Een voorbeeld voor ons allemaal

Door Rolf gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ongeveer een half jaar geleden heb ik drie maanden lang door Indonesië gereisd. Ondanks dat ik er drie maanden heb rondgereisd, heb ik nog steeds het gevoel dat ik nog niet eens één procent van het land heb gezien. Indonesië is zon groot en veelzijdig land dat het niet mogelijk is om het in één verhaal samen te vatten. Van de vele mooie dingen die ik daar tijdens het reizen heb meegemaakt, wil ik toch graag een extra bijzonder verhaal op papier zetten en met jullie delen.

Kuta Lombok


Na al een tijdje door Indonesië gereisd te hebben, op vooral ook minder toeristische plekken was het nu tijd voor Lombok. Een wat bekender eiland, naast het toeristische hart, Bali. Na wat onderzoek hadden we besloten om naar het zuidelijke plaatsje Kuta te gaan (niet te verwarren met Kuta op Bali). Kuta is een heel relaxt surfdorpje, met net als de rest van Indonesië een zeer aangenaam klimaat. Het was halverwege november en officieel al regenseizoen, maar daar hebben wij weinig van gemerkt. We hadden dan ook heel goedkoop een scooter en surfplanken gehuurd om een beetje te kunnen surfen en relaxen op verschillende strandjes.


Eerste avond


Na een vermoeiende reis waren we ’s avonds op de scooter gesprongen om het dorpje een beetje te verkennen en een hapje te eten. Aan de rand van het dorpje kwam we bij een restaurantje wat naar de standaarden van Kuta niet echt bijzonder was. Geen idee ook waarom we daar toen stopten, maar aangezien we al een tijdje door minder toeristische gebieden hadden gereisd, zag dit er aardig goed uit. Het eten was er niet heel bijzonder, maar want ons wel opviel is dat de jongen die ons bediende heel vriendelijk was. Niet dat de andere mensen niet vriendelijk waren, maar hij straalde op de een of andere manier wat extra’s uit. Na gewoon goed en goedkoop gegeten te hebben en heel goed bediend te zijn gingen we met een goed gevoel slapen. Om de volgende dag lekker te kunnen surfen en relaxen op het strand.
 


Een wonder!


Tweede avond wilden we eigenlijk weer een ander restaurantje proberen, zoals we meestal doen. Toch reden we weer langs het restaurantje van de vorige avond en zijn naar binnen gegaan. De jongen herkende ons nog van de dag ervoor en hielp ons weer heel vriendelijk. In de meeste restaurantjes in Indonesië is er gewoon wi-fi aanwezig, dus we vroegen hem of dat ook hier het geval was. Hij gaf ons de code en ging weer aan het werk. Toen hij even later mijn vriendin bezig zag met aar I-pad, rolden zijn ogen bijna uit z’n hoofd. Hij had nog nooit een I-pad gezien en durfde er niet eens bij in de buurt te komen. Toen wij hem er eindelijk van overtuigd hadden dat het veilig was en vroeg of hij het ook eens wilde proberen, kon hij z’n geluk niet op.


Heel veel respect!


Toen we verder een beetje aan de praat raakten vertelde hij dat hij Pan heette en dat hij hier pas een aantal maanden werkte. Hij kwam uit een noordelijker en armer deel van Lombok en was door zijn familie hier heen gestuurd om geld te verdienen. In het begin had hij armbandjes verkocht op het strand. Hij had verder helemaal niets, dus moet ook op het strand slapen, wat volgens hem echt verschrikkelijk was. Dankzij zijn doorzettingsvermogen is hij toch doorgegaan en had uiteindelijk dit baantje gevonden. Dat had hij aangenomen omdat hij nu ongeveer €16 per maand verdiende en kon slapen op een stenen bankje in het hoekje van het restaurant. We zaten dus letterlijk bijna in zijn slaapkamer te eten. De eigenaar van het restaurant gaf helemaal niets om het pand en Pan was dus aangewezen op zijn eigen succes. Daarom had hij al verschillende keren zijn maandsalaris in het restaurant wat niet van hem was geïnvesteerd, om het klanten een beetje meer naar hun zin te maken. Hij had bijvoorbeeld zelf lampen gemaakt, wat schilderijtjes verkocht, en zonder enig verstand van technologie toch wi-fi aan de praat gekregen. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen toen ik dit hoorde, iemand die zo weinig verdiend en toch zo veel doet voor iets wat niet van hem is.
 


De gelukkigste jongen op aarde


Vanzelfsprekend dat we onze resterende avonden steeds weer terugkeerden naar datzelfde restaurantje. Hij vertelde ons nog dat hij het liefst goed voor zijn familie zou kunnen zorgen en dat hij spaarde om Engels te gaan studeren, om in de toekomst veel mensen Engelse les te geven. De laatste avond gaven we hem een extra dikke fooi en vroeg ik of hij mijn iets te kleine shirt wat ik toevallig aanhad wilde hebben. Na het een paar keer afgewezen te hebben uit beleefdheid drukte ik het gewoon in zijn handen. Na een paar seconden van verbijstering omhelsde hij me en barstte in tranen uit, hij was op dat moment even de gelukkigste jongen op aarde. Toen we later nog voor bij reden was hij vol trots aan het werk in zijn nieuwe T-shirt.

Ik denk dat we hier allemaal wel een wijze les uit kunnen trekken wanneer het even tegen zit. Deze jongen blijf 100% geloven en zich voor 200% inzetten, met weinig vooruitzichten. Toch blijft hij dromen van een betere toekomst en andere mensen te helpen.
 
Succes Pan!

Teddy
 
 
 
 
©RolfvB

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een ontroerend verhaal, graag gelezen!
Leuk reisverslag en wat een prachtige (stock) foto's ;)
prachtig en ontroerend