Herfstvakantie vieren in belgie deel ii

Door Sjaaks gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

Einde van de herfstvakantie nadert, we zijn op

Herfstvakantie vieren in Belgie deel II
Vier dagen ballenbak, zwemmen, glijbanen, kinderbowlen, kinderdisco beginnen zijn tol te eisen. Zelf zit ik aardig aan de vermoeidheidsgrens, moeders zijn nu eenmaal geschikter voor moederen, wij mannen hebben te weinig verbindingen tussen beide hersenhelften om te mammamultitasken. Voor mij liever geen hele dag zorgen maken over wat die kleine apen nu weer uitvreten of gaan uitvreten waardoor ze pijn gaan lijden, honger hebben, willen wat niet mag, of ze zich wel gedragen onder de fatsoensnormen en huismoederetiquette horend bij de ongeschreven wetten van de schoolplein indoctrinatie. De jongste zoon zit er doorheen. Hij wilde al niet meer ontbijten, een paar happen gekookt ei en een glas melk en zijn maag melde het signaal vol. In de ballenbak niet vooruit te branden, en eenmaal in het zwembad had hij het alleen maar koud, dan maar het overwarme bubbelbad in. Ook dat was al snel niet meer warm genoeg, zijn voorhoofd gloeide als een ouderwetse philipslamp. Even nog had hij een opleving met het krijgen van een duikbril, zag er echt stoer uit, maar de batterij is leeg, hij slaapt nu op de middag op de bank in het huisje, lief snoeperig met zijn nieuwe blauwe knuffel, nickelodeon op de achtergrond. Zijn broer zit mee te kijken wat ik allemaal intik. Zijn wangen zijn knetterrood als van een allergische reactie, ik vermoed van de chloor uit het zwembad. Dus ook hij maar uit het water, wangen en oren met bodylotion ingesmeerd en zittend, liggend, zittend met zijn nieuwe gele knuffel voor de zoveelste keer het alfabet opzeggen, en wijsneusvragen over sommen. Moeder en dochter zijn nog in het zwembad, hun energie is onvermoeibaar, toch een vrouwenwereldding die vakantieparken denk ik. De mannen doen wel alsof ze het ook oprecht leuk vinden, maar de afgehangen schouders en fake lach om de mond doen anders vermoeden. Ik vermoed ook dat ze liever op het terras of aan de bar zouden hangen, maar moeders en kinderen verhinderen de ontspanstand tot leven te laten komen, stalorders van de mammawereld heersen hier. Veel laptops op het terras, en als de internetverbinding het toelaat kunnen met zijn allen interessant doen overkomen, ik doe vrolijk mee. Bij degenen waar ik op het scherm kan meekijken lijkt werk een verslaving voor hun, mannen en vrouwen overigens. Ik zie presentaties voorbij komen in het engels, maar ook de schrijfblokken en blackberries verschijnen aan de rand van de ballenbak. Wij zijn zelf van het vroege, en toch zijn er die voor ons zich al bij de uitbouwballenbak melden, en de hele dag rustig de dag ondergaan. Zo nu en dan bij de kleine kijken, bij een huilbui door gestoten hoofd, valpartij ingrijpen als het hoofd ballenbak je niet voor is. Om 11 uur wordt de eerste Leffe naast mij geopend, gelukkig maar, ik ben geen cultuurbarbaar al sluit ik nog niet aan bij deze vroege Bourgondiër. Je zal hier toch werken? Al zie ik bij het team medewerkers weinig chagrijnige gezichten, of zouden ze allemaal aandelen in etablissement hebben? Opvallend is dat het lijkt dat zo´n park met toch zo´n 2500 bezoekers geleid wordt door een handvol jonge meiden die echt op alle posten zijn, en een enkele oudgediende zonder enige ambitie behalve de dag levend doorkomen. Zouden de grote bazen deze loyaliteit wel goed financieel waarderen? Of gaat om minimale marges die maximaal uitgebuit worden met stagiaires, herintreders, goedkope krachten die er als eerste uitvliegen bij achtergebleven boekingen waarvoor het management eigenlijk zou moeten boeten. Maar die zie je niet, zitten waarschijnlijk heerlijk de marges te verbrassen in veel luxer omgevingen. Viertalig heb je nodig, zoveel fransen op dit park, zelfs de muziek in de ballenbak is er helemaal op ingespeeld. Geen K3 of Samson en Gert, maar iedere dag hoor ik het jaren ’70 