Mij komt pech de strot uit. U ook?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Leermeester, levensdoel, karma, God, hel, verdoemenis, straf. Hoe zit dat systeem in elkaar? Wat doen zachte heelmeester nog méér dan stinkende wonden achterlaten?

Ze houden je een spiegel voor waarin je kunt kijken

 

Je mag er van leren. Het hoeft niet.


De een krijgt bakken geluk in de schoot geworpen en waardeert het amper terwijl de ander van een kleine meevaller spinnend opkrult als een tevreden poes, want dat treft hem/haar maar sporadisch. Waar is het maakbare leven? Wat? Hoezo? Die hoop bouwt volkomen zinloos op een reeks onbewijsbaarheden en schijnveiligheid, die zogenaamd je leven vervullen zullen, maar liefde, geluk en vervulling zijn geen meetbare zaken en is voor iedereen toevallig iets geheel anders.

Geloof, nooit zeker weten, omdat niets pertinente waarheid draagt
harde planken voor de kop en fanatisme gelijkt zijn eigen ratten plan
botte messen, bittere zwaarden, repen huid en ziel om te versnijden
als de golven van turkooise zee die nooit iemand bedwingen kan
stenigt norm de waarden, om hoog moet wat al down zal verglijden.

Wie heeft in wezen ooit om tegenslag en al dat schrijnen  gevraagd? 

Ik herinner me wat, waar, wanneer gebeurde. Begrijp me goed, ik weet net zo min als u, hoe het komt dat we juist hier geboren zijn. De ‘waaromvraag’ bewijst enkel dat we ons er één en ander over afvragen, maar geeft nooit antwoord.

Ik herinner me wat, waar, wanneer gebeurde
waardoor de rode aarde van mijn ziel verkleurde
het hart dat brandde
aangewakkerd door de tocht
hing het
in snijdend stille wind
op de rode driewieler
huilde het
in de steek gelaten kind
terwijl het zonnetje water scheen
en achter die wollig witte wolk verdween

in de keurig nette aangeharkte tuin
waar door het scherpe zand
van hete woestijn, het heette moeder
in mijn ogen verdronk
rook ik hoe teleurstelling stonk
en zielenpijn
omdat de harde hand
het liefdeloze zo onzegbaar schrijnde
in de felle valse schijn

nooit zou ik zo’n moeder willen zijn

Mijn ziel staat na elk debacle toch weer enkele voetafdrukken steviger in haar eigen plek.
Achteraf de oorzaak vinden, herleiden, wat kwam vóór en ná welk feit of pijn? Dat helpt om het te bevatten, doch er komt geen antwoord op WAAR OM. Aan die kennis hebben we niets, lijkt het. Tot iemand er naar zoekt, er alles van wil weten. Geloof me, zodra dat gebeurt, zoals nu, ben ik achter mijn computer in de zevende hemel.


Niets vermoedend met open ogen je ongeluk tegemoet lopen 

Zo lijkt het soms. Alsof het zo moet zijn. Hoe graag had ik sommige dingen van te voren willen weten om het te voorkomen en ik had tevens enkele zeer harde leermeesters gemist. Spijt? Geen enkel moment. Dat is het gemak van een rein geweten. Wanneer het leven rood kleurt heeft bloed gevloeid, maar met welke reden doet de één een ander pijn? Al slaat u me dood, ik weet het niet. Het gebeurt… omdat de ander  zichzelf in de weg zit en wij daar iets van op kunnen steken?

Vancouver van bovenaf

Met de veerboot naar de overkant voor een bezoek aan Stanley Park

Chinatown is in Vancouver werkelijk een indrukwekkende wijk waar we regelmatig door struinden op zoek naar nieuwigheid, vertier, lawaai en lekker eten of wat er ook maar te zien en beleven viel. Popke genoot, ik ook. Van de dansgroep die zomaar op een podium een gratis voorstelling weggaf. De geuren en kleuren, vreemde kruiden en we kochten er verse ramboetan, iets dat lijkt op lychee. We plande een dag voor de oude binnenstad met het leuke openbare vervoer en de bijzondere stoomklok, plus de vele souvernirwinkels, die ik niet had willen missen al zie je er overal hetzelfde. Daarna wilden we ook de andere kant van de stad exploreren en de dag erop namen we de veerboot naar Stanley Park. De kades van Vancouver met al die wolkenkrabbers zijn adem benemend voor een provinciaalse Nederlandse, (een Arnhems meisje) 

 

De leerzame geschiedenisles in Stanleypark 

In het beroemde park vind je grote Indiaanse Totumpalen als bekendste toeristenattractie en spelenderwijs langs de route lees je als bezoeker over de rijke geschiedenis van Canada. Het is er groot, niet eens zo druk. Overal staan borden waarop je kunt lezen wie, wat, waar deed en we wilden uitaard ook naar het hoogste deel, om een overzicht van Vancouver te krijgen. Daar scheen tevens een goede gelegenheid te zijn om iets te drinken plus een uitgebreide souvenirwinkel waar men meer over indianen verkocht, etc. Ik hoopte op een mooie dromenvanger, of een leuke trui. Plotseling was hij daar, vlak bij die winkel, de brug waar we over moesten.

