Wandelen naar Santiago de Compostela deel 1

Door Wisdom Dance gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Sinds 1989 hebben zo'n 22.001 Nederlanders de wandeling door Spanje naar Santiago de Compostela gemaakt. Ik liep mijn Camino in 2002 en voltooide mijn wandeling op 21 juni na ruim 1100 km en 45 dagen genieten op Cabo Fisterra aan de Atlantische Oceaan.

Een wandeling naar binnen

8630c4ae25e2a8bb731712545c3f529ca2FhcnQg

Aanleiding

ef126dbae080da2ae7a8ebc9a5f63318amFjb2Jz

In oktober 2001 legde ik in de bibliotheek, terwijl ik op zoek was naar leesvoer, m'n rechter wijsvinger op een boek en zei tegen mijzelf "dat doe ik ook". Wat doe ik ook? Ik pakte het boek van de plank en zag dat het een boek was van Shirley MacClaine, het heette "Voettocht naar Santiago de Compostela". Geen idee wat het was, maar de uitnodiging stond. Nadat ik het boek had verslonden, kwamen de kaarten op tafel en ging ik zoeken op Internet. Er was genoeg te zien en omdat de beslissing om te gaan al was genomen hoefde ik alleen maar te bepalen wanneer. Het voorjaar, dan is het daar op z'n mooist.

Voorbereidingen

89db5e9c694a865c4b45d4af94ba66e0d2FuZGVs

De volgende stap was het verzamelen van de benodigde stuff, zoals een rugzak, slaapzak, wandelstok, regenjack, sokken, een hele waslijst van wat er mee moest. Gelukkig leerde ik een wandeluitdrukking die veel indruk op me maakte: "wat je thuis laat is mooi meegenomen", een waarheid als een baksteen. Ik vond bijna alles bij Bever in Enschede en kreeg daar ook een heleboel nuttige adviezen. Op de weegschaal bleek dat ik veel te veel mee wilde nemen en dus liet ik veel thuis. Ik zaagde de steel van m'n tandenborstel af, dat scheelde ook weer 4 gram. Douchegel, zeep voor m'n handen, wasmiddel en scheerzeep werden vervangen door 1 stuk zeep voor alles. Ook dat scheelde. Maar ik had vergeten dat 2 liter water en eten ook een paar kilo weegt.
De meesten beginnen in St. Jean Pied de Port, maar in de reisgids die ik had gekocht stond ook nog een andere route, door een heel ruig gedeelte van de Spaanse Pyreneeën over de Col du Somport. Dat leek me wel wat en om het compleet te maken besloot ik van de ene bedevaartsplaats naar de andere te gaan, dat werd dus Lourdes. De reisgids was nu mijn lievelingsliteratuur. Met veel kaartjes en beschrijvingen. Het begon te leven.

Vertrek

63827ab42091cd99d98abf9f285a43edbG91cmRl

Op 5 mei vertrok ik per bus naar Zuid-Frankrijk met alleen m'n rugzak van 14 kilogram. Dat was voor de komende weken alles wat ik bezat. Twintig uur later stapte ik in Toulouse uit de bus en met de trein ging het verder naar Lourdes. Daar wilde ik een dag rondneuzen, maar zo'n bedevaartsoord is niets voor mij. De clerus die de macht heeft, de vrijwilligers die tonen hoe goed ze zijn, de middenstanders die iedereen een poot uitdraaien en de gehandicapten die een vertwijfelde poging deden om hier te genezen. Daarom wandelde ik wat in de omgeving en toen ik boven op een heuvel stond zag ik twee mensen met een grote rugzak richting westen lopen. Ik versnelde mijn pas en onderschepte ze op een kruispunt van paden. Het was een echtpaar van tegen de 70 die nog een keer hun Camino wilde lopen. Dit keer om helderheid te krijgen of mevrouw zich nog een keer zou laten opereren en bestralen, of dat het zo mooi genoeg was geweest. Ik was ontroerd. Zo maar uit het niets zei de vrouw tegen mij: "maak je geen zorgen, je krijgt altijd en overal een slaapplaats". Hoe kon zij nou weten dat dit eigenlijk mijn enige zorg was. Ik wenste ze een "bon Camino" en vertelde dat ik ze de volgende dag zou volgen.

