Pieterpad. Een feestje te voet! deel 1

Door Ditistom gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het Pieterpad, een geweldige manier om Nederland te ontdekken. Het eerste deel van mijn ervaring met het Pieterpad.

Pieterpad, een feestje te voet. Deel 1.

Wandelen? Ja graag!

Mijn hele leven ben ik een liefhebber geweest van wandelen.
Geen wonder, mijn ouders deden niets liever, mijn grootouders waren er dol op en als familie gingen we er dus vaak op uit om te wandelen.
Precies tussen de Utrechtse heuvelrug en de Veluwe te wonen hielp ook.
Het wandelen zit mij dus in het bloed en vaak heb ik gedacht dat ik best wel eens wat uitgebreider wilde wandelen dan slechts een paaltjesroute van 3.5 kilometer of een beetje dwalen door het bos.
Toen hoorde ik van het Pieterpad.
Een wandelroute van 500 kilometer dwars door Nederland? Van kop tot staart?
Dat leek me wel wat!

Inmiddels is het een paar jaar later en heb ik het Pieterpad al bijna twee keer gelopen en ook andere langeafstandswandelingen hebben mijn voeten gezien.
Het is een verslaving geworden, ik wil wandelen!
Het is echt een feestje voor mijn voeten.

In een aantal delen zal ik een reisverslag geven van deze schitterende route en wat je te voet zo allemaal tegen komt en meemaakt.
Het is een korte blik in hoe afwisselend ons eigen landje is en bewijst dat je voor prachtige dingen helemaal niet ver hoeft te gaan.
Dit eerste deel gaat over het stuk van Pieterburen tot Groningen, een stuk van zo’n 30 kilometer.

Alle begin is moeilijk.

Mijn vervoersmogelijkheden zijn beperkt tot fiets, te voet en het openbaar vervoer.
Dus om in Pieterburen te komen moest de trein en de bus aangesproken worden.
Dit leverde het eerste probleempje op, de bus ging tot Eenrum en de bus naar Pieterburen kwam anderhalf uur later! Dus besloot ik naar Pieterburen te lopen, dat was toch immers de bedoeling? Veel lopen?
Dus met frisse zin stapte ik de 5 kilometer naar Pieterburen weg en voor ik het wist had ik mijn eerste doel gehaald: Pieterburen, startpunt van het Pieterpad.


En nu op weg.

Het eerste kaartje in het Pieterpadboekje toonde een lange rechte streep en voor een moment was ik bang dat dit saai zou zijn.
Gelukkig bleek dit niet zo te zijn.
Groningen is een vlakke provincie maar in geen geval saai.
Overal zijn waterwegen, kanalen en dergelijke die de wegen lekker laten slingeren en een mooie afwisseling geven. Ook is er langs water altijd wel wat te zien.
Dit eerste stuk was echter rechttoe rechtaan, maar toch niet saai.
Wuivende knotwilgen ruisten in de wind, het zonnetje scheen lekker en ik had er zin in.


Bovendien zijn er kleine afwijkingen die de route interessant blijven maken.
Zo moet je opeens het erf van een grote boerderij op, via een houten bruggetje een sloot over en langs een akkertje weer terug de weg op.
Geen enkele nut, behalve dat het erg leuk is en de eentonigheid doorbreekt.
Voor ik het wist liep ik via een klein bosje Eenrum binnen.
Hé, hier was ik toch al eens geweest?

Nederland zit vól kleine plaatsjes.

Iets dat het Pieterpad leert is dat Nederland vol zit met kleine plaatsjes, dorpjes en buurtgemeenschappen.
Het Pieterpad vermijdt zoveel mogelijk grote steden en plaatsen zodat je voornamelijk door de natuur en via dit soort gezellige dorpjes wandelt.


Mensingeweer was zo’n dorpje, bijzonder klein maar met een mooie molen en een speciaal Pieterpad bankje, neergezet door wandelliefhebbers.
Het leuke aan dit soort kleine plaatsjes is de knusheid van de bewoners.
Oude mannetjes die in de tuin aan het scharrelen zijn of op een bankje voor het huis zitten en altijd zwaaien naar voorbijlopende wandelaars en vaak iets grappigs of aanmoedigends te roepen hebben.
Andere pieterpad wandelaars tegenkomen is ook leuk, je herkent elkaar snel aan het boekje, de rugzak en de stevige pas.

Winsum is het plaatsje waar de eerste officiële etappe eindigt, een knus dorp met een gezellige binnenstad. Zoals bij alle begin- en eindpunten is het openbaar vervoer op loopafstand en ook terrasjes zijn er vrij veel in het centrumpje.
Het Winsumerdiep dat door het plaatsje stroomt, zorgt voor leuke plaatjes met bruggetjes en huizen aan de waterkant.


