Stukje lopen voor een goed doel

Door AnkVerwoerd gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het leek zo makkelijk, een stukje lopen voor een goed doel. Het lopen is niet het probleem! Al is dit 160km. Nee mensen vinden die iets willen doneren zonder dat ze er echt iets voor hoeven te doen, dat is de uitdaging. Mensen willen alleen nog maar iets geven aan stichtingen die ze kennen, of aan mensen die ze leuk vinden. Daar zit nou net het probleem. Mensen ik ben niet leuk en de stichting kent bijna niemand!

Een leuk idee.

Een heel leuk idee, een collega ging met pensioen en daar bedenk je een leuk afscheidscadeau voor. Hij ging zich inzetten voor een stichting en ik ging de Nijmeegse vierdaagse lopen. 160 km, 40 km per dag daar moet ik toch iets mee kunnen? Een en een is twee, je koppelt daar een sponsoractie aan vast. Een mail gestuurd naar alle collega's met de vraag of ze me wouden sponsoren en zo hem laten weten dat we hem een warm hart toe dragen. Ja ja wel 6 collega's hebben hier gehoor aan gegeven. Ach ja was ook wel erg laat met het opzetten van deze actie.

Een jaar verder

We zijn nu bijna een jaar verder en ik ben al druk bezig met het zoeken van sponsoren. Een hele website opgezet. (0,0 bezoekers) Overal waar ik maar kon bedenken pamfletten opgehangen. (0,0 response) Bedrijven aangeschreven. (geen reactie of geen interesse) Gelukkig reed er iemand tegen mijn auto, kleine schade die ik zelf kon herstellen maar heb de kosten laten storten als sponsoring! He alle middelen zijn geoorloofd toch? En twee hele lieve collega's die mij of de stichting een warm hart toedragen. Maar kan wel zeggen dat ik een heel klein beetje bedroeft aan het worden ben. Is er dan niemand die nog onverteerd in de toekomst van kinderen in een ander land? 

Bewustwording?

Nu ik dit alles zo ervaar, ga ik langzaam twijfelen aan de mensheid. Niet omdat ik bijna geen sponsoren heb hoor maar het zegt iets over mensen waar ik niet blij van wordt.

Het is waar! Wat de boer niet kent dat vreet tie niet! Als iemand jou of de stichting niet kennen dan zullen ze zeker niet sponsoren. We denken allemaal alleen maar in ons eigen straatje. Heel erg jammer. De wereld is zo mooi buiten al die hokjes. Het is mij duidelijk dat mensen dit niet willen horen en ik kan de reacties al bijna horen. Denk niet zo zwart wit. Het is allemaal niet zo somber. Ze heeft wel een hele rare kijk op de wereld. Ga zo maar door en door en door. Maar is dat wel zo? Wanneer heb je voor het laatst een wild vreemde aangesproken gewoon om een praatje? Wanneer was het voor het laatst dat je mensen begroete  op straat als je die persoon niet kent? Wat is het laatste boek dat je hebt gelezen van een schrijver waar je nog nooit van gehoord had? Nee mensen zitten in hun veilige hoekje en komen daar liever niet uit! Maar er is hoop, hoop ik. Want als ik net als vroeger gewoon zeg: je moet wel je bordje leeg eten, gewoon slikken. Dus ik geef niet op en blijf me inzetten als een onbekend, onbemind persoon die zich in zet voor een onbekende stichting voor onbekende kinderen in een land hier ver vandaan. En ik weet zeker: we leefden nog lang en gelukkig.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Waarom in Nederland geld inzamelen voor een doel in het buitenland? Waarom niet daarheen gaan en je aansluiten bij een stichting in het land zelf?