Stronger than a million soldiers...

Door Cor-verhoef gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

In de Zuid-Chinese Zee ligt een stipje waar twintig jaar geleden de roemruchte Full Moon Party werd geboren.

 

Het onschuldige feestje op het Thaise eiland Koh Pa Ngan –zo heet het stipje- is in de loop der jaren uitgegroeid tot een maandelijks terugkerend giga-feest waar dertigduizend feestbeesten uit alle uithoeken van de wereld naartoe vliegen om getuige te zijn van een uitputtende dansnacht op het strand. De muzikale omlijsting wordt verzorgd door “wereldberoemde” deejays die pompende techno-trance uit de luidsprekers laten knallen en de meute laat zich verder vermaken door vuurvreters, vuurjongleurs en om de pret nog een beetje aan te dikken worden er volop pillen geslikt en emmers tot aan de rand gevuld met een mengsel van Red Bull, vage Thaise whisky en cola, naar binnen geslurpt. Elke zichzelf respecterende jonge twintiger heeft zijn rechterarm er voor over om dit feest minstens eenmaal in het toch al zo korte leven mee te maken.

Aangezien mijn vrouw, mijn moeder en ik geen jonge twintigers meer zijn kon dat hele klotefeest ons gestolen worden en arriveerden we op de veilige datum van 10 april, vier dagen na de volle maan…

In de periode tussen de vollemaansfeesten ontpopt het eiland zich als een ware parel van tropische schoonheid en bovenal van haast griezelig serene rust. De enige aanwijzingen naar het feit dat hier weleens een feestje wordt gegeven zijn de twee onbemande “Emergency Clinics” pal aan het strand, waar bewusteloze, comatoze partypeople voor wie het allemaal een beetje teveel is geworden, naar toe gesleept worden tijdens het feestgedruis en de kleurige plastic emmers in de vitrine van de supermarkt, reeds gevuld met een flesje Thaise whisky, een flesje Red Bull en een flesje cola. Verder zijn er geen getuigen.

Elke middag, wanneer de zon loodrecht boven je kruin staat, snelwandelt een graatmagere, diep-bruinverbrande Westerse vrouw van vergevorderde leeftijd in bikini langs de vloedlijn. Voor de lijn. We noemen haar Miss S, omdat ze altijd met haar tieten –of wat daar voor door mag gaan- zover mogelijk naar voren loopt en haar reet –of wat daar van over is- zover mogelijk naar achter steekt. Een snelwandelende S. Vermoedelijk bestelt ze elke dag, na haar dagelijkse snelwandeling van een uur, een bord low fat wortelen in het vriendelijke restaurantje waar Ning en ik dagelijks de Birmezen uithoren over hun dromen en plannen…

“De Birmezen?” hoor ik U, oplettende lezer, verbaast vragen. Inderdaad. De afgelopen dagen hebben we alleen maar kontakt gehad met jonge Birmezen, die op Koh Pa Ngan werken als ober, serveerster, kok, schoonmaakster, jet-ski verhuurder, cassiere en in allerlei andere hoedanigheden. “Birmezen zijn goedkoper, betrouwbaarder en niet vies van werken”, is het antwoord van Tommy, de Thaise eigenaar van “Tommy’s Resort” op mijn vraag waarom hij uitsluitend Birmees personeel heeft.

Nwin, die als ‘caretaker’ werkt in ‘Moon House’, een eettentje aan het strand, weet nog niet wanneer hij definitief terugkeert naar zijn moederland. Ik vraag hem of hij optimistisch is over de toekomst van Birma, dat nu door een periode lijkt te gaan van stabilisering en een aanzet tot demokratisering. “I’m not sure. The by-elections were meaningless. The next general elections will be the real test. Until then, we’ll just wait and see”. Ik vraag hem wat hij vindt van Aung San Suu Kyi, de ikonische voorvechtser voor een demokratisch Birma. Nwin’s ogen beginnen te glinsteren. Hij kijkt heel even opzij, dan kijkt hij me diep in de ogen. “She’s the Lady, she’s more powerful than a million soldiers. She’ll defeat the generals, but no one knows when”.

                                                                               The Lady.

De Birmezen hebben een wrang woordgrapje:

           “In Burma there’s a lot of general discontent, but there are no discontent generals”

Ik schrijf dit in de tuin van ons huisje. Daar speelt de acht-jarige dochter van de Birmese schoonmaakster een toneelstukje met haar denkbeeldige vriendinnetje. Ik loop op het meisje af en vraag met wie ze aan het spelen is. Ze kijkt me verschrikt aan. Dan hervindt ze zich en zegt, terwijl ze me strak aankijkt, “With Aung San Suu Kyi…”

 

 

 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben voorzichtig optimistisch. Erg veel haast om het land open te gooien maakt de junta overigens niet. Een sim kaart kost 400 euro in Rangoon, vertelde Nwin mij. Alleen mensen met generaalsconnecties hebben internet en telefoon. De rest van de bevolking leeft net zo geisoleerd als tien jaar geleden.
Ik kan me voorstellen dat de Birmezen een afwachtende houding aannemen wat betreft hun eigen land. Toch heb ik goede hoop dat er positieve veranderingen komen in Birma, zeker met een vrouw als Aung San Suu Kyi. geniet lekker van je vakantie! Duim
Prachtig verhaal en we mochten er weer even heerlijk bij zijn! Geweldig.
Oh ik lees je toch zo graag. Fijin dat je op vakantie nog even iets hebt gepost. Ik ben het in deze totaal met Talmaray eens, een steengoede leidster.
Mooie dame Aung San Suu Kyi, hoop dat ze wat meer zetels gaat krijgen zodat ze daadwerkelijk iets kan gaan betekenen maar ja die generaals he
Aung San Suu Kyi is een hele hele grote dame! Iemand die aangeboren gezag heeft, vergezeld van oude wijsheid. Hopelijk kan ze haar volk de weg tonen naar democratie en vrede. Goed artikel.