De Thaise Oom Agent is je beste vriend

Door Hanstao gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Bij de Thaise politie zijn agenten meesters in het creatief bekeuren. Alle beetjes helpen om het salaris wat meer kleur te geven. Ergerniswekkend voor verkeersdeelnemers, maar ach, Thailand is niet uniek, vervelende agenten vind je overal ter wereld

Volle maan, romantische avond, ruim vier jaar geleden. Voor het eerst in Thailand. Zorgeloos en happy rijd ik op een kekke Honda over de Beach Road van Pattaya. Feels good man, lekker weertje en achterop de Thaise verovering, kreetjes slakend bij weer een onverhoedse passeerbeweging, haar lange zwarte haren wapperend in de avondwind. Nergens aan denken, maar natuurlijk wel die satijnzachte huid waar Thaise vrouwen patent op hebben tegen je dijen voelen.
En dan is er plotseling het angstgilletje en in het blikveld een fluorescerende wapenstok met daaraan de eigenaar, Oom Agent. Geen nood denkt deze wereldreiziger. Nog voordat de man ook maar een woord kan zeggen houd ik hem een 100 baht biljet onder de neus. Het is immers overduidelijk waar het om gaat: twee personen op een Honda die een helm delen; die variant komt in geen enkel verkeersreglement voor.
De straf zal verschrikkelijk blijken. Uniform negeert het smeerbiljet volledig en steekt in zeer goed te volgen Engels een lang betoog af over oorsprong, doel en naleving van de Thaise verkeersregels. Hij eindigt met de waarschuwing dat hij voor deze keer niet overgaat tot arrestatie ter plekke wegens poging tot omkoping. En hier die papieren, meld u op het politiebureau, boete betalen en weer terugkomen met twee helmen en bewijs van betaling.
Het politiebureau blijkt afgeladen met mede-helmlozen, maar ook met bebloeden van vechtpartijen en/of verkeersongelukken en wanhopigen die aangifte van gestolen bezittingen komen doen. Wachten. Formulieren invullen bij de Engelstalige vrijwilligers van de Tourist Police. Wachten. Betalen van de boete aan het loket van de kassier (omgerekend 2 euro). Twee uur later ben ik in de laatste fase beland, bij de agent die het verbaal uitschrijft dat mij m’n gehuurde Hondaatje en m’n papieren moet terugbezorgen.

KWAAD
Uiteraard ben ik intussen in behoorlijke staat van opwinding geraakt. Wachten en kwaad kijken naar Uniform achter het bureau die evenals een aantal collega’s maar voor een ding aandacht heeft: de televisiebeelden van een voetbalwedstrijd uit de Premier League. Na tien minuten ben ik het zat, loop op hem af en vraag op zeg maar besliste toon of hij de zaak even kan afhandelen. Hij blijft naar de tv kijken en reageert niet. Nu echt kwaad en met stemverheffing: doe uw werk, zet die tv uit anders dien ik een klacht in bij uw chef. Achter me hoor ik gekreun en omkijkend zie ik dat satijnhuidje zich onzichtbaar probeert te maken tussen de stoelen.
De ordehandhaver daarentegen maakt zich zo groot mogelijk. Staande achter het bureau briest hij met vuur spuwende ogen ,,Sit down and wait!” Er valt een stilte in de zaal, lang genoeg om duidelijk het angstige gefluister achter me te horen: ,,Hans, sit down please. Say nothing anymore’.  Ik besluit haar advies te volgen, oom agent gaat ook weer zitten en bijt zich weer in  de tv-beelden vast. Een half uur later is de wedstrijd afgelopen. Hij zet zich zuchtend aan het schrijven, is na een paar minuten klaar, legt het papier op het bureau en draait ons demonstratief de rug toe. Kersverse vriendin schiet op de tafel af, zegt op heel beleefde toon iets in het Thais, hij knikt, zij pakt het papier en weg zijn we.
In de song taew terug naar Honda en paspoort krijg ik in schrille kleuren voorgeschilderd welk een vreselijk lot me had kunnen treffen. Ik was niet alleen beledigend geweest tegen het geüniformeerde gezag, ik had het ook gewaagd hun gokavondje te verstoren, want hij en zijn collega’s hadden weddenschappen lopen op de einduitslag. “Nooit meer protesteren , altijd blijven glimlachen en geduld tonen”, maant ze, maar dat had ik intussen wel begrepen.

