Zweden! En mijn B(est)aan met 70 Sledehonden!

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een droom, een advertentie, een Hart die tien keer sneller ging slaan bij een weder bericht te zijn aangenomen voor een baan in Lapland, Zweden.

Een advertentie!

Het was het jaar 2000, 27 lentes jong, toen ik mijn boerderijtje moest verlaten omdat het verkocht was. Velen uren heb ik daar mogen genieten van de rust, ruimte en vrijheid. Die tijd zat er op, en een nieuwe tijdperk klopte aan mijn deur.

Al surfend op het internet, mij de kop brekend wat nu te doen, viel mij een advertentie onder de neus. ‘’Gezocht, verzorger/ster voor sledehonden!’’ Met mijn avontuurlijke kant direct in de toetsenbord gekropen en een sollicitatie verstuurd. Na twee dagen wachten kreeg ik een telefoontje met de melding twee weken te komen als proeftijd. Mijn antwoord was meteen ‘’Ja!’’

 

 

Amsterdam – Stockholm, Stockholm – Gällivare! 

Een rugzak volgepakt met de warmste kleding, het was nog hartje winter, stond ik op Schiphol te wachten voor mijn vliegtuig richting Stockholm. Via Stockholm zou ik verder gaan met een tweemotorig vliegtuigje naar Gällivare, wat mij het gevoel gaf midden in de film ‘’The Edge’’ te zijn beland. De ware avontuur begon voor mij dan aldaar.
Na een vlucht van twee uur, landen we op het kleinste vliegveldje wat ik ooit gezien had. Tussen meters hoge wanden van sneeuw, manoeuvreerde de piloot het vielgtuigje op het landingsbaan, die gelukkig goed schoon gehouden werd.  En daar stond ik, Lapland, Zweden!

 

 

Wat heeft mij toch in vredesnaam bezield?

De vrouw des huizes heeft mij opgehaald, een tocht met de auto van 1.5 uur naar de middle of nowhere! En toen ik dacht er eindelijk te zijn, was de werkelijkheid net even iets anders. Ik stapte uit de auto, en ik zag……niets! Enkel sneeuw, sneeuw en nog eens veel sneeuw. Maar geen huis in verre omtrek te bekennen. Ik dacht, ‘’Laat ik maar geen domme vragen stellen!’’ Om maar niet bij de eerste kennis making een verkeerde indruk te maken.
En toen een geluid, ver weg, maar zeer zeker niet één van een natuurlijk afkomst. Het geluid kwam dichterbij, oftewel, het ding die dat geluid veroorzaakte. En daar was het dan, een ware snowmobile! Inclusief veel lawaai, opstuivend sneeuw, een gedaante verpakt in huiden (wat dus nadien duidelijk werd de baas des huizes te zijn) en een aanhanger er achter. Ik werd in de aanhanger geïnstalleerd, met mijn rugzak die er op dat moment belachelijk uit zag in deze woestenij van een bijna onwerkelijke wereld. Alsof ik tegelijkertijd in twee werelden aanwezig was. Mijn rugzak fel gekleurd uit een modern bestaan, afgetekend tegen een zwart wit wereld als uit de eerste film die ooit op tv verschenen is. Zelfs mijzelf knijpen deed mij niet ontwaken uit het beeld die ik voor ogen had.

 

 

Een heftige tocht!

Om te denken binnen 10 minuten wel weer uit de aanhanger te kunnen stappen, had ik dus verkeerd gedacht. Met een vaartje van rond de 70 km per uur, schoten we over bevroren meren, door bossen en toendra velden. De ene verbazing na de ander vloog mij voor mijn ogen voorbij. Ik geloof niet dat mijn mens zijn eerder zo ontdaan was van alle wereld illusies als op dat moment. Niet één keer werd er om gekeken of het wel goed ging met mij, al zittend op die aanhanger en mij geregeld vast grijpend aan alles waar ik mij aan vast kon grijpen, om er maar niet uit geslingerd te worden als we weer eens over een rots heen scheurde. Voor hun één zo’n gewone wereld waarvan ik niet moest denken daar ergens te belanden zonder dat ze het maar enigszins door hadden.
Mijzelf op dat moment werkelijk afvragend hoe ik mezelf altijd als avontuurlijk te hebben ingeschat, terwijl ik dus nog nooit daadwerkelijk te hebben geweten wat een avontuur werkelijk inhoudt, kwamen we na drie kwartier dan eindelijk aan bij het huis. Verwelkomt door het gehuil van maar liefs 70 husky honden tegelijk, schoot de adrenaline al aardig door mijn lijf. 

