Kapot en afwezig

Door Unlocked gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Ik was kapot. Ik had nergens geen zin meer in, veel tegenvallen en verliezen en alles greep op elkaar in. Ik ben de laatste tijd niet online geweest. Niets geschreven en niets gedaan. Ik zat in een put. Dit is niet om een mooi ontroerend verhaal te schrijven, maar dit is voor mij een uitlaatklep en een manier om het van me af te schrijven.

Kapot

Hoe zal ik beginnen. Ik denk eigenlijk gewoon bij het begin. Ik heb veel meegemaakt de laatste tijd. Ik ben in een put gekomen, maar ik sta nu sterker dan ooit. Vastberaden om zo iets nooit meer te laten gebeuren. Dus hier is mijn verhaal.

 

Een blaasontsteking

Daar begon het eigenlijk allemaal mee. Ik was vaak ziek en uiteindelijk toch naar de dokter gegaan. Het bleek dat ik een ver gevorderde blaasontsteking had. Ik ben zelf nooit ziek. Ik ben in 5 jaar denk ik 2 dagen afwezig van school geweest. Maar hier in deze periode was ik er dagen niet en ik heb veel gemist. Uiteindelijk medicijnen gekregen die goed leken te werken. Ik zou de kuur afmaken en nog een keer terugkomen en dan zou alles goed zijn. Maar ik was 'blijkbaar' allergisch voor deze medicijnen. Ik ben nergens allergisch voor, maar blijkbaar wel voor medicijnen. Geljik weer een onderzoek erbij om te kijken waar ik nog meer allergisch voor ben. En ik kreeg weer nieuwe medicijnen. Gelukkig was daar niks mee aan de hand en na een kuur van 2 weken was de blaasontsteking weg. Dachten we. Maar het was een kwestie van tijd voor het terug kwam.

 

Een dierbare mevrouw overleden

Ik was vrijwel de enige van mijn familie die haar kon. In het verhaal dat ik gepest werd heeft ze de sleutelrol gespeelt en ze heeft nog veel meer gedaan. Ze was er altijd voor mij en ik kwam graag op bezoek. Mijn ouders wisten inmiddels van het verhaal af. En ik was altijd eerlijk waar ik heen ging. Ik was er best vaak. We vonden het allebei gezellig. Tot de kaart op de mat viel. Ze was drie dagen geleden overleden. Blijkbaar had ze mijn adress ergens met een aantekening, want ik was welkom op de begravenis. Stond ik daar, op mijn eerste begravenis, vrijwel alleen in de regen onder een paraplu. Na mooie woorden van iedereen, was ik aan de beurt. Niemand kon mij, en juist daarom wilde ik iets zeggen. Ik zei wat ze voor mij betekende en had gedaan. En waarom we zo'n hechte band hadden. Na mijn woorden waren de mensen ontroerd. Blijkbaar lag het niet zo goed in de familie en had ze dingen gedaan die niet gedaan mochten worden. Ook zij was gepest en dit verhaal ontroerde iedereen zo'n beetje. Na de begravenis kwamen de mensen samen in het huis van haar broer, maar ik ging naar huis. Ik had daar niks te zoeken. Twee weken later, een pakje via de post. Het bleek een boekje te zijn. Met allemaal spreuken en mooie woorden, die mensen die in de put zaten, eruit lieten zweven. En met wat aantekeningen. Het boekje heeft zijn plaats gevonden. Ik draag het en de eigenaresse altijd bij me in mijn hart. (Misschien, als ik er behoefte aan heb, zal ik wat spreuken en mijn woorden later nog schrijven. Ook zal ik misschien wat meer vertellen (de steen, bloemen, etc.))

 

 

 

Blaasontsteking keert terug

Ja, hij keerde nog terug. Na een periode van bijna anderhalve maand, keerde hij nog terug. Dezelfde symptonen en dezelfde conclusie, maar er was 1 verschil. Ik moest naar het ziekenhuis, voor verder onderzoek. Verschillende keren naar het ziekenhuis gegaan, tijdens en voor mijn kuur. Om te kijken waar het nou vandaan kwam. Ik had niets raars gedaan. Ze konden niks vinden, dus ze konden niets anders constateren dan ongelukkig toeval of de bacterie was nog niet helemaal weg. In ieder geval, dit vrolijkte me niet echt op. Ik had al een zware tijd en dan moeten dit soort dingen altijd mij overkomen. Gelukkig viel het allemaal wel mee, maar toch.

 

