Laat het geld vallen

Door VJ gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Laat munten Humus worden. Schreef ik een tijd geleden (nog voor dat de economische crisis begon) in een verhaal. Tegenwoordig lijkt het wel alsof alles om geld draait. Natuurlijk: Money Makes the World go Round, maar dat is niet het enige dat de wereld draaiende houdt.


Geld wordt steeds belangrijker in deze wereld. Zonder heb je niets, zegt men. Zonder kan je niet leven.
En....Ja, het is waar. Om jezelf van eten en drinken te voorzien moet je geld hebben. Om zorg te krijgen, moet je werken. Centjes verdienen.
En je verdient de centjes niet alleen voor jezelf, nee. Ook voor de medemens om je heen. Men heeft zo veel met geld te maken dat het lijkt alsof de wereld daarop draait. Alsof zonder niet geen leven mogelijk is. We zijn blind geworden voor de kleine dingen die het leven zo mooi maken.
Kijk bijvoorbeeld naar de eerste lenteknoppen en bloesems die elk voorjaar de kop weer op steken. En de koeien die spartelend en springend weer naar buiten gaan (zoals op de reclame van Campina te zien)
En wat dacht je van het vertederende en gelukzalige lachen van een baby die vrolijk ligt te spartelen in zijn wieg. Al die kleine dingen. Kosten ze geld?

Een tijdje geleden begon ik, zonder enig motief, erover te schrijven in de vorm van een verhaal. Het kwam door het simpele feit hoe ongelukkig mensen kunnen worden wanneer ze de nieuwste Ipad niet kunnen kopen omdat ie te duur is. Of wanneer men de nieuwste flat screen tv, met 3D mogelijkheid, niet kunnen aanschaffen omdat het duurder is geworden. '
'Nu zit ik maar een beetje doelloos voor me uit te staren'', zei de meneer zonder Ipad. ''Ja én'', antwoordde ik daarop. ''Er is toch meer te zien dan het verlichte display van een Ipad.'' De wereld om je heen is veel mooier toch?

Dit alles resulteerde in het volgende verhaal, getiteld Behind the Leaves:

Herfst woedde door het land. De zomerse zonneschijn had plaatsgemaakt voor diamanten regendruppels. De wolken hadden de zon bedekt en verscholen. Het land hulde in een sluier van mist, dat zweefde boven de weilanden.
Bloemen waren grotendeels uitgebloeid en vormde zaden. De laatste paardenbloempoesters zweefden door de lucht en vonden hun plaats in het, in dauw gehulde, weiland. Volgend jaar zouden ze weer kleur geven aan de groene vlaktes. Zouden de koeien er weer smakelijk van kunnen genieten. Zullen kinderen er kransen van vlechten en in hun haar doen.
De bomen waren kostbaar geworden. Hun bladeren glommen als verborgen schatten. Eerst waren ze van smaragd, nu van puur goud.
Enkelen vielen zonder geluid naar beneden. Vleiden zich neer op de natte aarde, die humus geurde.
‘Kom op mensen’ fluisterde ik. ‘Pak de bladeren nu snel, zet ze op een vaas en geniet ervan, nu zijn ze nog van goud’
Ik plukte een aantal bladeren van de bomen. Ze  briesten in de aankomende storm.
Ik hield ze in het licht. Keek naar de geharde nerven die door het dorre blad liepen. De aders van de bomen waar eerst nog leven door stroomde. Nu had de boom alle energie voor zichzelf nodig, moest zijn bladeren laten vallen. En dat ieder jaar. Ieder jaar transformeerde smaragd in goud. Met de storm werden ze meegenomen. Vervolgens belandden ze op de grond of in het water. Vormden ze geurende Humus. De boom nam op zijn beurt deze Humus weer op en had daardoor in de lente weer genoeg energie om nieuwe bladeren te vormen. Dan groeien er kleine knoppen. Cocons waar een schat in woont. En wanneer de tijd is gekomen, breken de cocons en laat de boom zijn groene vlaggen vrij. Bijna doorzichtige blaadjes van het dunste smaragd wapperen dan in de wind. Ze zijn zo vers en puur, dat je ze haast niet aan kunt pakken.  Op dat moment zijn ze het meeste waard.  Als een nieuw leven dat klaar is voor de wereld.
Door de tijd worden de bladeren gehard en sterker. Het smaragd word dikker en de nerven steviger. Ze bereiken een hoogtepunt, waar de boom op zijn sterkst is.
Daarna vergaat de zomer. De herfst treed in en de voeding raakt op. Er is nieuwe humus nodig. Dan sluit de boom zich af. Verplaats alle energie naar zijn middelpunt, de stam. De bladeren verliezen smaragd. Worden van puur goud. Laten nog één keer zien hoe kostbaar ze zijn. Laten zien welk verhaal er achter de bladeren schuil houdt. Dan vallen ze. Bedekken de aarde en beschermen het tegen de scherpe regendruppels en de koude sneeuw. Vervolgens worden ze weer humus. Een gesloten vicieuze cirkel. Een levensloop.
Ik volgde een blad die zijn reis maakte naar de aarde. Toen het de grond raakte, schrok een egel op. Schuifelend snelde hij weg onder het bladerdek. Kroop naar zijn huis.
Jah, de levensloop is niet het enige wat de bladeren verbergen. Zonder dat het geld kost kan iedereen achter hem schuilen. Vogels kunnen nesten bouwen, egels kunnen warmte vragen en krijgen. Mensen kunnen erin spelen, en dat alles helemaal voor niets. Bomen hebben geen geld nodig om te kunnen leven. Waarom wij wel. Waarom kunnen wij niet zonder overleven.
Eigenlijk is dat antwoord heel simpel. We weten niet meer hoe dat moet. We willen te veel en zien de ware betekenis niet meer. Alles in de wereld draait om geld, terwijl er smaragd en goud om je heen hangt. Zij leven gewoon door, wanneer wij niet meer opkijken, maar verdrinken in het geld. Bomen kunnen je ook plezier en onderdak geven. Vraag ze en ze brengen je eten, roep ze en ze schenken je een huis. Vertel en ze zullen naar je luisteren.  Omarm ze en ze kunnen een vriend worden en je beschermen wanneer nodig. Kijk naar de dieren. Ze doen hetzelfde.
Laten wij dan ook hetzelfde doen. Terug naar de natuur. Terug achter de bladeren. Het geld laten vallen en kijken naar dingen die nog kostbaarder zijn dan munten.
Open je ogen voor vallende waterdruppels, die schitteren als diamanten. Kijk naar de ondergaande zon van bloedkoraal. De witte wolken en nevel van zijde. Kijk naar het kristallen water met bronzen vissen en saffieren bubbels. Laat munten humus worden, en weer energie vormen voor nieuwe levens. Een toekomst voor bomen, dieren en mensen. Luister wat de natuur te zeggen heeft. Nu kan het nog. Er is nu nog tijd. Als het geld straks de nieuwe bomen worden, en de bladeren verdwijnen, dan is het te laat. Dan kunnen we niet meer terug. Op dat moment zal er een gat in de cirkel komen en zal er voor het eerst een einde zijn. Het einde van het bestaan.
Dus doe je ogen open, en gebruik ze waarvoor ze zijn gemaakt. Namelijk kijken...

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Echt waar!
Welkom en succes op xead!
Heel mooi geschreven. Welkom hier op Xead en heel veel schrijfplezier. Duim en fan!