Onbekende eenzame ouderen

Door Prlwytskovsky gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Mensen in eenzaamheid, zonder familie en of vrienden, hoe herken je die?

Laatste kwam ik met een buur te spreken over ouderen; ouderen die in het nieuws zijn omdat zij verwaarloosd worden in tehuizen en verzorgingscentra. Niet op tijd douchen, geen schone kleding voorradig, en het eten en drinken laat ook te wensen over. E.e.a. aldus een nieuws bulletin.

Buur en ik spreken onze afschuw erover uit en vragen ons af of er in onze nabijheid niemand is die aan die criteria voldoet.
“Ken jij mensen die eenzaam zijn?” Vraag ik hem.
“Niet eentje.” Zegt hij. “Maar ja: zou jij dat in het openbaar willen erkennen?”
“Nee zeker niet.” Antwoord ik. “Ik zou dat voor mezelf niet eens willen weten.”

Een ander buur mengt zich in onze tête-à-tête, doet zijn zegje en geeft aan zelf een social-controller te zijn. Een social-controller! Wat dat ook in Gods naam mag betekenen. Hij loopt mensen na die alleen zijn en kijkt wat hun behoeften van het moment zijn. Een gesprek, een praatje, een luisterend oor of een helpende hand. Vriendelijk lachend zwaait hij naar ons en loopt dan de hoek om.
“Zie je nu wat ik bedoel?” Zeg ik. “Woorden zijn het, lege woorden.”

Buurman kijkt bedenkelijk, naar de almaar donker wordende lucht en dan weer naar mij.

“Het zijn alleen maar mensen die zij zelf kennen maar de echt noodlijdenden blijven mijns inziens onbekend- en niet geholpen.” Zeg ik.
“Wat wil jij eraan doen dan?” Vraagt hij.
“Wat kan ik eraan doen?” Zeg ik. “Hoe zou je trouwens die groep onbekenden moeten herkennen? Ik loop daar vaak over na te denken. Ik bedoel: iemand die eenzaam in zijn- of haar huisje zit en niemand meer heeft? Iemand die de deur niet uit kan vanwege een gebrek of handicap. Wie zou zo iemand dan om hulp kunnen bellen? Een instantie? Die hebben ellenlange wachtlijsten. Een buur dan? Die werken meestal of hebben andere dingen te doen. Kinderen? Ach: die hebben het zo druk en wonen meestal erg ver weg. Snap je wat ik bedoel?”

Met gefronste wenkbrauwen kijkt hij mij aan en ik zie dat hij de tijd neemt om na te denken. “Snap je?” Zeg ik. “Die groep kan toch moeilijk schreeuwend de straat op rennen dat zij alleen zitten?”

Ik ga naar boven, maak een bak koffie en ga dit epistel schrijven. Terwijl de melk het kookpunt nadert leun ik, alles nog eens overdenkend, op de vensterbank. Ik zie het regenen en bedenk:  “De regen valt als een ragfijn gordijn uit de hemel.”
Beeldspraak natuurlijk, want eigenlijk is het gewoon kutweer.

©Prlwytskovsky.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Naar buiten gaan door het regengordijn en jezelf laten zien.
Zeg tegen je buurman: "Ik ben eenzaam, kom je koffie bij de drinken..." Dat is de enige remedie want hints geven is te vrijblijvend en niet voldoende, dat geeft de ander 'de ruimte' het niet serieus te nemen en bij je weg te lopen.
Ee probleem dat helaas steeds meer voorkomt! Duim taco
Gelukkig is er hier, in de flat, ook heel veel sociale controle, nou ja gelukkig.....soms is het gewoon irritant hoe mensen zich aan je kunnen opdringen. Niet iedereen, die alleen is, is eenzaam! Sommige mensen schijnen niet te begrijpen, dat er echt niet elke dag gecontroleerd hoeft te worden of je nog wel leeft, of je wel gegeten hebt en of je je niet eenzaam voelt. Maar ik denk ook, dat heel veel mensen, die zelf eenzaam zijn, juist deze control freaks zijn!
Hoe komt het dat de persoon alleen is, stel ik mij dan de vraag. Wil de persoon zelf graag zo leven. Heeft de persoon geen (klein)kinderen. Is het een vreselijk persoon die iedereen heeft lastig gevallen. Waarom is dan de vraag.
Maar ik hoef geen antwoord op die vraag.