Pieterpad, een feestje te voet. Deel 3.

Door Ditistom gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Deel drie in mijn beschrijving van het prachtige pieterpad.

Het leuke van het Pieterpad is niet alleen de omgeving en het wandelen, het is het feit dat je niet wilt ophouden.
Daarom: deel 3

Grote (bijna) stille heide.

De vorige keer was ik blijven slapen in Gasteren in een knus zijkamertje met een grote achtertuin die geheel tot mijn beschikking stond.
Net als het pannenkoekenhuis verderop in de straat trouwens.
Na een ontbijt met verse Jus en streekyoghurt weer fris op stap.
De route voert richting Rolde en dat betekent dat ik het Balloërveld over moet, één van de grootste heidevlakten (360 Ha) van Drenthe.
Het is er stil, zonnig en prachtig.
Dit zij de momenten waar je echt genieten kunt van bijna-stilte.


Het blijft Nederland, geroezemoes van verkeer in de verte is onvermijdelijk, maar toch, even langs het smalle pad zitten en gewoon luisteren naar het gezoem van de insecten, gewoon de tijd nemen om een krekel te volgen door het gras, een bij zich tegoed zien doen aan heidehoning, zalig.
Ik doe er dan ook veel langer over om door dit heideveld te komen dan nodig is, maar daar is het een wandelvakantie voor.
Eigen baas, eigen timing, perfect.
Het is dan ook bijna spijtig dat ik uiteindelijk Rolde binnenloop.

Oude spoorlijn.

Hoewel, jammer? Rolde is een leuk dorp.
De route schampt het plaatsje eigenlijk alleen maar even maar een kleine zijstap laat je een paar hunebedden zien en een gezellige oude binnenkern of brink.
Het boekje waarschuwt ook dat er voorlopig geen winkels meer op je pad komen (wel horeca) dus is het zaak nu wat dingen in te slaan voor de komende twee dagen.
Dan voert het pad me verder over een wandelpad dat op een dijkje lijkt te liggen.


Het is een voormalige spoorlijn, helemaal verdwenen nu, dat helemaal ingenomen is door brem en veldbloemen.
Probeer dit stuk eens te wandelen in Mei/Juni, je loopt door een gele tunnel van brem! Ongelofelijk mooi.
Maar ook daarbuiten is het een opmerkelijk ontspannen stuk, zeker als je bedenkt dat het eigenlijk een paar kilometer rechtdoor is.
Normaak gesproken vind ik dat wat saai maar nu kon ik me3 helemaal overgeven aan het natuurschoon, erg prettig.

Doorwaadbare plaats.

Na een grote weg gepasseerd te zijn (en even gevolgd te hebben) slingert een onverhard landweggetje je door een prachtig natuurgebied waar koeien grazen en de wandelaar via overstapjes door mag steken.
Een grappig stukje is een doorwaadbare plaats, nu niet meer zo indrukwekkend maar blijkbaar vorige eeuw een belangrijke oversteekplaats voor paard en wagen en vee.
Nu kan je er met een bruggetje over of, voor de durfals, doorheen waden met enkel een touw om je aan vast te houden.


Niet erg spannend maar een leuk stukje geschiedenis om even aan den lijve te beleven.

Bos, heide en veen.

Uiteindelijk slingert de route je door een groot bos richting het Meindersveen, een klein stukje veen/heide dat een enorme hoeveelheid libelles aantrekt.
En natte voeten kan veroorzaken, afhankelijk van het weer van de voorgaande dagen, maar dat boeit niet.
Het paadje voert je door soms shouderhoog gras en langs prachtige doorkijkjes.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het zijn wel dit soort stukjes dat me er aan herinnerde waarom het altijd een goed idee is om een lange broek te dragen.
Ik heb het niet alleen over scherp riet dat je een snee kan leveren, teken zijn altijd een risico, zeker als je door hoog gras loopt.
Een tekentang is dan ook een onmisbaar item in de rugzak van een wandelaar, koop er één, bezuinig daar niet op.

Bokken, heide en de kampeerboerderij.

Een overstap brengt mij een nieuw stuk heide binnen en plots zie ik mij omringd met schapen en bokken.
Nou ja, omringd: ze liggen langs het pad te herkauwen, maar het zijn er veel en de horens zijn indrukwekkend.
Maar net als met het andere vee dat regelmatig bezoek krijgt van rugzakdragende wandelaars kijken deze brave dieren nergens meer van op.
Een mooie gelegenheid om eens een paar close-ups te maken.


Uitkomend op een asfaltweggetje voert het pad me ten slotte naar een camping met restaurant en kamers te huur.
Niet alleen betekent dat een verzekerde avondmaaltijd, het is een enorme kamer.
Eigenlijk zijn het twee kleine slaapzaaltjes met een algemene huiskamer, compleet met douche en keukentje, maar ik ben de enige dus heb het rijk alleen.
Niks mis mee.
In het keukentje staat koffie, thee en een bakje met een gleuf: of ik zelf maar even een bijdrage wil doen.
Dit soort gezelligheid en vertrouwen kenmerkt het Pieterpad en ik slaap dan ook zalig.

Volgende keer op naar Erm.
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.