Het moet anders? Hoe?

Door Draak gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Vier jaar gelden schreef ik een artikel met als titel "Het moet anders. Maar hoe?". Nu, in 2012, is dit artikel nog steeds even actueel. Het moet echt anders. De vraag blijft hoe? Maar ook met wie? Welke partij gaat een andere weg op? Wie is bereid van het pad af te wijken? Wie houdt op met te beweren dat zij de kampioen bezuinigen zijn en wordt wakker voor de noden van de mensen? Wie, o wie gaat het anders doen en hoe?

Dat het anders moet zullen velen het met me eens zijn. De vraag hoe anders zal echter op velerlei wijzen worden beantwoord. Viviane Forrester geeft in haar boek ‘De terreur van de globalisering’ een heldere kijk op de wijze waarop de medeverantwoordelijkheid voor werkloosheid en armoede ons allen treft.

Macht

“Ondernemingen staan nu in dienst van pensioenfondsen, waarvan ze afhankelijk zijn, en hun enige rol is invloed uit te oefenen op hun speculatieve opwellingen, die degenen die de beslissingen nemen –als daarvan nog sprake kan zijn- dicteren wat ze moeten doen, hoe ze moeten produceren, wat hun doelstellingen zijn en, uiteraard, hoeveel mensen ze in dienst moeten nemen. Ze worden voortaan bestuurd door de beheerders van die pensioenfondsen, door ‘institutionele beleggers’. Deze nieuwe gezagsvorm is corporate governance gaan heten, een ‘regering’ van speculanten, die toezicht uitoefenen op en leidinggeven aan alle beslissingen, en bepalen welke richting moet worden ingeslagen.
Deze macht van de corporate governance over ondernemingen, hun structuur, hun beleid, hun beslissingen, doet denken aan die van het IMF (Internationaal Monetair Fonds) over de landen die het ‘helpt’ op voorwaarde dat ze zich afhankelijk maken van het fonds en een beleid voeren dat geheel en al aan het ultraliberale model beantwoordt. Op voorwaarde dat landen en ondernemingen zich laten kolonialiseren door de vertegenwoordigers van een regime dat lichtjaren verwijderd is van elke realiteit voor zover deze niet nauw verbonden is met de winst uit schommelingen op virtuele markten. Men kan zich voorstellen hoeveel mannen en vrouwen als waardeloze pionnen worden opgeofferd na de speelbal te zijn geweest van het financiële gesjacher, dat het leven op deze planeet langzamerhand is geworden: een planeet waar nauwelijks nog voor deze mensen een plaats is voorzien. Het eerste wat ondernemingen moeten doen om als winnaar te voorschijn te komen uit de jacht op de pensioenfondsen, en dus op enorme winsten, is dan ook de loonkosten verlagen, hardnekkig strategieën ontwikkelen die leiden tot ontslag van even enorme aantallen mensen.

De Erozone, Griekenland, Ierland, Portugal, Spanje, wie volgt?