 

 

Mijn proeftijd van twee weken!

Het huis was meer dan prachtig, en na zo’n woeste tocht, onverwacht met alle moderne snufjes voorzien. Gewoon stromend water, warm en koud, goed doorspoelende toiletten, werkende douches, en een heerlijk bed die er niet voor zorgde dat ik wakker werd uit wat ik dacht een droom te zijn. Buiten was het een compleet ander verhaal. Daar stapte ik in een wereld wat ik enkel nog maar kende uit films. Daar waar woeste berg mannen rond lopen, in huiden gewikkeld en op sneeuw schoenen de sneeuw te lijf gaan. 
Ingepakt in de meest best uit gedachte sneeuwpakken om temperaturen van -40 graden aan te kunnen,  stampte ik rond om 70 hongerige, luidruchtige honden te voeren. Een mengsel van rendieren vlees en zalm kregen ze twee keer per dag in hun bakken opgediend. Het beste van het beste kregen ze om ze in top conditie te houden. En elk dier had een naam.
Ik hielp uit eindelijk mee om ze voor de slee te spannen, wat al een hele ervaring op zich is, laat staan om in een slee te zitten en over de toendra’s te zoeven. Mijn taken waren uitgebreid, van de verzorging van de honden tot het eten bereiden van toeristen die er soms kwamen.
In die twee weken tijd heb ik een jaar leven beleefd. De tijd ging dan ook aan mij voorbij alsof het niet bestond.

 

 

Ik mocht terug komen!

De proeftijd liep ten einde, en ze wouden graag dat ik terug kwam voor een vaste baan. Ondanks alle onwerkelijkheid die ik in het begin heb mogen doorstaan, heb ik die kans met beide handen aangegrepen, om meer te leren over een leven die voor velen nog een onwerkelijkheid is.
Ik heb een wereld mogen mee maken die mij een andere kijk op het leven heeft gegeven, die mij veel heeft geleerd wat de natuur betreft. Ik heb geleerd hoe niet te verdwalen in een bos, hoe te zien waar het zuiden is door naar de bomen te kijken, of door middel van sneeuw. Geleerd te overleven door te vissen, hoe om te gaan te leven in een gebied vol beren, wolven en elanden. Ik heb de prachtigste Aurora Boreas mogen aanschouwen, de ware wildernis onder mijn voeten gevoeld, de schoonste lucht mogen inademen, de zon om twee uur ’s nachts mogen zien opkomen. 

 

 

Ondanks dat ik de eerste dagen het liefst weer rechts omkeer maakte richting ‘’normale’’ bewoonde wereld, heb ik nooit geen spijt gehad dat ik daar toch ben gebleven. Natuurlijk heb ik er veel meer mee gemaakt dan ik hier beschrijven kon, en er zal vast nog een vervolg op komen.
 

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wauw, wat gaaf zeg. Heb er geen andere woorden voor. Waanzinnig!
Zucht, dat nemen ze je niet meer af! Goed gedaan, wou dat ik het lef had gehad.
Groetjes
Wow wow wow dit is zo ongelofelijk gaaf, wat een geluk om dat allemaal mee te hebben gemaakt, ik beneid je ;)
En je artikel leest prima weg hoor, maak je daar maar niet druk over :)(n.a.v forum bericht)
mooi dat wist ik helemaal niet :) echt gaaf
Super, wat mooi. Ken het daar goed, jammer genoeg alleen de zomer....Vervold
Moet natuurlijk vervolg zijn, ben benieuwd!
Follow your dreams! super meid, zal ook echt iets voor mij zijn.
leuk om te lezen dus duim erbij.