Eerste stappen

3dc1043d6d584e6ca76ab2ecd5a7e672a2FhcnQg

Die volgende dag begon druilerig met motregen, maar dat hield al spoedig op. Het begon te gieten, uur na uur. Een fijn begin, maar ik was nog fris en monter en dacht dat het spoedig wel weer mooi Frans weer zou worden. Om een uur of zo belde ik bij een Frans huis aan en vroeg of ik van hun carport gebruik mocht maken om droog m'n boterhammen op te eten, maar dat mocht niet. Ik werd mee naar binnen genomen waar het gezin zat te eten en kreeg soep en een warme maaltijd. Na een tijdje vroeg de heer des huizes wat ik er van vond dat die politicus was vermoord. Ik wist nergens van en hij vertelde dat Pim Fortuyn was vermoord. Ik heb het aangehoord, maar het interesseerde me niet, want ik was in een andere wereld verzeild geraakt. De buitenwereld zou me 7 weken niet raken, ik was op weg naar mijn binnenwereld.

Gastvrijheid

7435eb12c74a41e0e0077c617f8d0e7bQnJ1Z2hl

Aan het einde van de middag zag ik op een pleintje in Bruges een bordje met Chambres d'Hotes. Ik klopte aan, nog eens en nog eens. Ik wilde wel eens droog zijn want het goot nog steeds. Daarom pakte ik de deurkruk en de deur ging open. Ik kwam op een soort overdekte binnenplaats en legde mijn rugzak op de grond, net als m'n jas en hoed en meteen voelde ik me weer een beetje mens. Maar verder zag ik geen mens, dus maar op onderzoek uit en wat lawaai maken. En ja hoor, daar kwam om een hoek een mager gezicht met daarboven spierwit haar. "Welcome, feel yourselve at home. Be our guest." En weg was het gezicht weer. Ik er achter aan en ontdekte een lange magere Engelsman die onder de verf in allerlei kleuren zat voor een ezel en een doek met heel veel kleur. Het was een echtpaar, hij ex militair, dat zag je zo, en zij een kunstschilderes. Hij wilde ook schilder worden. Met z'n drieën dronken we een fles rode wijn leeg en vertelden wie we waren en wat onze wensen waren. M'n eerste overnachting was goed begonnen en na uitgebreid douchen ging ik eten in de kroeg aan de overkant van het plein. Ondanks 30 km wandelen en zo'n 8 uur onderweg had ik niet veel honger. Al die weken haalde ik meer energie uit mijn omgeving dan uit mijn eten.

Mijnheer pastoor

De volgende dag begon met slagregens die later overgingen in pijpestelen. De weg volgde slingerend de bergen en ik kwam geen kip tegen. De paraplu die ik in Lourdes had gekocht bezweek in een windvlaag en vanaf dat moment liepen de koude straaltjes langs mijn nek naar beneden. Onder mijn knalrode regenjack met Goretex was ik drijfnat van het zweet, want als je loopt produceer je klaarblijkelijk zoveel warmte en zweet dat het transport daarvan niet werkt. Maar zonder jas, wat ik ook probeerde werd je ijskoud van de regen. Dan maar liever zweet dat uit je mouwen loopt. Zo tegen lunchtijd kwam ik langs een bushokje en als ik helemaal in een hoekje kroop kon ik m'n stokbroodje droog opeten.78e2c88d55c555d97c8ce5d6f33f69cbYXJ1ZHku

Om een uur of vier vond ik het welletjes en zocht in Arudy naar een hotelletje. Dicht, met vakantie. In de pizzeria ernaast vertelde men dat de pastoor twee straten verder woonde en dat die wel zou helpen met het vinden van een slaapplaats. Dat is het voordeel van een pelgrim, ook al gelooft hij niet. Maar het was alsof meneer pastoor het aan mijn neus zag toen hij op de eerste etage het venster opende. Hij zei meteen dat Arudy niet op de pelgrimsroute lag en dat hij niet van plan was me te helpen. In mijn beste Frans kon ik hem toch nog een warme en droge nachtrust toewensen voor het raam met een klap werd gesloten. Uiteindelijk was er in de pizzeria een dame die vertelde dat haar moeder een pension had en na aandringen was ze zowaar bereid me daar met haar auto naar toe te brengen. Het was maar 5 km verder. Echt vriendelijk was de landlady niet, maar wel prijzig. Ruim 2x zo veel als de vorige nacht, maar ik bedong dat ik om 6 uur kon ontbijten zodat ik weer vroeg op weg kon. Om 6 uur gebeurde er aan de andere kant van de deur niets, dus na douchen en tandenpoetsen probeerde ik de deur te openen, maar die zat op slot. Dan maar via het raam en zonder ontbijt de weg op. Voor de verandering regende het.

