Toen armoede nog heel gewoon was.

Door Draak gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Als men over de vijftiger jaren spreekt gebeurt dat weleens met weemoed, want alles was toen anders, sommigen vinden beter. Uiteraard, want Nederland was netjes verdeeld in geloofsgroepen, in politieke gradaties en in rijk en vooral veel arm. Dat is onvergelijkbaar met de huidige tijd. Is dat echt zo?

Als men over de vijftiger jaren spreekt gebeurt dat weleens met weemoed, want alles was toen anders, sommigen vinden beter. Uiteraard, want Nederland was netjes verdeeld in geloofsgroepen, in politieke gradaties en in rijk en vooral veel arm. Dat is onvergelijkbaar met de huidige tijd. Is dat echt zo?

Tegenwoordig is ons land verdeeld in geloofsovertuiging, in politieke aanpak en in rijk en snel toenemend arm. Wat is anders? Natuurlijk de vanzelfsprekendheid van vroeger dat een dubbeltje nooit een kwartje zou worden, want in de huidige tijd kan iedereen een goed inkomen verwerven. Althans in theorie, want in de praktijk geldt dat steeds meer mensen in lage loonsegmenten terecht komen en dat meer en meer gezinnen wegglijden in armoede. Ja, de omschakeling naar de euro is hier mede debet aan, maar dat kan nooit de enige reden zijn. Er is, structureel, meer aan de hand. Lonen, die met vrij forse percentages stijgen en desondanks de vrije val van het inkomen niet kunnen voorkomen, laat staan tegengaan. Prijsoorlogen in supermarkten, die iets lijken op te leveren, maar dat nauwelijks doen. Prijzen, die stijgen, zonder dat men daar vat op krijgt. Ga maar door.
Valt het u ook op dat de ene week een pot honing 1,09 € kost en plotseling een week later niet aanwezig is en een week daarna 1,29 € kost? Of dat de goedkope papieren zakdoekjes er niet meer zijn en alleen de dure varianten, toevallig, de komende weken wel op voorraad zijn? Dat daarna de prijzen zakken en de "nieuwe" prijs weliswaar lager is, maar toch boven de oorspronkelijke ligt? Zo gaat het op en neer en kan men goede sier maken. Chips die in zes maanden tijd ongeveer 50 cent per zak duurder worden.


Dankzij de voortdurende stijgingen van de olieprijs stijgen alle prijzen, niet alleen de benzine. Valt het niet op dat als de prijzen plots weer omlaag gaan, ze uiteindelijk op een niveau komen dat boven de oorspronkelijke prijs ligt? Ook hier geldt, we halen diep adem en zijn tevreden als de benzine weer rond de 1,65€ per liter kost. Bedenk wel dat dat fl 3,60 is en dat toen de benzineprijs richting de fl 2,50 ging, mede dankzij het kwartje van Kok, Nederland te klein was. Nu tanken we vaak voor prijzen boven de fl 4,00 ofwel meer dan 1,80€. Hoe makkelijke een lage prijs went, ook al is hij eigenlijk hoger!

Armoede

Hoe het ook zij, volgens berekeningen van het Nibud moet een gezin met 2 kinderen minimaal 1602€ netto per maand binnen zien te halen om boven de armoedegrens te blijven. In de goede oude guldentijd was dat meer dan 3500 per maand netto. Drieëneenhalf duizend gulden netto per maand was vroeger een uitstekend inkomen, nu in euro omgerekend net genoeg om boven de armoedegrens te scoren! Iets om eens dieper over na te denken.
We zijn weer bij af, terug in de geest van de jaren vijftig en begin zestig: gekibbel over geloofskwesties, veel invloed voor allerlei traditionele groepen, veel beknibbelen op je privacy en vooral een snel toenemende armoede.
Kunnen we zelf iets ondernemen? Misschien moeten we de jongeren vragen zich iets meer op te stellen zoals in de tweede helft van de jaren zestig, waar een soort van culturele revolutie door Europa en de Verenigde Staten trok en men alles ter discussie stelde. Toen bleek armoede niet meer zo gewoon, maar iets waar men zich tegen keerde, omdat het uiteindelijk een vorm van onderdrukking is en een aantasting van de Rechten van de Mens.
Wie gaat voorop op zoek naar de verbetering?

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
goed uitgelegd, en ben het helemaal met je eens
Goed geschreven artikel, ik denk dat je ergens een punt maakt, maar dat de jongere generatie voor een dilemma staat. We weten allen dat we te veel consumeren, op elk vlak, denk maar aan al het technologisch afval. Wanneer je kiest om minder te consumeren heb je automatisch meer geld over.
Langs de andere kant zien we veel onrecht en daar wil iedereen wel iets aan doen, maar niemand weet wat. Gaat revolutie iets opbrengen, uiteindelijk willen we allen dat onze kinderen opgroeien in een stabiele omgeving, revolutie gaat daar niet voor zorgen.
Ik denk dat op lange termijn minder en minder mensen zullen meedraaien in de maatschappij en zich opnieuw meer en meer op het lokale gaan richten. We hebben al zo vaak meegedaan aan manifestaties en stakingen, het haalt niks uit... Het gewone volk is slechts een number, eentje in potlood op papier gezet, zo uitwisbaar.
Tot nu toe heb ik al veel mensen gehoord die duidelijk kunnen uitleggen wat er verkeerd loopt en waarom, weinigen bieden oplossingen aan en eens aan de top bezwijken ze allen voor de macht en het geld.