Scherven brengen geluk

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een verhaal over recycling, een glasbak en een verkregen vrijheid.

Ik loop door het ijzeren hek, de straat op.

Ik ben niet alleen. Max loopt naast me, een glimlach op zijn getekende gezicht. Gebukt, vanwege zijn tengere, lange lijf, trekt hij als een bejaarde man een oud geruite boodschappenkar met zich mee. Wat we nu gaan doen staat nergens beschreven. Ook niet in de nieuwe doelen van de begeleiding van Max. Ik waag me weer eens buiten de aangegeven kaders.


De doelen van onze begeleiding, het zelfstandig inruimen van de vaat, de kleding in de kledingkast opbergen en het gordijn openen ze zijn behaald. Eigenlijk al een tijd. Maar Max moet wel de gelegenheid krijgen om de vaardigheden die hij beheerst te kunnen uitvoeren. Ik wou die zekerheid krijgen en heb gewacht tot het evaluatiegesprek  In het evaluatiegesprek dat onlangs met de persoonlijke begeleider en de gedragsdeskundige is gehouden, is afgesproken dat Max de gelegenheid gaat krijgen om de eenvoudige taakjes uit te voeren . Nu kan ik met gerust hart met Max nieuwe gebieden gaan ontginnen. Het gebied van de recycling.  Dit gebied staat echter nog nergens beschreven. We gaan recyclen, in het karretje zit papier, karton en glas.


Ik heb geen flauw idee waar we ons afval, lees grondstof, kunnen deponeren.

De weg naar de afvalcontainers is me uitgelegd, door de jonge enthousiaste begeleidster van het dagactiviteitencentrum, met haar groenbruine ogen keek ze mij vragend aan. Of ik haar uitleg begrepen had. Nee, ik had niet echt het idee dat ik het begreep, nog een keer dan. We moesten de brug over, daarna rechts en bij het speelterrein wat ze aan het afbreken zijn links af. We konden dan voor of achter het grote flatgebouw langs. Op die manier liepen we op dan zo op het gezondheidscentrum af. Daar staan de containers.


Op deze manier zijn wij totaal onverwacht op straat terecht gekomen. Het doel van een activiteit tussen vier muren is veranderd in een voettocht van enkele minuten. Het nieuwe doel is een systeem van recycling, waarbij wij, de mens, als grondstof verslindend monster met enige moeite weer wat grondstoffen aan moeder aarde terug geven. Daarmee hopen dat de komende generaties ook nog een leven op deze aardbol kunnen hebben. De glasbak, een systeem waarbij onze overheid met veel succes een beroep op onze vrijwillige inzet heeft gedaan en nog steeds doet om glas een nieuw leven te geven, zonder dat de overheid dit glas bij ons komt ophalen. Ook statiegeld is niet nodig. Wij zijn welopgevoede, doordachte en milieubewuste burgers, die met veel plezier onze onderliggende kwaadaardige krachten met het geluid van brekend glas doen laten verdwijnen. Om de rust van de buurtbewoners niet te verstoren, staan er op vele containers het verzoek om alleen tijdens de daguren het glas te deponeren.


De eerste glasbak werd

volgens de gegevens van de internet encyclopedie Wikipedia in 1972 in Zeist geplaatst. Het was een initiatief van twee huisvrouwen. Het waren zij de dames Kuiper en Riemens die samen met glasproducenten de glasbak ontwierpen. Zij vonden zelf een plek voor de containers en beloofde aan de gemeente dat hij alleen overdag zal worden gebruikt en dat zijzelf de omgeving zouden schoonhouden. In ruil daarvoor zou de gemeente de bakken regelmatig legen. Daarvoor betaalden zij een huur van vijf gulden per week. Pas in 1978 werd in ’s Hertogenbosch de eerste officiële glasbak geplaatst. Op dit moment wordt 80 procent van het glas in Nederland ingezameld en omgesmolten voor het gebruik van nieuw glas.


