Een boodschap van hoop

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Gevangen als een misdadiger. Gevangen in een kleurrijke omgeving, honderden gekleurde ballen, die hun kleur verliezen door het verlies van de vrijheid. Rood, geel en groen, het wordt zwart, inktzwart als de weg naar de vrije wereld wordt geblokkeerd. Geblokkeerd door de deur, die op slot zit. Entree en uitgang worden gereguleerd. Waar is je vrije keuze?

Geen vrije keuze

Geen vrije keuze, want je bent een van de kinderen, een van de kinderen op dit kinderdagverblijf. Je kunt je eigen gedrag niet reguleren, je bent een grote bom van energie, je rent achter je eigen stromende energie, geen rem, de rem is de gesloten deur.  Met een dik bos sleutels in mijn zak, ben ik een gelukkig mens. Ik kan deuren openen, sluiten. Ik kan mezelf veel vrijer bewegen dan de bijna vijftig kinderen tussen de twee en achttien jaar hier.  Ik ben een gelukkig mens. Ik ben in het bezit van sleutels. Ik heb deze sleutels omdat ik mezelf redelijk kan reguleren.  Ik heb een innerlijke rem.

De rem van de opgesloten jongen zou een begeleidster kunnen zijn. Maar daar zijn er maar twee van. Twee op een groep van zeven. Jij rent een groepsgenoot zit in een rolstoel, een ander rent weer een andere kant op en weer een ander kruipt over de grond, of ligt op de grond en moest net met hulp van mij worden opgetild. Jouw begeleiders doen hun best. Het zijn hardwerkende vrouwen, die in de bestaande condities vooral aan hun eigen conditie kunnen werken.

Werkdruk

De begeleidster van Daniel, die wat later op deze middag aan de tafel met de stagiaires en mij komt zitten ziet is niet zomaar behoorlijk bezweet, Dit is keihard werken. Dit is constant wegen en wikken, wie en wanneer aandacht geven.


Mijn woorden hier zijn zeker ook bedoeld om licht te werpen op de zaken, die in de schaduw van onze maatschappij afspeelt. Hoeveel mensen weten wat hier op dit dagcentrum speelt. Ik weet dit ook niet en daarom probeer ik met een halfuurtje observatie en een gesprek wat meer kennis te vergaren. Het is het bewandelen van de top van een ijsberg. Het meeste zal voor mij verborgen blijven.
Wat ik, wat wij wel kunnen waarnemen is het feit dat deze omgeving, dit dagcentrum geen plek van allure is. Hier geen blinkende ramen, blinkende vloeren, geen glans, geen sfeer van trots. Hier hangt de sfeer van armoede, van de schaduw. Hier geen geur van trots, hier hangt een geur van zweet. Niet het zweet van de overwinnaar, maar de verliezer. Hier geen geur van het succes, hier hangt de geur van de verliezers.

Bloemen

Op enkele kilometers afstand heerst de geur van de kleur, de bloemen, Hier de geur van het zwart. In de bloemenveiling de geur van het succes. De geur van de handel, het bloeiende geld. De geur van de mislukking. De geur van de armoezaaier, die afhankelijk is van de liefdadigheid van de maatschappij. De maatschappij die zichzelf verliest in een doodlopende weg. De geur van het geld.
Alles draait om geld in deze westerse wereld. Mensen met een beperking leveren geen geld op. Het zijn vaak de ouders, die moeten schreeuwen om hun kind als waardevol aan te prijzen. Moeders zoals die van Daniel of Max die aandacht voor hun kind zoeken. Zo word ik gebeld door de moeder van Max als ik dit artikel schrijf. Zij houdt regelmatig contact. Vraagt naar de ontwikkelingen van haar zoon. In het gesprek vertelt de moeder van Max over een ontmoeting in de Amstelveense polder. Een ontmoeting tussen Max en een jong kind met zijn moeder. Max communiceert steeds meer. In zijn enthousiasme maakt hij nog geen onderscheid tussen bekenden en onbekenden. Het gesprek gaat uiteindelijk over een fietssleutel. De fietssleutel van het kind zijn fiets. Een sleutel opent deuren en sloten. Een sleutel blokkeert de fiets voor wie niet in bezit is van de sleutel. Als eigenaar van de sleutel kun je gebruik maken van de fiets. Je bent de eigenaar van een stukje vrijheid en zelfstandigheid, iets wat Max en anderen niet hebben. Max was, is en zal altijd afhankelijk zijn van de ander, die met hem samen de deuren met een gepaste sleutel opent. Het lot wil dat de hoeveelheid deuren die kunnen worden geopend en waar samen nieuwe of bekenden ruimtes kunnen worden bezocht vaak door geld bepaald worden. Zonder geld en sleutels geen mogelijkheid de lentebloemen te zien, die nu buiten de muren en hekken van de instelling bloeien.

Overprikkeling

In een kamertje naast het lokaal waar ik en de stagiaires in het dagcentrum van Daniel hebben plaatsgenomen zit een ander kind, een kind van tien, de jongste in het gezelschap van zeven jonge mannelijke pubers met een meervoudige verstandelijke handicap. Achter de dichte deur zit een jongen, die veel in afzondering zit omdat hij snel overprikkeld is.
Voor overprikkeling zijn ze hier bang. Drie vreemde personen die op bezoek komen is veel en we worden door beide begeleiders ieder op hun beurt vriendelijk verzocht ons terzijde te houden. Een jongen die enthousiast bij ons contact zoekt, word snel door een van de begeleidsters naar een aangrenzende ruimte gebracht. Overprikkeling leid tot onrust, tot ongecontroleerde situaties en dat is het laatste waar je als begeleidsters van een dergelijke groep op te wachten.
In deze aangrenzende ruimte krijgt iedereen op zijn eigen stoel wat te drinken. Daarna mag de misdadiger uit de ballenbak buiten luchten en de rest van de groep, naar de flatscreen groot beeld televisie kijken, die hoog op de muur, beschermd door een stevige kast, met een onbreekbare hard plastik voorkant aan de muur is verankerd. De dure televisie lijkt de bekende vlag op de modderschuit. In de troosteloze ruimte waar begeleiders achter de feiten aan lijken te hollen, waar een de lucht vervuld is door een penetrante geur en waar mijn voeten op het linoleum weerstand ondervinden door een plakkerig linoleun

Mijn keuze, mijn droom


Een dag later zit ik met de moeder van Daniel en Daniel aan tafel. Ik vertel haar mijn bevindingen.  ‘Wat zou je willen veranderen?’ Vraagt mij de moeder van Daniel. ‘Een ding’, gaat ze verder. Ik weet op dat moment geen antwoord te geven. De afgelopen dagen heb ik daar over nagedacht. Nu weet ik het. Ik wil een bos bloemen op de tafel in de groep van Daniel. Geurende kleurige bloemen. Bloemen leveren geld op en bloemen houden van mensen. Bloemen spreken dank uit, dank voor alle medewerkers, die onder deze omstandigheden hun uiterste best doen.  Bloemen geven hoop, hoop op een andere visie in onze maatschappij, waar de zorg behoevende medemens meer krijgt dan er nu geboden wordt.

Ik heb de vrije keuze en bied de bloemen aan, aan een ieder die voor een verandering in deze manier van zorg gaat.  Samen kunnen wij het bereiken. Samen in deze dagen van een nieuwe lente. 
© Amiad Ilsar.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ok het is bijna Mei en we gaan Gorter lezen...even lyrisch als jouw verhaal!
Wat kun je zulke "zorg" en zorgen dingen toch mooi verwoorden Amiad! Dank je wel daarvoor. Mooi,erg mooi....D