Ontvoerd

De hele dag liep ik in de regen. Aan het begin van de middag stopte er een auto naast me en werd me gezegd dat ik moest stappen. Ik weigerde omdat ik aan het wandelen was, maar na lang aandringen gaf ik toe en liet me naar Oloron brengen, waar ik een hotelletje vond. De dame die me meenam vertelde dat haar vader vroeger ook naar Santiago was gelopen en ze kende zijn belevenissen. In de stad ging ik op zoek naar een supermarkt, een postkantoor en een restaurant. M'n rugzak bevatte namelijk een heleboel dingen die ik niet nodig had, zoals een leren bushhead en wat kleren. Onderweg zag ik een rivier die in een diepe kloof liep. Het was zo woest dat de golven op sommige plaatsen uit de kloof sprongen en straten overstroomden. Volgens de kelner had het in jaren niet zo veel geregend en op veel plaatsen waren overstromingen.

Laatste loodjes

845d2b4ac537c434d8e4acdf23822967cnVnemFr

De volgende morgen scheen de zon zowaar. Met de bus ging ik naar het plaatsje waar ik in de auto was gestapt en vervolgde mijn weg, nu naar het zuiden waar de Pyreneeën voor me oprezen. Maar ik zag ze niet, want de regen beperkte het zicht tot een paar honderd meter. Na een paar uur brak de bewolking en liep ik tussen hoge bergen. Naast de doorgaande weg was een wandelpad op de flanken van de bergen, maar dat pad was levensgevaarlijk en onbegaanbaar. Overal modder en plassen, het was stijl en spekglad. Dus toch maar weer terug naar de grote doorgaande weg naar Spanje waar de vrachtwagens met grote vaart voorbij kwamen. Er was nauwelijks ruimte in de berm om uit te wijken. De weg steeg regelmatig, maar ging ook regelmatig weer naar beneden. Als dat zo doorging kwam ik nooit op de 1651 m van de Col du Somport. 
8e1cdcac6b7fb1355faf6b18b3991aa4Ym9yY2UuIn de middag zag ik een leuk dorpje in het dal naast me, maar ik liep een heel stuk hoger. Dat was dus geen goede keuze. Voor me uit zag ik een kapelletje en het bleek dat daarnaast een echte pelgrimsherberg was gebouwd. Een prachtig gebouwtje dat met heel veel liefde was gemaakt en onderhouden en zelfs met mondvoorraad voor de laat aangekomen pelgrim. Het kapelletje was de eenvoud zelve met een heel bijzondere sfeer. Ik zat nu dus echt op het pad naar Santiago waar de pelgrim wordt geëerd.

56714f0fa3cfc2e3f540dcd8b810b694Ym9yY2Ug

De volgende morgen begon meteen goed. Stukjes blauw tussen de wolken en slecht af en toe een bui. De bergen waren zichtbaar en voor me uit werd de Col du Somport zichtbaar, ruim 1000 meter hoger. De weg begon hier serieus te stijgen en mijn rugzak werd steeds zwaarder alhoewel ik veel water dronk. Naarmate ik steeg daalde de temperatuur, maar toch stroomde het zweet langs m'n pinken uit de mouwen van mijn jack. Gedachtes had ik niet, alleen nog maar: hoe lang nog, hoe ver nog. Af en toe een pauze om even van die loodzware rugzak bevrijd te worden.
Eindelijk stond ik boven. Voor me uit lag een prachtig dal, Spanje, mooi weer en een weg naar beneden. Aan het begin van het pad staat een grote steen, een soort van menhir. Daarop staat ondermeer dat het nog 868 km is naar Santiago. Na 5 dagen regen in Frankrijk was de volgende etappe begonnen.

b34a08fedc5059db7f44d3b78d8b81a5c29tcG9y


Nu, met het schrijven, heb ik Google Earth geopend en kan ik de hele route op het scherm volgen en met Street View zelfs de huizen bekijken waar ik geslapen heb. De foto van Bruge en die van de pizzeria in Arudy heb ik vanuit Google Street View gekopieerd. Het vervolg van mijn wandeling zal ik eerdaags ook wel aan toe komen, maar het kost veel tijd omdat ik het, mede door Google Earth, voor een groot deel herbeleef.
 

Als je de andere delen wilt lezen geef dan "camino" als zoekopdracht.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed verhaal! Ik ga volgend jaar van st. Pied. Duim en fan.
Gewoon doen, dat deed ik ook. Het is nog maar de eerste etappe van een lange wandeling en er komt nog meer.
Dat is nog eens tot jezelf komen! Ik heb de intentie dit eens op de fiets te gaan doen als "eenzame fietser".
Ben benieuwd naar het vervolg!