ZIGZAG
Een paar maanden later was ik opnieuw de klos en nu deed ik bijna alles goed. In een kalm gangetje tuffend op weg naar huis werd ik gepasseerd door een gemotoriseerde gezagsdrager en tot stoppen gedwongen. We parkeerden op de ‘vluchtstrook’ en ik zette het gezicht meteen op stand glimlach. Dat sorteerde geen effect. ,,You zigzag, you pay 100 baht”, verordonneerde hij na langdurige bestudering van m’n paspoort, m’n internationalre rijbewijs en het Europa-model Italiaanse exemplaar. Ik was me van geen kwaad bewust en zag ook met verbijstering dat hij bereidwillig ruimte maakte om een tegen het verkeer inrijdende motor met daarop vier helmloze scholieren te laten passeren.
Ik flapte er spontaan uit ‘I no zigzag, they no helmet’. Waarschijnlijk glimlachte ik even niet, want hij reageerde dreigend: ,,You no pay, go to office”. Het begeleidende armgebaar duidde op een punt ver achter de horizon. Dat nooit. Haastig trok ik de flappentap om een briefje van honderd te pakken. Voor ik het wist priemde zijn wijsvinger naar een duidelijk zichtbaar biljet van 500. ,,That and go”. Vriendelijk glimlachend gaf ik hem het gewenste exemplaar terwijl ik hem op zeer beleefde toon in het Nederlands hel en verdoemenis toewenste. En weg was hij.

RELATIVEREN
Ervaren Thailandgangers zullen het hoofd schudden over al deze domheid. Groentjes echter kunnen er deze waardevolle lessen uit trekken: nooit met geld wapperen als oom agent je aanhoudt, blijf kalm, blijf onder alle omstandigheden glimlachen. Heb als je onderweg bent altijd een paar briefjes van honderd paraat, los in je broekzak of in het paspoort. Vermijd ten alle tijde conflicten, want die brengen je op het bureau waar je verlies onafwendbaar is.
Ervaren Thailandgangers maken vaak een andere fout. Op de diverse expatforums zijn uitvallen naar de ‘corrupte Thaise politie’ schering en inslag. Het lijkt alsof van het om andere redenen verlate vaderland slechts herinneringen aan onkreukbare wetshandhavers beklijven. Lijders aan deze vorm van heimwee dienen zich de kunst van het relativeren eigen te maken. Vrijwel elk bezoek aan Nederland levert mij een souvenir op in de vorm van een bekeuring voor de meest pietluttige overtreding. Onder het mom van verkeersveiligheid belasting heffen is wat mij betreft ook een vorm van corruptie.

