Nog elke dag mis ik de weeskindjes uit Oekraine!

Door Chantallll gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Type een korte omschrijving over uw artikel

Nog elke dag mis ik de weeskindjes uit Oekraine..

Elk jaar gaat er een groep (inmiddels vrienden van mij) naar een weeshuis in Rivne, een plaats in Oekraine, de plaats naast de grote stad Lutsk. Ik weet nog goed hoe spannend ik het vond toen ik voor het eerst meeging. Maanden voorbereiding gingen eraan vooraf, elke maand, elke team meeting had ik het gevoel dat we een stapje dichterbij de grote reis kwamen.
Erg leuk om te zien was dat teamgenootjes al dagen, weken en maanden voor die tijd aan het aftellen waren via Facebook en Twitter. 

Afgelopen zomer, eindelijk was het weer zo ver. We vertrokken tegen 1uur, na een lange, onzettend lange reis van 1505 kilometer, achter elkaar door, zijn we eindelijk aan gekomen in Oekraine! Het is zaterdag middag als we de parkeerplaats oprijden. Velen van ons noemen het thuiskomen, Skolmo, het hotel. Novostav, het weeshuis. ONS weeshuis.
 

Onze zondag; 
Om 9.15 uur vertrokken we naar de kerk. Daar een mooie kerkdienst meegemaakt in Engels/Oekraiens en af en toe wat Nederlandse zinnen van ds Henk Drost. Erg fijn om ook weer in deze gemeente te zijn! 
Toen we tegen de middag terug kwam bij het hotel was het hoogtijd voor mijn schoonheidsslaapje. Ik had de reis, die 1505 km in de auto amper kunnen slapen. Kon zaterdagnacht maar niet in slaap komen, wegens alle indrukken van die dag. Die middag heb ik als een blok geslapen. Zondag avond hebben wij heerlijk gegeten aan een lange picknicktafel met het hele team. Die avond was het weer ouderwets gezellig, we werd gepokerd, veel geklets en natuurlijk was die avond ook iedereen druk met het wegslaan van al die vieze muggen en wespen.. Niet veel later als de rest gingen mijn kamergenootjes en ik ook maar richting ons kamertjes, waar we vrijwel gelijk in slaap zijn gevallen!

YES, het is maandag. We zitten aan het ontbijt en je merkt bij iedereen een lichte spanning. Sommige wisten al precies wat ze die dag zouden gaan zien, maar voor vele was het allemaal nieuw. We stapten in onze auto's en busjes en vertrokken. Toen we aankwamen bij het weeshuis en uitstapten, werden we zoals het jaar ervoor, gelijk overlopen door ongeveer 150 kinderen, er waren voor mij vele bekende gezichten maar ook ontzettend veel nieuwe kinderen. Ze kwamen op ons afgerend en vonden het heerlijk om geknuffeld te worden. De blijdschap die je van de gezichtjes kon aflezen was overweldigend. We begonnen met een opening die werd vertaald door 1 van onze tolken en begonnen vervolgens aan ons dagschema. De busjes vol speelgoed en knuteselspullen werden uitgepakt. Er werd gedanst, gezongen, geknutseld, gespeeld. 

Ook doet het op veel moment je verdriet om daar weer te zijn; Het is ook een feit. Ik kan het niet veranderen. Die kinderen leven zo. Hoewel ze aanzienlijk minder agressief tegen elkaar zijn (gelukkig) dan vorig jaar, is het leven in het weeshuis nog wel hard. Hoe een jongetje mank loopt en duidelijk pijn heeft, waar niet naar omgekeken wordt. Hoe hij uiteindelijk zelf een stukje verband heeft gevonden wat hij om zijn teen wikkelt, maar er zo weer afvalt. Hoe kinderen elkaar wegsturen en buitensluiten, uitschelden en naar elkaar uithalen. Het is er nog wel. Het zal ook zo blijven. Dat weet ik wel, maar ik kan er niet aan wennen. Gelukkig maar, het zou vreemd zijn als ik het leven in dit weeshuis normaal ga vinden.

De dagen daarop werden gevuld met heel veel activiteiten en natuurlijk werd er volop gewerkt aan het toneelstukje dat de kinderen zouden gaan opvoeren aan het eind van de week.  

Mijn wekker gaat weer, het is vrijdag morgen. Ik vind het vreselijk, het besef dat we vandaag weer afscheid moeten gaan nemen heeft duidelijk de gezelligheid aan het ontbijt beinvloed. De vrijdag ochtend daar ging snel, ik probeerde te genieten van elk moment daar. De kinderen waren ontzettend vrolijk en hadden zin in hun optreden. Matthijs, carlien, ik, Liesbeth en Marlieke beginnen de ochtend met een liedje, hieronder een foto van dat moment.

 

De ochtend ging razend snel voorbij en voor ik het wist stonden we afscheid te nemen van de kinderen, De meeste kinderen waren aan het huilen en ook veel van ons hielden het niet droog. Wat zal ik deze plek, deze kinderen, deze tolken gaan missen. Hoe kan het dat er zoveel kinderen, zo weinig hebben? Hoe kan het dat daar zo weinig aan gedaan word, terwijl wij in principe zo dichtbij zijn? 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dikke Duim !
Heel goed artikel.
Duim echt mooi
Welkom hier en mooi artikel.
Heftig zeg! Wat gaaf dat jullie je er zo voor inzetten! Duim voor dit artikel!
Ik kan best begrijpen dat je dit mist. Wie goed doet goed ontmoet. dikke duim. Respect!