Mishandeling in mijn jeugd 3

Door JackP55 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Vervolg van mijn laatste artikel...

Die middag kwam eerst iemand van de GGD langs voor controle en even later de begrafenisondernemer. Zo sprak de man mij aan dit is de vierde keer dat we elkaar ontmoeten, was geen makkelijke man. Nee antwoordde ik hem, zeker niet. De man doelde op eerdere ruzies die hij met mijn vader had gehad over de begrafenissen van mijn beide zusjes en mijn moeder. Wanneer wil je dat hij begraven word vroeg de man. Wanneer zou het kunnen want het is nu vrijdagmiddag en ik ben dinsdag jarig en mijn zoon donderdag en woensdag is sinterklaas. Ik ga even bellen zei de man. Na een kort telefonisch gesprek vertelde hij mij dat het mogelijk was om half negen maandag of maandagavond 8 uur. We kwamen overeen dat het die maandag s'ochtends zou plaatsvinden, kist en kaart uitgezocht en hem de tekst overhandigd die erop moest komen. Om even op die tekst terug te komen, die heb ik zeker 12 keer voor zijn dood moeten aanpassen en veranderen. Telkens weer veranderde hij de tekst. Ik had de neefjes van mij opgebeld en mijn zoon, iedereen was bij het uitkiezen van de kist en kaart. Welnu zei de man nog een bloemstuk? We keken elkaar vragend aan toen een van de neefjes opperde: Een kleine dan, want meer verdient hij niet.

Maandagochtend heel vroeg uit bed en richting Schagen gereden alwaar hij gecremeerd zou worden. Daar aangekomen werden we naar een klein zaaltje gebracht en kwamen twee van zijn zusters binnen. Ik had al ze a die tijd op de hoogte gehouden van alles. Zijn andere (nog tien broers/zusters) waren er niet want daar lag hij al jaren mee in de klins. We werden opgehaald en liepen naar de zaal waar hij opgebaard stond. Ik voelde niets, geen verdriet, geen traan. Er werd een muzieknummer gespeeld en toen las de begrafenisondernemer mijn stukje voor. Ik had hem die vrijdag ervoor verteld dat ik dat had geschreven en het wilde voorlezen. Hij vroeg of ik het bij mij had en ik beaamde dat. Mag ik het lezen vroeg hij vriendelijk. Natuurlijk beste man, ik overhandigde hem het papier en hij las het......... Hmm zal ik dit maar voor je voorlezen ? Ik kon wel een gat in de lucht springen, graag antwoordde ik hem. Afijn hij las het voor en er werd nog een muziekje gespeeld. Alvorens het afgelopen was liepen de neefjes de zaal uit en iedereen volgde hen. In een zaaltje kregen we koffie. Plotsklaps stonden zijn zussen voor mij en begonnen me uit te schelden, zo begraaf je een hond niet eens hoe haal je het in je harses? Ben jij nou een vent van 50 jaar? Kan jij niet vergeten? Klootzak! Ik stond aan de grond genageld en keek hen na terwijl ze kwaad wegbeenden. Ik werd snel omringd door de andere aanwezigen die mij troostende woorden toespraken en zeiden dat het een heel mooi stukje was en er alleen maar waarheid in stond. Ik heb nog diverse nare emails gehad van het tweetal, mijn moeder had maar weg moeten gaan bij hem, het is haar eigen schuld dat soort dom geklets. Men ging toendertijd niet zo makkelijk uit elkaar.

Dat was ook zo, hij leefde voor de buitenwereld nergens anders voor. Daar was hij een gevierd man en als hij thuis kwam viel er een donker deken over het huis en verdween de gezelligheid als vanzelf. Dan kwam ie bulderend binnen, schelden over sigarettenrook of over een tas of jas die niet naar zijn zin was opgehangen of weggezet. Ik had in het stukje tussen neus en lippen door dit geschreven, voor een insider was het duidelijk wat ik bedoelde , een buitenstaander niet.

We reden met de neefjes terug naar Alkmaar, zijn huis. Iedere keer en zelfs nu nog is het alsof mijn keel word dichtgeknepen als ik daar heen rijd.En hoe dichterbij ik om des te erger word het. we arriveerden daar en vroeg de jongens om maar te kijken wat ze graag wilde hebben en dat dan even te overleggen. Snel was alles verdeeld en we spraken af het komende weekend het huis leeg te halen.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. En je hebt velen een spiegel voor gehouden.
Dank je wel Ben.