Een tekst van 888 woorden

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

In China is 8 een geluksgetal. Zal een tekst van precies 888 woorden het geluk van Max en mij kunnen verwoorden?

 

Een sleutel.

Een onmisbaar voorwerp in de instelling waar Max woont. De vele toegangsdeuren en hekken zijn bijna allemaal voorzien van sloten. Het gaat hier echter verder dan alleen de toegangsdeuren er zijn ook kastdeuren met sloten. In de hele instelling waar ruim dertig mensen met een ernstige en of meervoudige beperking wonen zijn het voor het overgrote merendeel de medewerkers, die een eigen sleutel hebben. Het zijn de medewerkers, die de bezitters zijn van de sleutels en de elektronische druppels, die net als de sleutels toegang verschaffen. Het zijn de medewerkers die vrije toegang hebben, cliënten openen meestal geen deuren zij zijn volgers. Ook Max is in het algemeen een volger. Echter tijdens onze wekelijkse ontmoeting is het mijn taak om hem te volgen. Het doel is om Max zelfstandiger te maken.

 


Ik ben daarom al enkele weken bezig om Max de mogelijkheid te geven om een deur met een sleutel te openen. Met de elektronische middelen weet Max inmiddels al om te gaan. Als ik Max mijn elektronische druppel geef weet hij deze voor het elektronische oog te houden en vervolgens weet Max adequaat op het gezoem van de deur in te gaan en deze te openen. Deze vaardigheid heeft Max geleerd. Wij hebben enige tijd met elkaar geoefend totdat hij zich zelfstandig een toegang tot de wereld wist te verschaffen.
Een elektronisch toegangssysteem is voor Max een simpelere manier om dichte deuren te openen dan de ouderwetse sleutel. Voor het openen van een deur met behulp van een sleutel van een sleutel moeten enkele stappen worden doorgenomen.
Het begint met de opgave om de juiste sleutel te pakken. Er zijn sleutels met verschillende vormen en maten. Uiteindelijk kun je ook nog sleutels met dezelfde maat en vorm hebben waar alleen een heel klein verschil van de tanden bepaald bij welke deur zij toegang verschaffen. Niet eenvoudig als je, je er in verdiept.


Is de juiste sleutel gepakt dan volgt er een proces waarbij de sleutel met grote nauwkeurigheid, en met de juiste vingergreep in het slot moet worden geduwd. Zit de sleutel in het slot, dan moet met enige kracht de sleutel in de juiste richting worden gedraaid, waarbij soms tegelijkertijd met de andere hand de deur moet worden opengeduwd. Als de deur open is, moet de sleutel uiteindelijk nog worden verwijderd.


Om Max de kans te geven zelfstandig een afgesloten deur met een sleutel te laten openen, moest ik de vraag stellen of Max al deze vaardigheden kon leren. Echter voordat ik me deze vraag stelde, nam ik de beslissing dat Max in ieder geval een deel van het gehele proces kan leren en overnemen. Of hij ooit het gehele proces kan leren is een vraag, die ik bij nader inziens niet relevant vond. Simpelweg omdat ik niets kan en wil uitsluiten. Max kan vandaag al veel meer dan wat ik me jaren geleden had kunnen indenken. Ik kan de toekomst niet voorspellen, niet voor mijzelf en zeker niet voor Max.
Welk deel kon Max overnemen? Zijn oog hand coördinatie leek me nog te moeizaam om te beginnen bij de stap om een sleutel in een slot te steken. Mijn kennis van het functioneren van Max liet mij kiezen om Max het slot met een sleutel open te draaien. Na tientallen keren van het geven van mogelijkheden om met de sleutel een slot open te draaien. Staan wij deze vrijdagmiddag voor een gesloten deur.


Het is de deur van zijn lokaal op het dagcentrum. Het lokaal is leeg. De cliënten op het dagcentrum zijn klaar voor deze dag. De deur is dicht. Ik haal de sleutelbos uit mijn zak. Ik steek de sleutel in het slot en vraag aan Max om de deur te openen. Max kijkt naar beneden, naar de sleutelbos in het slot. Wat moet hij nu doen? Zijn linkerhand beweegt zich naar de sleutel. Hij pakt de sleutel vast. Het is een vreemde greep. De duim en de rest van de hand, de sleutel er tussen. De hand beweegt. Een kleine beweging, naar links en naar rechts, de beweging naar rechts wordt doorbewogen. De hand draait en dan is er een korte droge tik, die in de lege gang duidelijk te horen is. De deur zwaait naar binnen open. Max laat de sleutel los en stapt naar binnen.


Max plaatst een boodschappenwagentje, dat we net hebben gebruikt om glas en papier naar de daarvoor bestemde bakken te brengen, in het lege lokaal. Ik loop met hem terug naar de deur. We gaan de gang op. Ik vraag aan Max om de deur te sluiten. Weer gaat zijn hand naar het slot. Knoestige vingers omsluiten een dunne sleutel en draaien met een draai de deur in het slot. Het verloopt soepel, alsof Max deze handeling al jaren doet. Max wendt zich af en laat de sleutelbos aan het slot bungelen. Ik reageer niet, ik laat hem even zijn rust hernemen. Ik wil hem laten genieten van het succes. Het is even goed zo. Op naar de toekomst. Op naar een volgende stap. Wanneer en wat deze precies zal zijn weet ik nog niet. De begeleiding van Max is een onbekende weg, waarvan alleen de richting bekend is, namelijk omhoog, steeds hoger en hoger naar de volgende top. Vandaag hebben we samen een vlag gepland op een nieuwe top.
© Amiad Ilsar

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk artikel! Ik hopelijk werkt het geluk van de 8!