Ontdekkingstochtjes met de auto

Door CharlineM gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Mijn verhaal gaat over een autotochtje en het ontdekken van leuke dingen

’t Verlaten Landhuis, 

 

Een aantal jaren geleden gingen mijn man en ik vaak toeren door het voor ons onbekende Brabants land. We kwamen uit Rotjeknor en genoten echt van de weidse vrijheid die de provincie Brabant bood.

Om een doel te verzinnen ‘prikte’ ik soms in de kaart, liefst reden we dan via land-, binnen- en secondairewegen. Zo ook op die ene bewuste herfst zondag, de natuur is al erg bezig te kleuren en hoewel we beginnen met een zonnige dag, betrekt de lucht en wordt het oprecht grijs en saai. Maar we hadden een doel ‘geprikt’, het zou ‘Haaren’ en ‘Oisterwijk” worden .

Ik had al gezien dat we dan langs een groot natuurgebied kwamen en een aantal kleine dorpjes. De charme van een pleintje, een kerk, de bouwstijlen, soms de tegenstrijdige bouwstijlen van oud en nieuwer kan me erg boeien.

Mijn man rijdt dus kan ik dubbel genieten doordat ik nu ook goed kan rondkijken. Als we na een

 paar uur toeren en genieten dan eindelijk een café zien zetten we de auto op de parkeerplaats. Het is nog niet koud dus gaan we op het terras zitten om een biertje te drinken. De geur en het zien van ‘pannenkoeken’ zorgt dat het water in mijn mond loopt. Maar ik wil nog even de benen streken voor we wat eten.

Het is dan dat ik het zie. Het begint wat heiig te worden waardoor het een wat

spookachtig uitzicht biedt.
Een lange laan in het bos en aan het eind zie ik een grijs gebouw opdoemen.

 

We lopen erop af hoewel mijn man wat bedenkingen heeft, “mag dit wel, is het niet privé terrein?”. Maar ik heb geen borden gezien. Terwijl we er naar toe lopen denk ik aan het gedicht.

 

 

Het was mijn moeders ding om gedichten te verzamelen en te citeren.
Zo ben ik opgevoed, met de theedoek, gedichten en verhalen.


’t Verlaten Huis,

De late najaarszon ging dalen
en in ’t verlaten berken woud
leek ’t lover in de laatste stralen
van louter vuur en louter goud.
Maar in de schaduwen der bomen
hing schemer als een teer beklag
van ’t komend duister, om ’t lomen
van het verscheiden van de dag.

Er buigt een pad door donk’re dennen
naar dieper eenzaamheden heen
en langs de rimpeloze dennen
versmoordt de tred in sponzig veen.
Tot door de half ontblaarde twijgen
langs de bemoste poorterskluis
men met een trage bocht ziet stijgen,
de oprit van ’t Verlaten Huis.


Het is er stil en somber hoewel er meerdere bezoekers zijn.
Het lijkt haast op een Spookhuis en door een klein hondje die rondrent, de eigenaar krijgt hem even niet onder controle hoor ik in mijn hoofd de stem van mijn moeder het volgende couplet opzeggen.

De waakse spits stuift ons terzijde
snuift en herkent en ziet ons aan
en volgt ons kwispelend waar wij schrijden
door de begreinde larixlaan.
En bij de voordeur spitst hij de oren
om in de marmeren gang ’t geluid
van naderende schreen te horen,
maar niemand die ons opensluit.

Geen wellekom zal meer gemoeten
van jonge lach en jongenblos.
De koenen ruiter die tot groeten
intoomt zijn steigerende ros.
Er waren enkel droeve dromen
waar eenmaal woonden lach en lied,
de avondwind waart door de bomen
maar, och, een echo voort hij niet.


We lopen nog even rond het gebouw om het goed te bekijken, alles lijkt wat overgroeid. Alsof de tuinman in tijden niets meer gedaan heeft. Overal dode bladeren, takjes en twijgen.
Maar dat wil de herfst toch wel doen, bovendien is het ook al begonnen te miezeren.

Als we de laan weer oplopen voelt het alsof iemand me volgt met zijn blik en ik kijk achterom. Ik zie niets, óf, verbeeld ik me dat ik iemand in het raam zie staan? Ik schudt het maar van me af.

Dan zoeken we het café weer op, nu heb ik erg trek. Bij de ingang ofwel het begin van de laan zie ik toch een INFORMATIE BORD  staan met het verhaal over het huis dat we gezien hadden. Kasteel Nemelaar.  (voor geïnteresseerden staat de informatie onderaan).
Terwijl we van ons drankje zitten te genieten zit ik nog te mijmeren en weet  dan ook het
laatste couplet.

Wijs is wie zonder tegenstreven
gelaten zijn geluk ontzegt,
want wat het leven heeft gegeven
ontneemt het naar zijn heilig recht
Maar verwaart ons het latte morgen
ver in de wereld dingt en drijft,
al wat aan liefde is geborgen
in ’s harten schat vertrek, dat blijft.

Het gedicht is geschreven door Geerta Gossaerts


Ja, ook ik vind het “Oud Nederlands” erg lastig, je moet soms de zinnen hardop lezen, ze proeven voordat het aankomt in je brein en hart.
Overigens de pannenkoeken waren echt verrukkelijk en we gingen dan ook weer uiterst voldaan van alles wat we gezien, beleefd en ‘gegeten’ hadden weer huiswaarts.

Kasteel Nemelaar: is een 14e-eeuws kasteel in Haaren (NB)

Het ligt aan de Amer (later Nemer) en Laer (open plek in het bos. Het word genoemd in 1303 als woning van ridder Geerlinck van der Borssche.

In 1852 werd het kasteel eigendom van jonkheer Donatus Alberic van der Bogaerde van Terbrugge die in 1880 een behoorlijke uitbreiding verichte aan de achterkant van het gebouw met een middenpaviljoen en serres.

In een berucht geworden testament bepaalde de jonkheer wegens onmin met zijn familie dat het huis bijna 70 jaar onbewoond moest blijven.
Na deze termijn kocht stichting het Brabants Landschap in 1964 het landgoed. Ze kregen en het vervallen kasteel voor één gulden erbij. Door de voor dit doel opgerichte Stichting Kasteel Nemelaer die het wilde opknappen en onderhouden. De medeoprichter Anton van Oirschot betrok met zijn gezin het gebouw en knapte het helemaal op.

In 1969 ontstond er brand waardoor het kasteel grotendeels afbrandde. Hierna werd het stukje bij beetje weer gerestaureerd door de inzet van vrijwilligers, en Van Oirschot en zijn vrouw, de kinderboekenschrijfster Carole Vos ( pseudoniem voor Truusje van Oirschot-Sparla). Velen droegen door giften aan de restauratie bij.

Kasteel Nemelaer word nog steeds bewoond. Daarnaast vinden er allerlei culturele en publieke activiteiten plaats zoals exposities, concerten en het is ook als trouwlocatie te huren.

Ps. Dit linkadres is voor mensen die eens willen rondwandelen en genieten van de omgeving van het kasteel. Haaren ligt vlakbij Oisterwijk en aan de rand van het natuurgebied “Kampina” waar je leuk kunt wandelen en fietsen vind je het “Pannekoekenhuis Belveren” waar je van de bijzonder smakkelijk bereidde pannenkoeken kunt genieten.

http://www.kasteelnemerlaer.nl/
http://www.belveren.nl

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Graag gelezen. Duim en fan erbij
Gezellig uitstapje....mooi verwoord....Duim!
Welkom op Xead en succes met schrijven, goed artikel !