WORSTEN
Tijdens mijn vijfjarige verblijf in voorheen de Sovjet-Unie was dankzij een speciaal voor buitenlanders kenteken op de auto ongewenste intimiteit met de beruchte verkeerspolitie GAI schering en inslag. De boetes, ook voor echte overtredingen als overschrijding van de maximumsnelheid met een kilometertje of vijftig, waren bescheiden, maar de GAI had ook de vervelende gewoonte de inhoud van de auto te inspecteren.
Zo ben ik voor fikse prijzen in valutawinkels gekocht bier en sterkere alcoholische versnaperingen, worsten, kaas en andere etenswaren kwijtgeraakt. Nu, dik vijftien jaar later, is er weinig veranderd. Een artikel in NRC Handelsblad beschrijft hoe je als onschuldige automobilist door de GAI met auto en al plompverloren ingezet kan worden als wegversperring tegen tegen gemotoriseerde wetsovertreders.
In m’n laatste woonland Italië leidde de zoveelste documentencontrole door de carabinieri tot het thuisbezorgen van een boete van in totaal 1150 euro. Vergrijp: ik had de kwitantie die je langs de stippellijntjes van het op de voorruit te plakken verzekeringsvignet moet afscheuren niet op zak. Deze overtreding van ook bij miljoenen Italianen onbekende kleine lettertjes in de codice della strada toonde volgens de heren aan dat ik ‘dus’ onverzekerd rondreed. Het formulier van vignet en kwitantie krijg je echter pas na betaling aan je verzekeraar in handen. Mijn status als verzekerde verkeersdeelnemer prijkte duidelijk zichtbaar op de voorruit, maar het maakte niets uit. Ik ben in elk geval al 250 euro kwijt aan een ingeschakelde advocaat en vier jaar later loopt de zaak nog steeds.

ADMINISTRATIE
De politie van Campagnolo bij Rome gebruikte een andere methode om geld uit je zak te kloppen. Ik kreeg maanden na het passeren van dit gehucht een brief thuis, waarin mij verteld werd dat ik drie kilometer te snel langs een radarpost van de politie was gereden. Dat was geen overtreding waarop volgens het verkeersreglement een boete stond, maar of ik me in het vervolg exact aan de maximumsnelheid wilde houden.
Het verzenden van deze ‘waarschuwing’ leverde administratiekosten op, aldus de brief, en of ik maar 40 euro wilde overmaken. Dat bedrag is zes jaar en vele brieven later opgelopen tot 120 euro omdat ik weiger voor dit soort onzin te betalen.
Maar goed, in Italië is het verder goed toeven en het land heeft een niet onverdienstelijke keuken. In Engeland daarentegen is gevoel voor humor de enige methode om walgelijk voedsel en holle beleefdheidsfrases (waarschijnlijk bedoeld ter camouflage van de hooligan-ziel die in elke Brit schijnt te huizen) te overleven. In de ruim drie jaar die ik daar heb moeten lijden, ben ik talloze malen als een kleuter toegesproken door kreukvrije Bobbies met snelle verbaalboekjes voor de foreign loonie. Gevoel voor humor sprak ook uit de parkeerbon die ik eens op m’n motor aantrof. Twintig pond, omdat standaard en linker handvat zich ongeveer 15 centimeter buiten de strepen van het parkeervak bevonden.

HUMOR
Volgens een Nederlandse collega lag het allemaal aan mij. Hij had nooit problemen. ,,Als ik aangehouden word, bijvoorbeeld voor door rood rijden, zeg ik altijd met dik accent en uitgestreken gezicht: ,,Officer, on tze continent tze left is tze right and tze red light is tze green light! Nou, dan lacht zo’n man en steevast krijg ik te horen: drive on Sir, but don’t do it again,
Helaas is mijn kennis van de taal totaal onvoldoende om dit mopje in het Thais uit te proberen op de dienders hier. Ik vermoed dat het geen snars zou helpen. Ik heb helaas nog geen agent op gevoel voor humor kunnen  betrappen. Dus blijven glimlachen en doen alsof het leuk is. Mocht dat uiteindelijk niet tot het gewenste resultaat leiden, put dan troost uit dit couplet van het ironisch-weemoedige Hobo’s Lullaby dat de Scruggs Brothers in de jaren zeventig op de plaat zetten:

I know the police cause you trouble
they cause trouble everywhere
but when you die and go to heaven
there will be no policemen there!

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prima artikel! Voor de reizigers onder ons ook nuttige informatie. Duim!
Goed geschreven met de nodige info en tips.
Duim!
Goed geschreven arikel met hele goede informatie !