India als vakantieland - weer eens wat anders Part Iii

Door Marsor222 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ik neem je graag mee op mijn avonturen die ik beleefd heb in India. Ik laat zien hoe leuk een derdewereldland als vakantiebestemming kan zijn.

Vertrek naar Manali

Om 4 uur in de ochtend vetrekt mijn bus naar Manali. Ik had besloten een paar uurtjes te gaan slapen voordat ik moest vertrekken. De rest van mijn slaap zou ik wel in gaan halen in de luxe touringcar die mij beloofd was. Aangekomen bij het busstation trof ik 1 grote chaos aan van krioelende mensen, taxis, en wederom een groot stofnest. Wat zou nu mijn bus zijn? Ik zag nergens bordjes staan met bestemmingen en op de bussen stond ook helemaal niets aangegeven. Wat een wanorde zeg. Ik vroeg aan indiers welke bus ik moest nemen, en ze vroegen me om miijn buskaartje te laten zien. Dat deed ik, en de man die deze aannam zei dat ik meest moet komen naar een kantoortje. Daar  aangekomen mocht ik mijn bagage afgeven, en werd mijn buskaart omgewisseld voor een ander kaartje. Wat een vreemd systeem, dacht ik nog. Vervolgens werd ik door een andere man meegenomen naar mijn bus. We passeerden de ene luxe touringcar na de andere om uiteindelijk uit te komen bij een bus met houten banken en gevangenistralies als ramen. Huh? Dit kon toch onmogelijk mijn bus zijn!? Mij was verdorie een luxe touringcar beloofd en nu werd ik gesommeerd om hierin te stappen! Mijn bagage werd intussen door een andere man op het dak van de bus gegooid! Gelukkig zaten er geen breekbare spullen in. Ik begon nu toch echt te protesteren en legde uit dat dit een vergissing moest zijn. "No sir, this is the direct fast bus to Manali, please take your sit". Nou ja zeg. Ik was echt boos. Hier had ik dus echt geen zin in, maar ja ik had geen keus. Van het lekkere doorslapen in de bus dat ik mij had voorgenomen zou in ieder geval niets terecht komen. En de vooruitblik dat ik minstens 14 uur in deze bus zou moeten zitten, deed me bijna huilen. Nou daar zat ik dan. Op een harde houten bank, met net zo'n harde rugleuning. Verstand dan maar zwaar op nul zetten, en het allemaal ondergaan. Er zat niks anders op.

En daar gingen we dan. De bus was inmiddels helemaal volgelopen met een enkele tourist tussen de locale indiers. De eerste twee honderd meter verraden al dat dit een afschuwelijke rit zou gaan worden, want bij elke hobbel schudde de bus driftig heen en weer en op en neer. Ik zal jullie de rit verder besparen. De 14 uur werden uiteindelijk 18! uur en volledig geradbraakt en als een halve zombie kwam ik in Manali aan. Wat een opluchting was dat om weer vaste grond onder mijn voeten te hebben. We hadden onderweg welgeteld 2! keer gestopt. De eerste keer bij een ontzettend smerig wegrestaurantje waren iedereen, behalve ik zo ongeveer, zijn weg naar de gaarkeuken vond om daar een ondefinieerbaar goedje op zijn bord gekwakt te krijgen. Een paar zwerfhonden lagen gedwee op de grond tussen de stoeltjes. De tweede keer was een plasstop waarbij mij een wc werd gepresenteerd die rechtstreeks uit een horrorfilm leek te komen. Ik moest er nog voor betalen ook! De pot was gevuld met kots, en bloed, en de muren leken wel besmuurd met poep. Alsof er iemand met open tbc was geexplodeerd! 

Manali - eindelijk aangekomen

In Manali aangekomen, moest ik wennen aan het schitterende aanblik van de natuur. Prachtige bergkammen, een waterval, en een meanderende rivier diep in het dal. Wat fantastisch! Manali zelf zag er lieflijk uit. Niet te groot, en een opeenstapeling van gezellig ogende hotelletjes, en restaurantjes. Ja, ik was blij dat ik hier nu was, en vergeleken met Delhi een oase van rust. Ik bedacht me direct dat ik hier wel enige tijd wilde gaan blijven. 