De korte tocht door het park geeft mij de gelegenheid om samen met Max een klein stukje natuur te bewonderen. ‘Kijk’, zeg ik tegen Max als ik met mijn vinger in de richting van de waterkant wijs. ‘Mama’, reageert Max, Max het woord, ‘mama’, doen oproepen. Mijn kennis van planten beperkt zich tot enkele tuinplanten en huiskamerplanten en ik ken de naam van deze plant met de felgekleurde bloemen, die in een groepje in het midden van de plant de wereld verblijden. Met dit ene woord vertelt hij mij waarschijnlijk een heel verhaal, over hoe hij op zondagen met zijn moeder en vader een wandeling maakt.


Links van mij zie ik een plek met zand en stoeptegels, ik begrijp dat dit de speelplek is, die gerenoveerd wordt. Ik vraag aan Max welke kant wij op moeten, hij wijst naar links. We lopen verder, ‘kijk’ en weer zegt hij mama, terwijl hij naar een bank wijst. Hier zou hij wel eens met zijn ouders op de bank kunnen zitten, ik weet het niet en Max kan helaas niet meer zeggen. Vanachter de struiken doemt een gebouw aan de linkerkant aan ons op. Ik vraag me af waar de containers zijn. Voor het gezondheidscentrum staan auto’s en ouderen mensen. Max heeft ze gezien, met een woord beschrijft hij het beeld.’Oma’.


Via oma komen we bij de kleinkinderen terecht. 

We ontmoeten een groep jongeren die via een lange hellende ingang op skeelers de straat op komen glijden. Een stoere leraar voorop en jongens en vooral meisjes erachteraan.  De meisjes met de helmen en hun arm en kniebeschermers bevallen Max goed en glimlachend vervolgen wij onze weg. We zijn hier terecht gekomen nadat ik twijfelde welke kant we op moeten, naar de bejaarden of rechtdoor waar tussen het groen ook wat bebouwing zichtbaar is. Of zijn het de containers die verderop rechts bij de flat staan. Ik weet het niet. ‘Waar moeten we naar toe, Max?’ Max wees me naar voren. Maar hier voor een gebouw waar met grote letters Bankrashof sportzaal staat is geen container te vinden.


Dan maar terug, we keren om en lopen naar het gezondheidscentrum. Als we aan de overkant staan wijst Max naar zijn oren en naar zijn mond. Hij herkent de plek en weet wat hier gebeurt. Behalve doktors bevinden zich hier ook containers. Het lijken twee huisjes en ik twijfel sterk of het wel afvalcontainers voor glas of karton zijn. Als we de weg oversteken en om de containers heen lopen zie ik dat er glas op de rechter en papier op de linkercontainer staat.


Ik geef Max eerst een stuk karton uit de wagen, hij begrijpt wat hij moet doen en zonder verdere instructie loopt hij af op de glascontainer. Met vereende krachten probeert hij vervolgens het brede stuk karton door de kleine ronde opening te persen. Het komt nog niet bij hem op, dat dit niet gaat lukken. Met wat hulp gooit hij uiteindelijk al het karton en papier in de container en dan komen we uit bij het glas.


Met een uiterste concentratie pakt hij fles voor fles

en gooit hij deze door de enige ronde opening die er is. Hier wordt niet geselecteerd op kleur en alle kleuren glas worden samen verzameld. Op een fles zit een dop. Doppen horen niet in de glasbak, dat levert problemen op bij het recyclingproces. De dop, die ik Max zelf van het potje laat schroeven gaat naar de prullenbak aan de overkant. Precies bij de prullenbak staan twee kerels gehuld in jeans en windjacks. Ik geef hem de deksel. “Ga maar Max ‘, en ik wijs naar de prullenbak. Daar loopt Max de straat over.  Alleen in een wijde wereld. Hier geen beschermde muren, hier geen begeleider, die voor hem loopt. Hier is hij alleen, met zijn tengere lange lijf en ferme wiebelende pas. Ik kijk hem na. Ik ben toeschouwer, ik laat hem los. Los in de wijde wereld. Het gevoel van mijn kind dat de wankelende eerste stappen doet bekruipt me. Daar ga je Max.    

© Amiad Ilsar

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jij hebt een bijzondere kijk op dingen, erg mooi!
appart en bijzonder verhaal
Amiad je hebt me weer geraakt met dit bijzondere verhaal, ik mag jou zo graag lezen!
Weer een bijzonder verhaal!