Het leven als een reeks van plannen

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een verhaal over plannen maken en plannen wijzigingen. Tijdens ontmoetingen met mensen met een verstandelijke handicap, leer je flexibel zijn. een gouden vaardigheid voor het overleven in onze huidige maatschappij.

Plannen is belangrijk.

Met plannen bereik je doelen. Planning schept duidelijkheid. Met een plan maak je er meer van. Het is vrijdag en dat betekent dat ik vanochtend Max ga ontmoeten. Inspelende op de ontwikkelingen van de vorige week, heb ik een plan. Ik ga met Max recyclen. Wij gaan voor het milieu, wij gaan iets terug geven aan deze wereld. Omdat ik niet weet of er in de instelling glas voorhanden is neem ik een tas vol oud glaswerk mee van huis. Dit glaswerk ga ik met Max in de glasbak gooien. Oud glas geven voor nieuw glas. Papier voor de papierbak die Max ook zal moeten weggooien en zal moeten scheiden van het glas, zal ik op de instelling kunnen vinden. Dit is mijn plan voor vandaag. Driekwartier begeleiding volgens plan.

Een verdwenen bakkerij


Op weg naar de ontmoeting met Max rinkelt en tikt het onophoudelijk in de achterbak van de auto. Elke hobbel, elke bocht geeft een akoestische reactie. Als ik voor het ijzeren hek van de instelling parkeer, laat ik de tas met het glas in de auto liggen. Ik denk snel even vooruit en ik tot de conclusie, dat het onzinnig is om de tas naar de eerste verdieping van het gebouw te zeulen. Daar Max ophalen en weer naar beneden lopen om via het ijzeren hek de straat weer op te zoeken en dan langs de auto te lopen. Planning zorgt voor efficiëntie.

Via de binnenplaats van de instelling loop ik naar de voordeur van de centrale hal van wat ooit een ontspanningsruimte van een brood en gebakwinkel was. Ooit stonden daar tafels en stoelen stonden waar cliënten en klanten samen wat konden eten. Het plan was om hier een kleinschalige winkel waar buurtbewoners hun brood en wat gebak konden kopen te vestigen. Het plan liep echter uit op een druk bezochte winkel waar in een verbouwde bakkerij grote hoeveelheden brood en gebak werden gebakken. Het plan om cliënten met een verstandelijke beperking een zinvolle dagbesteding te geven, liep uit op een plek waar vier betaalde bakkers en enkele winkelmedewerksters, samen met vrijwilligers hun werk deden. In de ontstane werkelijkheid was van het oorspronkelijke plan maar weinig over en werkte er welgeteld een cliënte van de ruim dertig waarvoor deze plek bedoeld was. De nieuwe instelling, die de zaak overnam bedacht een nieuw plan. Winkel weg en ruimte voor passende dagbesteding voor de cliënten. Een nieuw plan leidde tot een lege ruimte, tot werktekeningen, verbouwvergunningen en een verlangen naar een nieuwe start. Nog voordat ik de kans krijg om de deur te openen, zwaait hij open en voordat ik het mij het realiseer, loopt Max met nog enkele cliënten het binnenplein van de vierkantvorige woonvoorziening op. ‘ Ami’, zegt hij.

Max is gekleed in een blauwe bodywarmer,

Ik denk dat hij de enige man in Nederland, die nog in een bodywarmer loopt. Dat denk ik. Maar als ik meer wil weten over de bodywarmer blijkt dat mijn beeld is blijven stilstaan. Het beeld van een tienjarige jongen met een opgeblazen dikke jack, die mij meer als een zwemvest dan als een jas voordeed. Onhandig vond ik dit dikke vat om me heen. Onlogisch kwam mij het voor. Wat moet ik nou met een dik jack en tegelijkertijd onbedekte mouwen. Mijn mouwen waren niet eens beschermd tegen een lente bui. In mijn beeld heeft de logica dit totaal onbruikbare kledingstuk uit de samenleving doen verdwijnen. Een kijkje op internet laat echter zien zelfs Gucci het nut van bodywarmers heden ter dagen nog steeds inziet. Behalve deze Italiaanse mode reus zijn er nog talloze andere merken, kleuren en modellen verkrijgbaar.


Max heeft een grote groene plastik gieter in zijn hand. Ik begrijp niet wat Max hier beneden op de binnenplaats doet. Het is twaalf minuten over elf. Ik had een plan met Max. Al weken kom ik om deze tijd met Max werken. Waarom is hij nu hier? Ik heb geen flauw idee. De begeleiding moet dit toch weten? Omdat ik weet dat plannen kunnen veranderen en ik met gemak kan meebewegen in de nieuwe ontwikkeling vraag ik niet naar de rede van de onverwachte realiteit. Misschien is het feit dat ik niet reageer ook ingegeven door een jarenlange ervaring in instellingen, waar afspraken maken een bijzondere uitdaging is. Je hebt te maken met zoveel medewerkers, wisselende medewerkers en cliënten met wisselende en onvoorspelbare gedragingen. Ik vraag ik niet meer na de redenen.

Een nieuw plan


'Ga je mee met Ami’, probeert de begeleider het mogelijke misverstand te corrigeren. Een heftig nee schudden, waarbij de losse van lippen van Max heen en weer bewegen alsof ze met draad aan zijn mond verbonden zijn, is het antwoord. “Ga je eerst even water geven aan de planten en dan ga je werken met Ami’, met een creatieve inslag probeert de begeleider Max te overtuigen. Het lijkt te lukken en Max maakt snelle bewegingen terwijl hij zijn vingertoppen naar elkaar brengt. Dit is het teken van typen.’ Geef maar eerst water dan gaan we daarna typen’, zo sluit ik me aan bij het gesprek tussen de begeleider en Max. De daaropvolgende ontwikkelingen geven aan dat Max met mijn plan akkoord gaat.


Voordat we echter dit plan kunnen uitvoeren zullen wij eerst nog iets anders moeten doen. De taak, diewe laatst op de evaluatievergadering hebben afgesproken. We moeten nog post gaan rondbrengen. Daarvoor hebben we de sleutel van de teamleidster nodig, zoals afgesproken. Het lot wil dat dit de laatste werkdag voor een lange vakantie van de teamleidster is. De sleutels van de postbus zijn afgegeven aan de secretaresse. Deze werkt twee keer per week. Dinsdag en donderdagochtend. Niet op vrijdagochtend. Helaas, het naarstig zoeken van de teamleidster in verschillende laden levert niets op. Het verwachtte is het onverwachte en mijn oog valt op een boterham, die ingepakt in een plastik zakje in de bovenste lade ligt. Deze boterham zal hier tot dinsdag blijven liggen. Verwachte zaken, zoals een sleutelbos komen echter niet tevoorschijn. Daar ging mijn plan. Wat nu? Even een nieuw plan maken, geen probleem. 

© Amiad Ilsar

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ben benieuwd hoe het verder verloopt
Mooi verhaal. Benieuwd hoe het verder gaat met Max. Duim en fan erbij!
Duikboot je leuk geschreven stuk en een fan erbij
Duim... Mijn iPad maakt zijn eigen woorden