Steeds meer landen komen in de greep van een zogenaamde troika, zijnde de Europese Commissie, de Europese Centrale Bank en het Internationaal Monetair Fonds. De democratie wordt ingeruild voor macht en bevoogding. Niet gekozen personen worden benoemd als minister-president, minister en staatssecretaris. De invloed van het volk neemt zienderogen af.
Zetten we dit af tegen de opmerking van een Amerikaanse econoom over de invloed van multinationals dan wordt het plaatje helder. Deze meneer had het over de behoudendheid, het conservatieve gedrag van multinationals, met als voorbeeld Coca Cola. Dit gedrag wordt sterk beïnvloedt door de winstcijfers. Is de winst hoog en hoger dan is er verder niets aan de hand, maar daalt de winst, dan beginnen de aandeelhouders te morren. In het geval van Coca Cola, zo stelde hij, zijn dat veelal ouderen, die in Florida van hun pensioen genieten en bij lagere winsten hun pensioen zien afnemen. Daartegen gaan ze in verweer en oefenen druk uit op de onderneming. Deze moet haar winst zien te verhogen en begint mensen te ontslaan. Twee heldere voorbeelden waaruit blijkt dat het ons voorgehouden, zelfs voorgekauwde ‘zwitserlevengevoel’ een directe invloed heeft op de werkloosheid en de armoede. Men heeft ons zo angstig gemaakt voor een mogelijk toekomstige armoede dat wij allen sparen voor een waardevast pensioen, zonder dat we ons ervan bewust zijn dat we daarmee een enorme macht en invloed uit de hand hebben gegeven. Kan dat anders, is het mogelijk toch een fatsoenlijk pensioen te verwerven zonder deze negatieve invloeden? Een stap in de goede richting zou een cliëntenraad van pensioengerechtigden, met controlebevoegdheid, zijn. De leden worden gekozen voor een periode van 3 jaar en mogen maximaal een keer worden herkozen. Ze krijgen een eigen secretariaat, zodat hun afhankelijkheid van het pensioenfonds zo klein mogelijk zal zijn. Over de bevoegdheden moet helderheid gecreëerd worden, want al te snel willen ze alleen maar een verhoging van de pensioenen, die het fonds waarschijnlijk voor een deel zal toezeggen om van de controle af te zijn. Het gevaar dat de raad gekocht wordt is voortdurend aanwezig. Er zal derhalve goed naar de samenstelling gekeken moeten worden. Een belangrijk punt van discussie is de wijze waarop de fondsen met de gespaarde gelden omgaan. Is het hun opdracht deze miljarden zo te beleggen dat jaarlijks het totaal aan uitgaven –pensioenen, administratie, lonen- gedekt moet worden of mag/moet men interen op het gespaarde? Als de opbrengsten de jaarlijkse uitgaven moeten dekken, zal het totaal aan spaargeld blijven toenemen en zal dus ook de enorme macht van de fondsen toe blijven nemen. Overigens zij hier gezegd dat dit alles ook geldt voor de verzekerings- en beleggingsmaatschappijen, en banken.

Toekomst

Onze pensioenfondsen zijn de rijksten van de hele wereld. Verleden jaar is hun totaalvermogen weer fors gegroeid en dit jaar zouden ze wel eens het triljoen kunnen overschrijden. Jawel dan hebben ze meer dan 1000 miljard in hun kassen: meer dan 1000.000.000.000 euro. Hoezo de pensioenen moeten omlaag??
Door te streven naar een zo goed mogelijk pensioen maken we onszelf en onze kinderen als betaalde krachten overbodig en programmeren we, zij het onbewust, de werkloosheid. Kunnen we, en hoe, deze negatieve spiraal doorbreken? Welke rol kan/moet de politiek hier spelen? Er is een tegenbeweging ontstaan, die zich verzet tegen de onderdrukking van het neoliberale systeem. Men heeft zich verenigd in de coalitie “Een ander Europa/Europees Sociaal Forum” en op wereldschaal in het ‘Wereld Sociaal Forum’. Dit forum had begin februari 2001 een conferentie in Porte Allegre in Brazilië. Op weg naar deze conferentie werd professor Ricardo Petrella, raadgever van de Europese Commisie, voorzitter van de Groep van Lissabon, die in 1994 “Grenzen aan de concurrentie” publiceerde en werkzaam aan de universiteit van Leuven, geïnterviewd.
“In 1994 ontwierpen we zes scenario’s: keuzemogelijkheden voor de mensheid om te overleven in de komende jaren. Op politiek, cultureel en economisch vlak. Recent observeerden we een wil om een mondiaal samenlevingsplan te ontwerpen, zoals we toen bepleitten. Hoe broos dat evenwel is, werd bruusk gedemonstreerd op 11 september 2001.”

Houdt deze beweging het vol tegen de enorme macht van het geld? De toekomst zal het leren. Feit is dat er een aangroeiende beweging is om het politiek mogelijk te maken een Tobintax in te voeren, een belasting op financiële transacties, die heel veel geld kan gaan opleveren. Uiteraard waarschuwen de banken en financiële instelling hiertegen. Maar het schip lijkt op vaart te zijn en niet meer te keren.
Het kan echt anders, maar daarvoor moeten we wel met zijn allen hard knokken.

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.