Maar ik stop hier niet, ik loop verder naar Groningen.

Recht van overpad.

Winsum uitlopend eindig ik plots bij een asfaltweg met een weiland.
Volgens de markering en het boekje moet ik rechtdoor, een hek over.
Het blijkt een zogeheten out kerkpad te zijn dat nog altijd vrij van doorgang is, als je je maar gedraagt.
Dat betekent in mijn geval dwars door een kudde koeien te lopen, geweldig.


 

 

 

 

De koeien zelf kijken al lang niet meer op van de zoveelste wandelaar, op een enkel kalf na.
Een enkele koe liet zich zelfs over de kop kriebelen!
Ik ben gek op koeien! Misschien moet ik daar maar eens een apart artikeltje over schrijven.
Het is jammer om dit graspad weer te verlaten, maar de slingerende weg richting Garnwerd is leuk genoeg en biedt mooie uitzichten.

Alleen lopen heeft zo zijn voordelen.
Voor elk klein dingetje dat de aandacht trekt en ik van dichtbij wil zien kan ik alle tijd nemen zonder rekening te hoeven houden met anderen.
Ook kan je je eigen wandeltempo aanhouden en hoef je je niet in te houden voor anderen, of juist sneller te gaan lopen dan je zelf prettig vindt.
Maar met vrienden samen oplopen is ook gezellig, je hebt wat meer aanspraak en je kunt elkaar wijzen op dingen die de ander misschien mist.

Zigzag en langs het water.


Vanaf Garnwerd volgt het pad een fietspad dwars door akkers en weilanden.
Omdat het de randen van de weilanden volgt loop je nogal zigzag maar dat is wel grappig.
Daarna gaat het pad langs het water (Reitdiep) waar de plezierboten heen en weer varen en de lucht blauw en vol schapenwolkjes is. Met de schapen in de wei en een molen aan de horizon is dit een uber-Nederlands uitzicht, heerlijk.


Als ik dan weer op de landweg uit kom en richting Groningen een flink eind gewoon de weg moet volgen mag dat de pret niet drukken, het blijft mooi hier en als ik dan ook nog een pasgeboren kalfje bij zijn moeder zie staan kan het al helemaal niet meer stuk.

Slapen in Groningen.

Alhoewel ik gedeelten van het Pieterpad met een rugzak en tent heb gelopen heb ik ook veel gebruik gemaakt van Bed & Breakfast.
Het leuke daarvan is dat je tevoren nooit weet bij wie je eigenlijk logeert en hoe je kamer er precies uitziet.
Ik heb alleen maar positieve ervaringen met Bed & Breakfast, vooral als het particulieren zijn.
In Groningen logeerde ik op een adres waar bereisde mensen woonden die hielden van bijzondere souvenirs, zoals een kamelenschedel die ze omgetoverd hadden tot een schemerlamp!
Ook sliep ik daar niet in een gewoon bed maar in een bedstee!


Dat was een avontuur op zich.
De volgende dag stond een uitgebreid ontbijt klaar en was ik helemaal klaar voor de volgende etappe.

Maar dat komt in een volgend deel!

 

(foto's gemaakt door schrijver)

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
leuk. Ik heb drie keer in de buurt van het Pieterpad gewoond, dus ik ken al heel delen van de route, die ik dan echter weer hardlopend aflegde.
Leuk verslag,
ook het nodige gewandeld maar nog niet het pieterpad (kwestie van tijd/kwestie van tijdgebrek).
Leuk geschreven en herkenbaar hoe iets wat de plaatselijke bewoners waarschijnlijk inderdaad als 'saai recht stuk' zullen bestempelen juist heel enerverend kan zijn, als je er van weet te genieten.
Benieuwd naar de rest. Duim. (geen liftende duim uiteraard, lopen!)
prachtig artikel, kijk al uit naar je volgende. Wat heerlijk om zo van de natuur te genieten en die leuke, kleine plaatsjes te bezoeken. dikke duim!
mooi verslag, duim
Een duim omhoog. Via Manbijthond heb ik e.e.a. gevolgd. Leek mij ook geweldig om te doen.
Wat leuk zeg! Ik schrijf in mijn stukje over 'Baflo' ook een klein stukje over het Pieterpad. Mijn moeder woont in Baflo, vandaar. Duim voor jou!
Leuk om het zo op kleine schaal te bespreken, de mij bekende omgeving wordt zo ook weer erg herkenbaar. duim!