Thais leed en Facebook

Door Hanstao gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Jaloezie leidt tot moord en zelfmoord. Vrienden maken op Facebook kan in Thailand dramatische gevolgen hebben.

,,Waar moet ik nou slapen straks?”, zegt Pon. Een paar meter voor hem fikken matrassen en bloedbevlekt beddegoed. Ons dochtertje Menne, Pons boezemmaatje, roept opgetogen ,,vuur, vuur” maar denkt ook aan een oplossing. ,,Je kunt bij mij slapen, ik heb twee matrassen”, zegt ze.  Pon lacht wat, maar zijn jongenslijfje straalt een en al onbegrip uit.
Dat valt van een vierjarige jongen in zijn omstandigheden goed te begrijpen. Pon en zijn tienjarige zusje Pet zijn op dat moment zes of zeven uur wees. In het huisje onder de mangobomen achter de geïmproviseerde brandstapel schoot hun vader Jumras bij het ochtendkrieken eerst echtgenote Bunyan dood en daarna zichzelf. Op het moment dat vader het huisje binnensloop met de uit het direct ernaast gelegen optrekje van zijn schoonmoeder gestolen revolver kaliber 38 sliep Pon bij moeder Bunyan in bed en Pet bij oma. Een op de eettafel achtergelaten afscheidsbriefje vermeldt het motief. Zij wilde breken met hem, hij kon niet leven zonder haar  en koos ‘uit liefde’ voor de oplossing samen voor eeuwig verder bij Boeddha. Met het vriendelijke verzoek aan de nabestaanden goed voor Pon te zorgen. Pet bleef ongenoemd; misschien wel  ‘vergeten’ omdat zij de dochter van Bunyans ooit met onbekende bestemming vertrokken eerste man is.

JANUSKOP
De combinatie moord-zelfmoord is helaas populair in Thailand. Sattahip, onze woonplaats, is er binnen twee maanden al twee keer mee geconfronteerd. Betrouwbare gegevens voor Thailand als geheel heb ik niet kunnen vinden, maar de misdaadstatistieken schilderen de Thaise Januskop: Land of Smiles, Land of Sorrows. Afhankelijk van de gebruikte bron neemt Thailand een belabberde derde of vierde plaats in op de wereldranglijst voor moord met vuurwapens. Nog voor een land met een gewelddadig image als de Verenigde Staten.
Statistieken bieden echter geen troost als het kwaad in je eigen leven toeslaat, laat staan dat ze bijdragen aan het onbegrijpelijke verklaren voor kinderen. Pon is er op de dag van het drama nog van overtuigd dat zijn vader en moeder op elkaar hebben geschoten en voor een dag of vier in het ziekenhuis liggen.
Hijzelf was dankzij een portie anti-griep medicijnen door het gebeurde heen geslapen. ,,Ik hoorde wel een knal, maar ik werd niet wakker”, vertelt hij aan Menne. Het drietal speelt bij ons in de woonkamer. Pet zwijgt, maakt met vingerverf een tekening met harten en dansende mensen. Pon zal later een abstract vervaardigen met veel rode stippen en strepen.
Zegt het iets over hoe zij het verlies van hun ouders verwerken? Niets is moeilijker te doorgronden dan een (Thaise) kinderziel. Menne zet even later een feestmuts op en geeft Pon er ook een. Samen dansen ze door de kamer. Pet blijft afzijdig, staart soms minutenlang in het niets.

MEDIA
Van opvang, trauma-hulp of andere deskundige begeleiding voor de kinderen is geen sprake. In de familie van vaders- en moederskant, in deze rouwdagen ongemakkelijk bijeen, komt het idee niet op, simpelweg omdat het tot een onbetaalbare andere wereld behoort. Hun wereld confronteert ze op een andere manier met de rauwe feiten.
Op de dag van het drama tonen de meeste tv-stations beelden van de kamer waar het gebeurde: een matras op de cementen vloer, daarop het lichaam van moeder Bunyan en schuin over haar heen liggend vader Jumras. De dag erna doen de meeste kranten het op de voorpagina’s dik over. Veel foto’s van het dode echtpaar, bloed, kopie van de afscheidsbrief, naam, toenaam, adres, niets blijft onvermeld.
Zo kan heel Thailand nu weten wat wij al wisten: het huwelijk liep al maanden niet meer. Vader Jumras, een vriendelijke, wat stille man, aanbad zijn dertien jaar jongere vrouw en zijn zoontje. Maar hij leefde in vrees. Bunyan veranderde toen zij op haar computer Facebook had ontdekt, vertelde hij aan zijn schoonmoeder. Ze legde contact met andere mannen, vertrok met laptop naar plekken waar ze ongestoord kon chatten.

KWAAD
Hoewel er volgens de moeder van Bunyan geen sprake was van buitenechtelijke relaties wist Jumras zeker dat zijn vrouw het met anderen deed. Het kwaad van de jaloezie was gezaaid, ruzies en handtastelijkheden volgden tot het fatale moment, de avond voor het gebeurde, dat Bunyan hem vertelde dat ze niet verder met hem wilde.
De moord-zelfmoord was uiteraard in no time voer voor tv-deskundigen die waarschuwden voor de gevaren van de zogenaamde social media op het internet. Alsof de traditionele media zelf niet alle details hadden prijsgegeven vertelden zij met ernstige gezichten over ‘privacy-schendingen’ en ‘risicovolle contacten’ van wat als een onschuldig anoniem internettreffen begint. Twee jeugdige nieuwspresentatrices sloten zo’s deskundigen-uitleg af met een onderlinge babbel. ,,Gevaarlijk hoor dat Facebook, voor je het weet zit je vijf uur achter de computer”, zei de een. Niet echt goed voor je ogen, wist de ander.
Over de kinderen sprak niemand. Die moeten het doen met de uitleg van grootmoeder. Het huis wordt verkocht omdat oma bang is dat de geesten van Jumras en Bunyan er de slaap komen verstoren. ;,We willen Papa nooit meer zien, hij heeft iets heel slechts gedaan”, vertelt ze de kinderen tijdens de rouwbedes in de tempel.

MORSDOOD
Pon weet dat inmiddels ook. ,,Papa komt nooit meer terug”, zei hij gisteren plotseling tegen Menne. Die heeft het verhaal in de klas verteld. ,,Ze zijn dood, morsdood, we zullen ze nooit meer zien”, had ze gezegd.
Er wordt verder nauwelijks over gepraat. Wat er in de kinderhoofdjes blijft hangen moet de toekomst uitwijzen. Er zullen waarschijnlijk fragmentarische uitingen zijn op onverwachte momenten.
Zoals eergisteren in de auto, met Menne, Pon en Pet op de achterbank. We zijn op weg naar oma. Plotseling begint Menne een kinderliedje te zingen over een moeder die doodgaat en in een vis verandert. Ik kijk in de spiegel en zie tranen over het gezicht van Pet lopen. Even later huppelen ze de auto uit, de zon in en lijkt Thailand weer Land of Smiles..

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel goed artikel! Duim en fan erbij!
Wat een tragedie! En wat ontzettend triest voor de kinderen, die zijn altijd de dupe van volwassen wangedrag. Goed artikel. Duim.
Wat een narigheid en inderdaad de kinderen de dupe , goed geschreven artikel !