De fietsendiefstal en het toeval

Door Siegske gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Dit verhaal gaat over de diefstal van mijn fiets

Een van de meest geliefde items bij diefstal is de fiets. Daar kan ik uit ervaring over meepraten. Het aantal fietsen dat ik in de loop der jaren ben kwijtgeraakt, is een getal tussen de 6 en de 10. Dat getal is naar mijn smaak te hoog, in een tijdsbestek van zo´n 10 jaar. Desalniettemin heb ik me voorgenomen, om me nooit te laten verleiden tot dezelfde misdaad. Iets dat me door de jaren vaker werd geadviseerd door kennelijk goedbedoelende mensen.

Allereerst is daar mijn principe, wat gij niet wil dat u geschiedt, enzovoorts. Dan weet ik zeker, dat, mocht ik me al tot deze actie laten verleiden, het gegarandeerd iemand zou treffen, die ook al meerdere malen het haasje was, van dit ergerlijke verlies. De stakker! En ik ben heel dapper in vele opzichten, maar niet in dit opzicht en ik weet dan ook nog eens zeker, dat ik, gebruik makend van die oneerzaam toegeëigende fiets, prompt door de rechtmatige eigenaar zou worden gesignaleerd. '' Hé, jij daar, op mijn fiets''. Zoiets.

Je ouders zijn trots op wat lijkt, een geslaagde opvoeding, maar inwendig borrelt het van onrecht. Je komt terug van je boodschappen, je loopt naarde plek waar je dacht, dat je je fiets had gestald. En daar zie je die leegte, waar eerst je fiets stond. Ach nee he! Denk je. Het zal toch niet! Ik had hem toch hier neergezet? Nu zet de twijfel aan jezelf in. Ja, je had gisteren wat gedronken en je hebt niet zo denderend geslapen vannacht. Maar je weet toch zeker wel, waar je je fiets heb gestald, toch? Tegen beter weten in, loop je nog even een rondje, om te kijken of je hem écht niet ergens anders had neergezet.

Maar nee, de waarheid is hard. De fiets is met zekerheid verdwenen en de kans dat je hem ooit nog terugziet is nihil. Jaren geleden werd me al door een monteur van een fietsenzaak verteld, hoe dat in zijn werk gaat. ''Tja, ze komen met busjes, laden in en rijden weg''. Hij wist ook nog te vertellen dat de echte fietsendiefspecialist, meerdere fietsen ombouwt tot nieuwe, onherkenbare exemplaren en framenummers werden gewoon weggevijld.

Nou, daar ben je mooi klaar mee dan. Toch zijn de wonderen nog niet de wereld uit en gerechtigheid bestaat! Om maar weer eens lekker met clichés te smijten. Het was ergens in het begin van de 90er jaren en ik woonde in een studentenflat. Eigenlijk was het de personeelsflat van de tegenoverliggende psychiatrische kliniek, maar er werd door het personeel amper nog gebruik van gemaakt. Het was dan ook een zeer deprimerend gebouw, maar redelijk gewild als woonruimte voor studenten. Het was betaalbaar en kortbij het centrum en de universiteit. Wat wil je nog meer?

Op een zonnige zaterdag, fietste ik richting centrum om even een boodschap te gaan doen. Ik had twee sloten op mijn fiets. Het normale slot, door iedereen met weinig moeite, met bijvoorbeeld een schaar te openen. Ook zeer gemakkelijk door te knippen met een tang. En dan het stevige kettingslot dat ik altijd met zorg om mijn wiel, aan een object vast maakte. Deze keer echter was ik lui en ik had bovendien slechts één boodschap te doen. Ik was zo terug en liet het dus bij dat ene ´kinderslot´.

Mijn gemakzucht werd meteen afgestraft. Fiets was foetsie. Shit! Weer een fiets kwijt en nog mijn eigen schuld ook! Zoals altijd in deze situatie, heb ik weer even mindgames met mezelf gespeeld over de plaats van stalling. Maar ik wist dat het vergeefs was. Vloekend begaf ik me naar huis. En lopend bovendien. Toch een wandeling van al gauw zo´n 20 minuten. Enerzijds ter zelfkastijding voor mijn gemakzucht en anderzijds om mijn frustratie eruit te lopen.

De personeelsflat waar ik woonachtig was, had twee fietsenstallingen. Een overdekte, waar mijn fiets altijd stond als ik thuis was. En eentje buiten, bij de ingang van de flat. Deze was bedoeld voor bezoekers. Wat schetst mijn verbazing, toen ik tussen de gestalde fietsen, de mijne opeens ontdekte. Ik dacht dat het wel weer één van mijn mindgames zou zijn. Nog steeds onbewust in de ontkenningsfase van mijn rouwproces, als het ware. Maar nee, het was hem! Het kettingslot zat er nog steeds netjes omheen en het andere slot was uiteraard opengebroken.

Ik kon wel juichen, om dit rare wondertje. Het voelde ook een beetje, alsof ik het eigenlijk niet had verdiend. Ik had me er immers met een Jantje van Leiden van afgemaakt, met dat slot, dat een tienjarige nog open krijgt. Echter, met al die andere prachtige fietsen, die me in de jaren werden gejat en die ik altijd keurig had afgesloten met de goedgekeurde sloten, vond ik het uiteindelijk tóch een welverdiend stukje gerechtigheid.

Jammergenoeg ben ik er nooit achtergekomen, hoe die fiets weer thuiskwam. Ik heb een briefje opgehangen op de voordeur, bij de brievenbussen. Hierin heb ik de fietsendief hartelijk bedankt voor het terugbrengen van mijn fiets. Tevens heb ik hem of haar gevraagd, om in het  vervolg even langs te komen op 22F voor het sleuteltje. Wel zo makkelijk.

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha wat een leuk verhaal. duim en fan erbij hoor.
Toeval bestaat niet zegt men. Maar toch....mooi verhaal!