hoort hij de man zeggen: “Jullie gaan dan ook niet naar Slagharen, maar…” Wat, denkt Gideon. Niet naar Slagharen? Waar gaan ze dan heen?

 

 

 

Copyright 2011 Rose_love & Lucifall

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi, benieuwd naar het vervolg
Dankjewel, Cinzia! Het volgende deel is er al ;)
Thnxx, Ruud!
Waauwww...wat een bijzonder verhaal...nu snel het vervolg lezen!
Anique, thnxx!
interesant! Wil snel verder lezen. Heel mooi geschreven
Stormerwout, bedankt voor je reactie!