Ik werd zoals gebruikelijk is in India, door meerdere taxichauffeurs uitgenodigd om vooral naar dat ene hotel te gaan, en besloot om de Lonely Planet nu maar eens niet te raadplegen en gewoon op de bonnefooi bij een chauffeur in te stappen en maar te zien waar het  lot mij naartoe bracht. Nou dat heeft me geen windeieren gelegd. Een relaxte indier bracht me naar een eenvoudig ogend hotel met schitterend uitzicht. Het was belachelijk goedkoop (5 euro per nacht), en ik had een zeer ruime kamer tot mijn beschikking. Oh wat was ik een blij en gelukkig mens toen ik mij heerlijk op mijn bed liet ploffen. Een aangezien ik vrij hoog in de bergen zat, waren er nauwelijks insecten te bespeuren! Wat zou ik hier heerlijk gaan slapen. Zo kon het gebeuren dat ik binnen 1 uur van geradbraakte totaal afgestompte zombie, mij helemaal weer het mannetje voelde en de zon weer overal zag schijnen. 

Ik besloot om het dorp te verkennen en kuierde op mijn gemak door de straatjes. Ik kwam een tempel tegen. Hij deed me boeddhistisch voorkomen, gezien alle kleurige vlaggetjes die aan een lijn hingen. Ik besloot brutaal naar binnen te gaan. En ja hoor, ik had gelijk want al snel zag ik een mooie goudkleurige en lachende boeddha mijn kant uitkijken. Wat een prettige energie hangt hier toch dacht ik, en ik besloot om op de grond te gaan zitten om de tempel volledig in mij op te kunnen nemen. Ik voelde een diepe en serene rust over mij neerdalen. Eentje die ik nooit voelde als ik in bijvoorbeeld een kerk kwam. Opeens kwamen er twee jonge indiers de tempel binnen die gezellig bij me kwamen zitten. Ze zagen er modern gekleed uit, en aan hun gezichtskenrmeken te zien, waren het tibetanen. Ze vroegen me wat ik van de tempel vond, en na wat ditjes en datjes uitgewisseld te hebben vroegen ze me of ik op bezoek wilde komen in een andere tempel om de High Lama te ontmoeten. Ik kende de Dalai Lama natuurlijk maar wist begod niet wat een High Lama was. Dit bleek een de van de mogelijke opvolgers van de Dai Lama te zijn. Wow! Wat een eer! De High Lama bleek voor enkele dagen op bezoek te zijn in hun tempel. Ter gelegenheid hiervan was er een meditatie sessie aan de gang die 1 week! zou duren. Of IK hier aan mee wilde doen? Tjonge, wat een aanbiedingen. Wat moest ik hier nu mee. Wel of niet doen? Wat gaat er op me afkomen? Wil ik dit wel? Kan ik dan nog terug na een paar uur als ik er niks aan vind? Ik wist het echt niet, maar de twee jongens waren zo gastvrij en stelden me zo op mijn gemak, dat ik de beslissing eigenlijk niet meer hoefde te nemen. De volgende ochtend zou ik worden opgepikt bij de tempel in Manali, en zouden we na een rit dieper en hoger in de bergen gaan beginnen met deze spirituele reis. Ik kreeg heel even flashbacks naar mijn eerdere vakanties naar Lloret del Mar en de Turkse Riviera, met drinkgelachen, overdaad aan vet eten, en schuimparties. Dit was even andere koek! Een week lang mijn mond houden, mediteren, en me onthouden van aardse geneugten. Zou ik dat kunnen? 

Wat de week me bracht zet alles in een ander perspectief. Dit zal ik nog delen.

"Mijn gevoel zegt dat ik mijn verstand aan het verliezen ben, doch mijn hart spreekt dat ik mijn geest nu ken"

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.