Mijn vader ging onderuit

Mijn vader, een geweldige man, had een mooie motor, waar ik graag op mee reed. Altijd normaal aan het rijden en niet gevaarlijk. En toch gaat het op een gegeven moment mis. Mijn vader ging even naar mijn oma, om iets te repareren. Hij vroeg nog of ik mee wilde, maar ik lag al op bed een boek te lezen. Hij zou daar nog even blijven en waarschijnlijk pas laat terugkomen. Half tien, ik ging maar slapen, ik had een beedje hoofdpijn en dan is het lastig lezen. Ik sliep snel en rustig. Tot de telefoon ging. ik werd wakker en het was half twee. Ik wist onmiddelijk dat er iets mis was. Mijn moeder nam op, ik lag nog steeds in bed. Ik hoorde een tijd niks en toen deed ze zachtjes de deur open en ik keek haar aan. 'Papa is gevallen'. Ik mocht mee naar het ziekenhuis en school laten weten (via mail) dat ik later of geheel niet naar school kwam. Eerst mochten we niet bij hem. Wij zouden alleen maar schrikken. Maar ze kon ons al wel wat vertellen. Een bellende bestuurder (!) reed 's avonds naar huis. Mijn vader ook. Ze gingen zo'n scherpe haarspeld bocht in. Mijn vader reed voor. De bestuurder raakt met mijn vader en mijn vader vliegt uit de bocht. Hij had een bepaalde knie fractuur en enorme schaafwonden van het asfalt waar hij overheen gleed. Gelukkig kon hij de motor onder zich vandaan duwen, anders had hij klem gezeten tussen de vangrail met zijn motor. Mijn vader heeft nog dagen daar gelegen, met pinnen in zijn knie en met hele beschadigde huid. Hij was getekend voor het leven. Zijn knie herstelde maar niet, en even waren ze bang dat hij invalide zou raken, maar gelukkig liep alles goed. Bijna dan. Op een van zjin laatste dagen liep hij een infectie op. Gelukkig nog in het ziekenhuis. De dokters waren er snel bij, maar toch. Het had niet veel gescheeld of hij kon niet meer lopen. Uiteindelijk herstelde hij en zou hij voorlopig niet kunnen motor rijden, fietsen en intensief bewegen. En de herstelperiode leek een eeuwigheid te duren, en ik werd steeds depressiever. Maar hij herstelde.

 

 

Ook 's nachts problemen.

In die periode was slapen het ergste. Ik kon niet slapen, dacht veel te veel na en als ik dan in slaapviel, zag ik mijn vader die onderuit ging op de moter. Ik was maar aan het draaien en tollen, maar meestal sliep ik niet meer dan een onrustige 2 uur. Dat verslechterde mijn prestaties enorm. Overdag, was ik niet te genieten en enorm duf. Maar ook mijn schoolprestaties leden er onder.

 

In het algemeen

Niets intereseerde me meer, ik was er niet bij, zat vaak alleen, zielig in een hoekje met muziek voor me uit te staren. Of ik zat als een standbeeld op visite en als ik alleen was, las ik het boekje. Het engie wat me in die tijd echt nog intereseerde. Kortom ik er al die tijd niet.

 

School

Dat was nog het ergste. Ik was vaak afwezig in de tijd van mijn blaasontsteking. En ik miste veel te veel. Ik kon het moeilijk bijbenen en ik was er vaak wel en tegelijkertijd mijn gedachten totaal niet. Ze gingen uit naar gebeurtenissen, spreuken, en dagdroompjes. Ik ben 1 keer in slaap gevallen tijdens een film. Het was goed dat de klas ineens heel hard moest laggen, want anders was ik niet meer wakker geworden. Ik zonderde mezelf af en binnen de kortste keren, had ik de pest aan school en kon het me niet zoveel meer schelen. Veel onvoldoendes, slechte oplettendheid en spijbelen. Ja, ik ging soms spijbelen. In het begin, alleen de laatste twee uurtjes, want ik 'voelde me niet lekker'. Maar daarna, waren het algauw hele dagen. 

 

Praten

Uiteindelijk ga je er dan over praten. Ierdereen zag het aan me, dat alles me kapot maakte en dat niets me iets deed. Ik ben vaak op gesprek geweest en het heeft me veel geholpen. In het begin had ik er een hard hoofd in, maar uiteindelijk liet ik me meetrekken. Vele gesprekken en oefeningen later, toen ik bijna overreden ben op de fiets, ben ik veranderd. Er is iets geknapt of juist gemaakt. Ik spijbelde niet meer, en ik moest het volgende jaar halen. Dat was het begin. Ik spijbelde niet meer. En algauw zat ik gewoon beneden te praten. Niet over dit onderwerp, maar toch. Klein beginnen zeggen ze altijd. En in een gesprekje en een oefening, kwam er een onderwerp naar boven drijven. Ik moest het van me af schrijven.

 

Nu

Ik ben nu bij mijn verhaal tot hier gekomen. Ik zag er tegen op om dit te gaan schrijven. Ik vond het moeilijk en had er geen zin in. Maar zoals je ziet, ik heb het toch gedaan. Het heeft me zeker wel een aantal uur gekost, maar het voelt opgelucht. Ik ben nog ergens achter gekomen ook. Ik moet een doel voor ogen hebben. Bijvoorbeeld het schrijven of de school halen. Ik heb een doel nodig. Dus ik ga weer afvallen. Ik ben te veel aangekomen en ik heb gewoon iets nodig  om te doen. Ook ga ik weer een leuke hobby zoeken. Ik lees graag, maar ik wil nog een hobby behalve schrijven. Een hobby waar ik iets mee kan. Dus alle tips om af te vallen en leuke ideeën voor een hobby zijn welkom.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hopelijk zit je nu in een opgaande lijn. Komt alles weer goed met jou en je vader
Voor iemand die in zo,n korte tijd zoveel meemaakt geeft Pork.
De DUIM voor het verhaal.

FAN wordt hij ook.

DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Een duim omhoog. Wat heb jij al (te)veel meegemaakt. Dit hoort eigenlijk niet zo te zijn. Maar wij hebben het niet voor het zeggen. Goed dat je dit van je af kunt schrijven.
Kop op en hopenlijk word je geestelijk sterker.