Ze is dood

Door Gewoonieko gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Meer dan twaalf jaar werkte ik in de particuliere beveiliging en een groot deel van dit werk bestond uit de beveiliging van asielzoekerscentra. Ik heb vaak beweerd dat ik over die periode een boek zou kunnen schrijven.

“Godverdomme Ieko, ze is dood. Simone, ze is dood”. Door de speaker van mijn mobiele telefoon klinkt de stem van Dirk Willem, mijn rechterhand. Hij klinkt gejaagd, emotioneel en anders dan anders.  Simone, dood, vermoord. Het is een combinatie van woorden die niet bij elkaar lijken te horen, maar op deze noodlottige avond verschrikkelijk en onlosmakelijk met elkaar verbonden lijken te zijn. En langzaam dringen Dirk Willem's woorden tot me door. Een rilling jaagt door mijn lijf als ik de auto aan de kant zet. Simone werkte al jaren in de beveiliging, en werd ingezet op verschillende asielzoekerscentra. Met het grootste gemak  leek ze de dagelijkse problemen aan te kunnen, en in dit soort werk zijn  dat er  nogal wat. Vechtpartijtjes, ziekte, wanhoop en verdriet; van alles komt er voorbij. Met een paar donkere ogen kon ze je vanonder lange bruine haren doordringend aankijken, voor de duvel niet bang. Ze dwong respect af en daar had ze niet perse een uniform voor nodig. In haar  eentje had ze de zorg voor haar vijf jaar oude zoontje Twan. En ondanks deze zorg waren onregelmatige diensten nooit een probleem voor haar. Ze had goede oppas georganiseerd in de vorm van haar ouders en bovendien waren collega’s vaak wel bereid om een dienstje met haar te ruilen als dat beter uit kwam. Maar Simone werd verliefd op een asielzoeker en dat maakte haar gelukkiger dan ons. Wel waren er binnen de organisatie afspraken gemaakt over dergelijke zaken, maar deze waren erg theoretisch. Een relatie aangaan met een asielzoeker betekende hoe dan ook overplaatsing. Dit om uiteenlopende, maar wel heel erg logische redenen. Maar omdat ze niet overgeplaatst wilde worden gooide ze het met haar collega’s op een akkoordje. Er werd geen melding van gemaakt en eigenlijk was er in de organisatie, behalve het team waar ze mee werkte, niemand die er vanaf wist. En dat ging lange tijd goed.

Ze gingen samenwonen, waren een tijdje gelukkig met elkaar maar ontdekten na enige tijd dat hun liefde over een kiezelpad reisde. En zoals zo vaak gebeurd spatte de relatie uiteen. Voor de Kosovaanse jongeman had dit grote gevolgen. Hij moest weer terug de opvang in, en zijn verblijf in Nederland kwam met het beëindigen van de relatie op losse schroeven te staan. In een poging te redden wat er te redden viel ging hij Simone lastig vallen, ook op het werk en agressie werd hierbij niet geschuwd. Voor haar was dit de reden om nu toch maar een melding te gaan maken van hetgeen er gebeurt was, en om een overplaatsing te vragen. Ik had haar weleens ontmoet en kennis gemaakt, maar nu ging ze deel uit maken van “mijn” team van ongeveer tweehonder mensen, verdeeld over verschillende teams op verschillende locatie’s.
Ik zocht haar op om opnieuw kennis met haar te maken, kort al nadat ze was overgeplaatst. Wat me direct opviel was haar rechter oog. Deze was gezwollen en rondom het oog vertoonden zich de blauwe resten van wat een vuistslag leek te zijn geweest. Wellicht was ik bevooroordeeld, maar met haar voorgeschiedenis en een als agressief bekend staande ex-vriend maakte ik mij direct zorgen. Dus vroeg ik haar recht op de vrouw af wat er was gebeurd. “Ach” zei ze, “een klassiek geval van tegen een open deur aan lopen” en ze glimlachte. En terwijl ik haar aankeek ontweek ze m’n blik, wetend wat ik dacht te weten. “Simone” zei ik, “ik weet niet precies wat er aan de hand is, en wellicht zijn het mijn zaken ook niet. Maar mocht ik je kunnen helpen dan moet je me bellen. Mijn telefoon staat altijd aan”. Ze bedankte me, maar verzekerde me dat er niets was om zorgen over te maken.

Drie dagen later, op die zwoele zomeravond in juni wordt ik gebeld door Dirk Willem: “Ze is dood”.
Haar ex vriend had haar thuis opgezocht, maar ze had hem niet binnen willen laten. Haar zoontje was bij haar en wellicht is dat haar grootste zorg geweest op dat moment, dat hem niks zou overkomen.  Uiteindelijk heeft hij met betonnen stoeptegels de ruiten van de woonkamer ingegooid om binnen te geraken. Tot in de tuin achter de woning heeft hij haar achterna gezeten, en toen hij haar te pakken kreeg heeft hij in blinde woede op haar ingestoken terwijl de vijfjarige  Twan aan zijn arm hing in een poging hem tegen te houden en zijn moeder te beschermen. Acht keer stak hij op haar in. Acht keer. Wat moet ze verschrikkelijk bang zijn geweest. Die avond stierf Simone in haar tuin, door de hand van een wanhopige ex vriend onder de ogen van haar vijfjarige zoon. Gestorven, maar nooit vergeten.
 

Reacties (39) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Pfff wat een heftig verhaal zeg!
Een drama dat dagelijks vele malen plaats vindt in de wereld en dus ook in Nederland. En in Nederland door buitenlanders maar ook door Nederlanders. Die moorden Nederlanders en ook buitenlanders uit. Dit soort gebeurtenissen werpt een schaduw over asielzoekers want wij Nederlanders houden van veroordelen en over 1 kam scheren terwijl asielzoekers het echt moeilijk genoeg hebben.
Ik vind het goed geschreven Nieko en denk dat je meer aangrijpende dingen mee hebt gemaakt via je baan. Het is goed om dit te lezen van iemand die er dichtbij is geweest ipv in de krant. Het betrekt mensen, mij wel in ieder geval.
Wat afschuwelijk...tranen in mijn ogen.
En dan kan je enkel vragen 'Waarom?' en weten dat het still zal blijven. Aangrijpend verhaal.
verschrikkelijk en erg aangrijpen zeg. erg dat dat soort dinge gewoon gebeuren
Aangrijpend. Ben er stil van.
Mooi geschreven, raakt erg. Fan en duim erbij !