Mishandeling in mijn jeugd 2

Door JackP55 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Vervolg van mijn eerste verhaal.

Ik ben erg blij met de positieve en vriendelijke woorden als reactie op mijn eerste verhaal. Graag wil ik nog het een en ander vertellen over de laatste maanden met mijn vader die als laatste overleed door middel van euthanasie op eiegn verzoek.

De telefoon ging en ik nam op. Hallo met mij wil jij morgen naar Alkmaar komen om met mij mee te gaan naar het ziekenhuis ? Is goed pa ik ben er antwoordde ik en vroeg hem de tijd dat hij er moest zijn. Volgende dag vroeg bed uit en naar Alkmaar afgereisd. Ik belde aan en met een ruk opende hij de voordeur,  kon je niet wat eerder komen bulderde hij en draaide zich om en beende richting huiskamer. Ik ben toch op tijd je hoeft er pas over een uur te zijn en ik moet bijna 2 uur rijden om hier te komen, zoals je weet staat er wel eens file en kan ik eenvoudigweg niet exact weten hoe laat ik hier ben. Zet maar koffie antwoordde hij. Na de koffie naar het ziekenhuis afgereisd alwaar hij onderzocht werd en er foto's gemaakt werden. Later bleek dat hij kanker had rond de maagingang en er niets meer aan te doen was omdat het te ver was uitgezaaid. De artsen gaven hem nog maximaal een half tot een jaar. Vanaf dat moment ben ik voor hem gaan zorgen zoals ik mijn moeder op haar sterfbed beloofd had. Het waren zware maanden, niet alleen het heen en weer rijden wat voor mij als zware rugpatient behoorlijk belastend was, maar de godvers en snauwen die ik te verduren kreeg. Niets kon ik goed doen, was net als vroeger toen ik thuis woonde. Ik kookte voor hem en maalde zijn eten en bracht het langs om dan later een telefoontje te krijgen met de woorden:  Wat heb je in dat vreten gedaan het brand mijn bek uit! Tuut tuut tuut , hij had opgegooid. Ik heb veel verdriet gehad die tijd en vroeg me af waarom. Vaak met hem proberen te praten over de reden van hem om mij en mijn moeder zowel geestelijk als lichamelijk te mishandelen. Ik praat daar niet over wat is gebeurt is gebeurt. En daar moest ik het mee doen. Ik heb hem al die maanden van zijn bed op zijn plasstoel gezet en weer bed in, hij zei mij niet te kunnen lopen. Op een gegeven moment had hij besloten euthanasie te plegen en dat aan mij vertled, nu gaat dat niet zo eenvoudig als hij dacht. Veel gesprekken met de huisarts later werd er besloten het door te laten gaan. Van hem moest het zo snel mogelijk. Het was 23 november en hij zei het 30 november te gaan plannen, ik zei: Maar pa dat kun je niet maken, dat houd in dat ik je op mijn verjaardag of die van je kleinzoon zou moeten begraven ! Je kunt toch wel een week wachten? NEE schreeuwde hij, jullie hebben nog verjaardagen genoeg dus sla deze dan maar over!

Gedesillusioneerd stapte ik in mijn auto en reed terug naar huis. Het werd vrijdag 30 november de dag dat hij deze wereld ging verlaten. Ik belde aan en de fysiotherapeute deed open, ik stapte naar binnen en ging zitten en aanschouwde hoe hij zich nog liet masseren. Schonk koffie in voor iedereen en deed de afwas. De deurbel ging en twee mensen van de kerk stonden daar met de vraag om met hem te mogen praten van euthanasie af te zien. Ik naar de kamer en vertelde hem wie met welke boodschap vor de deur stond. Wegwezen zei hij, ik terug en heb ze weggestuurd. Hij vroeg me een gebakken visje te halen bij de visboer en heb dat gedaan, hij had het binnen mum van tijd op toen de deurbel weer ging en ik deed open, daar stond de pastoor die naar binnen wilde, hij schreeuwde vanuit de huiskamer: NIET BINNENLATEN ! Dus ik vertelde de man dat hij beter kon gaan, die daar geen genoegen mee nam en eerst na wat heen en weer geschreeuw naar hem onder mijn arm door toch naar binnen wilde gaan. Uiteindelijk is hij gegaan. De arts arriveerde samen met een collega. Hij protesteerde tegen hen omdat ze eerst een zoutoplossing wilde toedienen, maar na een korte felle discussie gaf ie toe. De arts vertelde dat ze eerst een slaapmiddel gong toedienen en dan de uiteindelijke injectie. Nou schiet maar op snauwde hij min of meer de arts toe. De injectiespuit ging richting zijn arm. Op dat moment keek hij me aan en zei: De mazzel he, doei ! Dat waren zijn laatste woorden..............

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat komt u verhaal binnen zeg. Ik voel weer met u mee. Veel sterkte.
Ik heb je verhaal met veel emotie zitten lezen, het zal een vreselijke rottijd zijn geweest en ik begrijp ook, dat het je niet loslaat. Het kan je ook niet loslaten, want vanaf het begin tot het eind, heeft hij je vernederd en gebruikt. Waarom doet zo iemand dat? Ik wordtel met dezelfde vraag, alleen, mijn vader leeft nog! Ik heb hem dan wel uit mijn leven gebannen en zal ook niet bij zijn sterven zijn, ik wil mijn laatste stukje leven genieten van het vrij zijn, vrij zijn van alle vernederingen en commentaar. Ik hoop dat je ermee om kunt gaan, want het is heel moeilijk, sterkte.
Dank je wel Ben en Pieter,
na dat ik mijn verhaal klaar heb lees ik het niet meer terug. Het is dan even teveel, later voelt het goed het te uiten.
Ik hoop dan ook de kracht te vinden alles op te schrijven en mijn verhaal af te maken.

Groet Jack
Heftig verhaal, knap dat je dat zo lang volgehouden hebt. Goed om van je af te schrijven inderdaad, ik weet dat uit ervaring...
Een duim omhoog. Alleen al omdat je dit van je afschrijft. Jij bent te veel gekleineerd. Toch heb je een goed karakter; immers je hebt je vader verzorgt. Ik zou dat niet kunnen en nooit gedaan hebben. Mijn vader is al dood en mijn moeder heeft voldoende mensen om haar heen. Ik dus niet.
Kop op en laat je nooit meer gek maken of door iemand afgesnauwt te worden.