Het gevaarte benam mij nogmaals de adem en werd meteen een persoonlijke titanenstrijd. Plotseling overviel het mij. Hij was niet van beton en ik deed het in mijn broek, hoewel ik vond dat ik me niet meer aan moest stellen, sjonge jonge... Bejaarden wipten over de hangbrug alsof het niets was. Alsof de gigantische diepte eronder niet bestond en daar stond ik in de bloei van mijn leven mijn razende zenuwen te bedwingen. Ik moest, ik zou. Nu of nooit. Het werd het erop of eronder voor mij want ik had een oude belofte aan mezelf in te lossen. In Noorwegen had hoogtevrees mij twintig jaar daarvoor de tocht naar een beroemde gletsjer door de neus geboord en destijds voelde ik me minnetjes, zielig mislukt en klein. Het enge houten zwaaiende ding werd een ware kwelgeest van wel-niet en nog eens opnieuw op mezelf inpraten. Wat een afgang zou het zijn als ik me nu wéér op de kop liet zitten... door angst die ongegrond was... 

 

Geloof me , het was diehiep daar beneden

Ik ben erover heen gegaan, echt waar! Ik heb er echt over heen gelopen. Helemaal tot het eind. Hoera! Jaha! Waar we de prachtigste jungle vonden om doorheen te wandelen. En weer terug. Hoempapa. Nog steeds met wat dichtgeknepen keel maar dat ging al veel minder angstig. Oh zo en geloof me, die prestatie vergeet ik niet.  De tocht door de Rockies werd, zoals u gisteren wellicht las, besmet door een vijf jaar oudere vrouw die in niets meer leek op mijn vriendin en ineens een verwend blaag speelde. Daarentegen bleef ondanks haar stugge gedrag het overnachten in diverse motels, bij dat leuke privéadres (waar beren je auto leeg konden roven) en het vakantiehuis aan het meer machtige nieuwe ervaringen.

 

National Park

Popkes gedoe op weg naar Banff kon me halverwege gestolen worden, maar helaas, niemand die het stal. Zijzelf nog het minst. God gaf ook niet thuis en dus moest ik het zelf oplossen. Zij stelde teleur, doch het land, de immense bergen, heldere meren, beren plus de Canadezen hadden er part noch deel aan en ik liet negatief langs mijn rug afglijden. Pop stond alleen met haar chagrijn. Begrijp me goed. Ik kon haar af en toe wel villen, zo egocentrisch, maar ik had als kind geleerd het positieve te laten prevaleren. Mijn moeder probeerde mij (en haar man) klein te krijgen en dat was haar niet gelukt. Rot op, val jezelf lekker lastig. Zoiets dacht ik vaak. Had de kleuter in mij dat niet onder de knie gekregen, was ik wellicht schizoïde geworden. Of een Borderliner. Het mooie is dat ik het na mijn kleutertijd niet meer toestond dat een ander mijn goede humeur naar de haaien hielp, Popke zou mij de zeik zeker niet lauw maken. Hoera Hoeplala. Canada was niet meer dan een kinderoefening op herhaling…al had ik Poppedein liever niet zo lullig leren kennen.

Het openbaar toeristenvervoer in Vancouver

Mijn reisgenote de Regentesse met haar privé chauffeur. Als je er later over nadenkt wordt het bijna komiek, iets voor een goede vette lachfilm. Kon zij daar iets aan doen? Indien ik van mijn eigen weten uitga, denk ik van wel. Popke is echter mij niet. Popke is Pop en bleek daar, in den vreemden, om een voor mij onduidelijke reden een boos gesloten boek, bijna vijandig. Wel dan, zij liever dan ik!

De WWW (wat, wanneer,wie) vraag stel ik in zulke situaties graag. Zij niet en laverend tussen woede en gelatenheid wilde ik best eens, ongelooflijk uit mijn slof schieten, maar daar koos ik niet voor. Ik houd van integriteit, verbeter de wereld en begin bij jezelf en we kwamen er zonder narigheid doorheen. Ik wel. Popke ook? Terwijl de natuur adembenemend was, kreeg zij geen kans om mijn plezier te vergallen. Ik zweer u dat die onmacht haar niet lekker zat. Indien ik met de vuist op tafel had geslagen, had ze geweten waar mijn grens lag, maar ik ben haar moeder niet en dacht: Veel geluk ermee. Nadat ik halverwege het National park die fles wijn had leeggedronken deed haar egoïsme mij geen bal meer. Zij moest zelf weten of ze zich met donkere geheimen gedroeg als een verwende wurm. Perceptie, weten wat van wie is en wat je wilt, meer dan dat is het niet en dan mag de stoomklok in Vancouver best laten weten hoe laat het is, wat mij betreft.