Belgisch punkfenomeen San plain pour moi voorbij komen. Iedere dag dezelfde f…..ng Franstalige cd, ik zou gek worden denk ik. Ooit op een beurs gestaan met de hele dag dezelfde video werd afgespeeld, ik hoorde dat kreng ’s nachts nog, daar konden liters Duits bier niets meer aan veranderen. Opvallend is dat ik nu na zoveel Frans om mij heen, Allors on dance denk te kunnen meezingen, maar als ik er goed bij ga nadenken zijn het enkele woorden, vaak op het begin of einde van een zin het onthouden, gaat het te snel dan ben ik weg en jeuzel mee als iedere andere onnozel die denkt teksten mee te kunnen brullen. Net nog even de chloorsmaak uit mijn mond gepoetst, ik vind het echt zó vies. Als je binnenkomt ruik je chloor, je huid ruikt naar chloor, en als je even in die omgeving zit ruik je het niet eens meer, dat is het gevaar. Wel goed dat het er in zit, met de hoeveelheid drijvende pleisters, knoetjes haar, bladeren, pissende kinderen en alle andere viezigheid in deze openbare bacteriebassins. Eigenlijk te vies voor woorden, al lijkt er wel met regelmaat gecontroleerd te worden met flesjes watermonsters, of houden ze ons lachend voor de gek, doe ze deze routinehandeling om ons het publiek gerust te stellen en pleuren ze het watermonster achter de schermen net zo hard weer terug in het chloorwater? In ieder geval zie ik mensen met zwabbers rondlopen die water voor zich uitschuiven. Gister nog op de massagetafel gelegen en na door een paar verschillende kneedhanden onder handen te zijn genomen ga ik toch verschil van kwaliteit merken. Deze meid was heel aardig voor mijn kuiten, had goede warme handen maar had wel wat meer persoonlijkheid mogen tonen. De spierpijn is na deze aardigheidbehandeling niet echt opgeknapt, wat meer de pijngrens opzoeken of tenminste er na vragen had meer opgelost. In een wellnescentrum bij Kortrijk ben ik dit voorjaar op pijnontdekkingstocht geweest, maar het hielp wel. Een ietwat ielige jonge vlaamse met veel te lieve stem en hazelnoten hertenogen vroeg, nadat ze mijn onwillige nekspier had gevoeld, of ze ook wat meer kracht mocht zetten. Een volmondig ja van mijn kant was voor haar aanleiding om full power in te zetten en haar vingertoppen als sloopwapens diep in mijn stramme spieren te zetten. Pijn was niet het woord. Ik trad gewoon uit mijn lichaam om de kracht van deze kleine martelaar te doorstaan. Ik zie nog de lach van die kleine toen ik overeind kwam, mijn ogen nog half dicht en een lichaam dat voelde te zijn overreden door een stoomwals. Maar het hielp fantastisch, na een half jaar niet rechts over mijn schouder te hebben kunnen kijken, draaide mijn hals weer als die van een volleerde uil. De jongste slaapt heerlijk op de bank, de middelste leest met mij mee, de dames zijn nog echt aan het vakantievieren, niks voor echte mannen. Vrijdag gaan we terug naar de mensenwereld, of is dit de afspiegeling van de grote mensenwereld. Eigenlijk ben ik wel heel benieuwd wat deze mensen voor werk doen, wat hun keuze was om naar De Haan te gaan, waarom je vanuit Engeland juist naar dit park trekt. Maar laat maar, geen zin om te socializen. Wordt toch weer een gezwets over de meeste geweldige banen, auto´s, huizen, rivaliserend voetbalpraat, wat de kinderen allemaal wel niet al kunnen. Nee blij dat ze hier met zo velen Frans spreken, mooie taalhindernis. Geen schreeuwende en blatende Nederlanders of ons-ken-ons gouden kettingdragend plakplaatjesvolk. Zou dat het zijn waarom wij hier met zijn allen op juist dit park zijn? Ontlopen van de dagelijkse familiezooi, rang- en stand positionerende buren en collega´s. Gelijksoortige mensen bij elkaar, het graag grijze anonieme middenkader, net niet genoeg talent en ambitie om vanuit de natuurlijke rangorde het topsegment te halen. De kleding en autokleuren duiden dit in ieder geval wel aan, als je er op let natuurlijk.

 


 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed artikel, maar niet prettig om te lezen zo`n lap tekst aan1 stuk.