Mijn Dierbare Herinneringen.

Door Diamantje66 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

ALS IK MET DIERBARE HERINNERINGEN SPEEL, OP EEN DAG ALS VANDAAG, WORDT IK EEN BEETJE SENTIMENTEEL, GAAN MIJN GEDACHTEN EEN KLEIN BEETJE TRAAG.

HERINNERINGEN,

-----------------------------------------------------

 

Als ik zo met voorbije herinneringen speel,
Op zo,n dag als vandaag,
Wordt ik een klein beetje sentimenteel,
Werken mijn gedachten ineens een klein beetje traag.

Herinneringen,
Aan lang,vervlogen tyden,
Die voorbij gingen,
en met de tijd verglijden.

 

Dan herinner ik me een lied,
Weet je nog wel.?
Ik herinner het mij eigenlijk niet,
Het was slechts kinderspel.

Zo herinner ik mij,
Een wijze,oude vrouw,
Helaas is ze er niet meer bij,
Oma,diep in mijn hart hou ik nog steeds zielsveel van jou.

 

Ze was mijn lievelingsoma,
Ik was bij haar,elke dag,
Ja,ja,
Er ging geen dag voorbij dat ik haar niet zag.

Oma witkamp,ze woonde in de olivier.v.noortstraat 103,
Een leuk,klein huis,
Waar ik op zwart/wit foto,s nog mijn kinderwagen zie,
Daar was mijn tweede thuis.

 

Ze rookte sigaretten als een ketter,
En de glazen medium sherry waren niet aan te slepen,
Maar ze was een echte pretletter,
Een herinnering uit het leven gegrepen.

Ik herinner me het logeren,
Mijn zus wilde dat niet,
En mijn ouders maar proberen,
Altijd met het grootste verdriet.

 

Opa maakte altijd beschuitjes met aardbei,
En lekkere kopjes thee,
Voor oma en voor mij,
S,ochtends als ontbijt voor ons mee.

Ik lag dan bij oma in het grote bed,
Die herinnering raak ik nooit meer kwijt,
Er werd dan een groot blad met ontbijt voor ons neergezet,
O,goeie,ouwe tijd.

 

Als wij bij oma waren,
En het was slecht weer,
Kwam oma niet meer tot bedaren,
Dan zette ze ons met een lauriertakje boven aan de trap neer.

O,fijne herinnering,
Aan het avondeten,
Als ik daar aan tafel ging,
Ik zal het nooit meer vergeten.

 

Aan een tafel,bruin en rond,
Aten we macaroni met hamblokjes en sla erin,
Van grote borden met motief,boerenbond,
De saus druipend van mijn kin.

Dit alles en nog meer,
Heeft 66 jaar geduurd,
Totdat oma,s ziekte op een keer,
Alles in de war had gestuurd.

 

Oma werd verkouden,
En had ergens een plekje,
Ze moest het bed houden,
Toen kreeg ze op haar maag een vlekje.

Men haalde een arts erbij,
En oma moest naar het ziekenhuis,
Dat was niet leuk voor haar en mij,
Weg was dan ook mijn tweede thuis.

 

Ik fietste na school elke dag,
Naar haar toe,
Omdat ik mijn lievelingsoma het liefste zag,
Ik werd ook nooit moe.

Dag in,dag uit zat ik aan haar bed,
Oma had op een gegeven moment het K…..WOORD.
Ik heb daarom steeds extra op haar gelet,
Maar van binnenuit werd ze langzaam vermoord.

 

Ik heb haar zo vaak uit willen leggen,
Dat ze niet zo achtelijk veel moest roken,
En haar sigaretten weg moest leggen,
In plaats van de schoorsteen op te poken.

Ook over het vele drinken heb ik toen maar niets meer gezegd,
Ook ging ik niet meer terug naar huis,
Ik had alles naast me neergelegd.
Oma was eigenlijk gewoon mijn thuis.

 

Maar toen op een avond ging ze zomaar heen,
Met mijn hand in haar hand,
Vanaf toen was ik daar echt alleen,
Oma was in het goddelijke land.

Oma was pas 66 jaar,
Het had niet zo moeten zijn,
De herinnering is nog steeds zonneklaar,
En soms doet het nog best wel eens een beetje pijn.

 

Stil liggen nu je grijze,verkilde handen,
Op de beddesprei,
Ze zullen nooit meer op mijn hoofd landen,
Je bent niet meer bij mij.

Gedroomd is jouw leven,
In aardse tijd,
Waarin je mij werkelijk alles hebt geven,
Gestreden is nu jouw strijd.

 

Reis je nu voorbij,
Al wat leeft,
Er rest jou niets meer voor mij,
Er is niets meer waar jij nu nog naar streeft.

Is het eindeloos sterven,
Wat bevrijd,
En is het derven,
Slechts een herinnering van de tijd.

 

Al lijken de dagen,
Soms zwart omrand,
Al zijn er soms honderdduizend vragen,
Wat blijft is onze oma/kleinkindband.

Als in alles jij opnieuw herleeft,
In de natuur,
En mij weer jouw onverdeelde aandacht geeft,
Elke dag en ieder uur.

 

Je slaapt zonder wil,
Om te kunnen dromen,
Uitgemergeld en stil,
Om ooit opnieuw ergens tot leven te kunnen komen.

Je bent voorgoed bevrijd,
Uit je zieke cocon,
Uit is nu je strijd,
Waar het ooit in je lichaam begon.

 

Waar je ooit dit aardse leven,
Bent begonnen,
Hebben zich vreemde dingen aan je weten te verkleven,
Waardoor je je als het ware in hebt gesponnen.

Jouw strijd was intens,
En tot moedens toe gestreden,
Dit wilde geen mens,
En je bent van ons weg gegleden.

 

Ben je vrij van je pijn,
Uit heden en verleden,
En mag je nu in god,s handen zijn,
Na wat slechte stoffen met je deden.

Laat ik liefdevol,
Gouden vleugels toekomen,
Zit je in een gouden bol,
En beland je in het paradijs der dromen.

 

Wanneer je mij bezoekt in mijn dromen,
Zal ik intens blij zijn,
Als je in mijn hoofd naar me toe kunt komen,
Zonder intense pijn.

Dan zal ik voor je ademen en voelen,
Horen en zien,
Door je grijze haren woelen,
En met je praten misschien.

 

Want al nam je afscheid,
Van dit leven,
Was ik je kwijt,
Je kunt nog zoveel geven.

Want niemand verdwijnt echt,
En niemand gaat verloren,
Want ik blijf altijd herinneren wat je tegen mij hebt gezegd,
Je zult er altijd bij horen.

 

Ik zal jouw dierbare herinneringen mijn adem geven,
Mijn gezicht,
Mijn leven,
En mijn licht.

Zodat je in de kleinste,prachtige dingen,
Zult herleven,
Zodat jouw naam altijd in mijn hart zal blijven zingen,
En ik jou in mijn hart altijd aandacht kan blijven geven. 

 

 

 


Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
duim en fan erbij
Wow wat een rakend gedicht. Herinneringen blijven bij. Wat vandaag gebeurt is alweer een herinnering morgen. Gelukkig kunnen we de nieuwe herinneringen zelf creeren. Duim
My Gosh wat heb jij van je oma gehouden en nog steeds. Hle mooie poetische hommage aan je oma! Dikke Duim Taco