Jaren later breiden Pop en ik de cirkel alsnog rond

Ze wilde weer eens voor mij bepalen wie ik moest zijn. “Je lijkt mijn moeder wel,” reageerde ik langs mijn neus weg (ma leek af en toe ook een verwend kind, dat niet goedschiks dan maar kwaadschiks, haar zin doordreef) Tot mijn verbazing lachte Poppekopke trots, alsof haar een groots compliment gegeven was. Het werd mij duidelijk dat ze kennelijk niets had opgestoken van mijn keiharde jeugdverhalen. Kwam haar inzicht echt niet verder dan de oppervlakte zoals ma het altijd klaarspeelde met de buitenwereld? Je moest niet intiem worden met mams want dan kon je ze getrokken krijgen en een eigen (lees andere) mening was niet gewenst, onzin, daar had ze niets mee te maken. 

“Ik had gráág zo’n moeder gehad als de jouwe,” vervolgde ze pontificaal. Een spontane lachsalvo kon ik niet onderdukken omdat ze uitdagend straalde. Bijna gleed ik daarna (als op de kermis in de achtbaan) verbaasd van mijn stoel toen ze ook nog verklapte hoe blij ze was toen de hare stierf. “Daar was ik mooi vanaf. Nu kan ik een mama verzinnen zoals ik die graag hebben wil.” Ja, hallo, hooi hooi, haai haai en die mammie mag ik dan voor jou spelen op het moment wanneer het jou belieft? dacht ik als vanzelf, waarmee Canada op de plek viel. Pop is Dora niet... Zo bont heb ik het met mijn moeder niet gemaakt. Wij hebben onze relatie samen opgewerkt tot echte acceptatie in volledig houden-van, met de mogelijkheden die we hadden. Dat is toch iets om beretrots op te wezen, doch ieder zijn heug en meug.

De ingang van China Town in Vancouver

Zo doorzichtig 'wilden mijn 'moeders' met hun 'kinderen' schaken
Geluk, ik had met narcistische liefde als kind al vroeg gestoeid
Door hun egoïsme leerde ik mijn grenzen steviger bewaken
Pop bewees in Canada hoeveel ik inmiddels was gegroeid
Meester geworden was over mijn eigen binnenzaken

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, de waarom vraag, af en toe is die nuttig, maar meestal niet. Toch is het een gemakkelijke vraag om het te stellen omdat er geen antwoord komt. En dus geen antwoord dat de voetlicht plaatst op jouw rol in het drama.
Je bent er ijzersterk uitgekomen, respect daarvoor.
Ja,Janneke, ik deed al die dingen ook gewoon toen ze nog leefden, trok mijn eigen plan in houden van, want volwassen wordend kreeg ik inzichten waardoor ik begreep hoe het heeft gezeten. Ik hield van mijn ouders, ondanks de valse start.
pijnlijk maar ook mooi, beide kanten lees ik.
voor mij erg moeilijk voor te stellen aangezien mijn ouders mijn helden zijn en mij een geweldig warme jeugd hebben gegeven.
Ze zijn nu een aantal weken in het buitenland, maar we bellen elke dag wel even... en als ze thuiskomen zorg ik dat er bloemen staan en ga ik met taart langs voor bij de koffie..
Mijnmoeder heb ik nooit gevonden maar je makt er een mooie odysee van. Duim taco
Goed geschreven!
Het artikel raakt me behoorlijk. Zoals jij je moeder beschrijft. Ik heb de liefste moeder gehad die een kind zich maar kon wensen. Altijd voor je klaarstaan. Zichzelf wegcijferen voor een groter doel. Daarom heeft ze het waarschijnlijk ook tot haar dood met mijn vader uitgehouden.

Toen mijn moeder overleed zat je kerk stampvol. Ook de niet kerkelijke personen vonden het een prachtige uitvaartdienst. Als familie hadden we de uitvaart zeer persoonlijk gemaakt. Helemaal op haar leven gericht. Niet alleen als moeder, maar ook als grootmoeder leeft ze intens voort in onze gedachten. Als familie kijken we in een soort van weemoed terug op een prachtige vrouw. Nyn was de dag van de uitvaart nagenoeg ontroostbaar. Vele goede schoolvrienden zaten om haar heen. Mijn moeder was een graag geziene gastvrouw. Iedereen was welkom en naar iedereen luisterde ze met oprechte belangstelling. Zoals mijn vader altijd zei: zelfs met de duivel kon ze vrienden worden. Het gemis blijft, haar gedachten en levenswandel blijft voor eeuwig in mijn hart getatoeeerd.

Juist om deze beschrijving bedef ik dat ik (we) veel geluk hebben gehad met zo'n (groot)moeder. Dit wordt nog eens bekrachtigd door jou verhaal over je moeder. Tjonge, ikkan me voorstellen dat dit een tijd heeft geduurd voordat je het echt achter je kon laten.

Jij liet je moeder voor jouw gevoel achter, ik blijf in een positieve herinnering zitten.

De wereld is raar verdeeld!
Siewerd: Zo bont heb ik het met mijn moeder niet gemaakt. Wij hebben onze relatie samen opgewerkt tot echte acceptatie in volledig houden-van, met de mogelijkheden die we hadden. Dat is toch iets om beretrots op te wezen!
Met mijn ma en mij is het dus goed gekomen en jammergenoeg is dat Popke niet met de hare gelukt.