2e artikel mijn vader

Door Story-rose gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Hoofdstuk 2: Mijn vader Mijn vader is / was een nare man, ik heb veel te verduren gehad met hem, niet alleen ik, maar meerdere.....

Mijn vader, 

Ik heb weinig goede herinneringen aan mijn vader, helaas ik had graag een vader figuur gehad, waar ik een voorbeeld aan kon ontlenen, maar al het andere is waar.

Mijn vader is zoals ik me herrinner een nare man, een alcoholist, een agressief persoon, die alles neemt en niets geeft. Mijn vader ging elke avond naar de kroeg, langs de dijk, ik ben er nooit binnen geweest, alleen ernaast bij de boer, om melk te halen vers van de koeien, soms zag ik hem wel zitten, bij de gokkast. De kast waar al ons geld in verdween, de kroeg waar ons geld werd opgezopen. Soms stond ik uren op de dijk te kijken, wat hij deed, zag hij mij wel? Nee natuurlijk niet de gokkast was belangrijker, ik kon uren kijken naar hem, me afvragen waarom hij dat zo belangrijk vind, belangrijker als ons. Welk plezier heeft hij eraan, waardoor wij, ons gezin niet belangrijk is. Die antwoorden zal ik nooit krijgen en wil ik ook niet meer. Als hij thuis was, wat zelden gebeurde, was er altijd ruzie. Als ik in bed lag in de avond en ik hoorde hem thuis komen dat begon er weer een nachtmerrie. Ik hoor mama huilen, en smeken te stoppen. Ik vraag me af wat ik moet doen, want ik hoor haar huilen, maar weet eigenlijk niet waarom. Wat gebeurd er daar in die kamer,waardoor mijn moeder huilt. Nu weet ik wat er gebeurde daar in die kamer, maar lange tijd wist ik het niet. Mijn vader dwong haar om sex te hebben. Werkte ze niet mee, kreeg ze klappen. Ook bij ons was hij niet aardig, aan de etenstafel bijvoorbeeld, zaten we met zijn allen te eten. Werden we te druk naar zijn gevoel, sloeg hij met een grote houten vork die samen met een lepel en mes aan de muur hongen op tafel en deed dit hard. de vork was van hardhout, en de set was mooi, maar door die klappen was de vork al op meerdere plekken gescheurd en lelijk geworden. Ook met mijn oudste zus had hij vaak ruzie, omdat zij voor zichzelf op kwam. Waarom zij zo een hekel aan hem had, weet ik nog steeds niet, maar vraag me af hij met haar deed, wat hij met mijn moeder heeft gedaan. 

Mijn moeder vertelde mij na de scheiding van hun dat ook ik geboren ben uit zo een dergelijke gebeurtenis, en mijn broertje ook. Dit doet pijn, ze houd hierdoor niet minder van mij, dat voel ik, mijn band met haar is zeer hecht. als er iets is, dan voel ik dat, zelfs als ik in het buitenland ben, weet ik dat er iets is en bel ik haar op. Wij praten veel met elkaar over vroeger en nu. Zij heeft niet alles verteld natuurlijk, maar wel veel. Zij is altijd eerlijk geweest naar mij toe, en vertelde ook dat het soms zeer doet mij te zien, omdat ik haar herinner aan de gebeurtenissen van toen, maar dit geeft ze aan en ik voel het. Dit doet pijn, voor ons beide, maar kunnen accepteren dat het niet anders is, of zal worden.

Ik zou zo graag tegen hem willen zeggen, hoeveel pijn hij heeft veroorzaakt, en nog steeds doet. Dat wat hij deed niet correct is, en onvergeeflijk is. Ik vierde een keer een partijtje, ik had klasgenoten uitgenodigd en mijn nichtjes. Iedereen was er die dag behalve hij, we zouden gaan midget golfen en hij zou ons brengen, met ons mee gaan. Maar hij was weg met de auto, en kwam niet terug, hij liet mij daar staan met klasgenoten, wachten tot we mochten spelen. ik voelde me boos worden en genant, want je hoort toch op je vader te kunnen rekenen. Niet dus, ik ben huilend naar mijn kamer gegaan, en mijn moeder belde de ouders op om te vertellen dat het niet door ging. Zo genant, voor mij, de pestbuien op school die er  al waren, werden hierdoor weer lekker aangewakkerd, mijn moeder die iedereen kon bellen, hij stond er niet bij stil. Ik schaamde mij rot, wilde niet meer naar school. 

Of die keer, toen kwam hij nachts thuis, ik was een jaar of tien denk ik. Ik wist dat hij gemeen was, sloeg en schreeuwde. Mijn moeder zat beneden aan de keukentatfel te huilen, voordat hij thuis kwam al. Hij stapte binnen en zag haar zitten, ik zat boven aan de trap doodstil. Ze vroeg hem waarom, ze doelde op het gokken en drinken in de kroeg waar hij net van terug kwam. Hij zei enkel bemoei je er niet mee, je hebt hier genoeg te zorgen. Ga mee naar boven, slapen. Mijn moeder weigerde, en begon te snikken. Ik kroop ondertussen zachtjes naar beneden dichter bij, ik wilde haar beschermen tegen wat er kwam, maar wist niet hoe. Ze kregen ruzie over geld, de hypotheek, de kinderen de school kosten en alles wat erbij kwam. Ik was stiekem in de dekenkist onder de trap bij de voordeur gaan zitten en hoorde alles. Mijn vader schreeuwde tegen haar, dat ze harder moest werken ervoor en niet moest zeuren. hij hoefde niet te werken volgens hem. Hij ging al met zijn vader mee op de bouw, dat wad voldoende voor hem om dit eens per week te doen. Hij zei nogmaals met haar naar boven te gaan en te slapen. mijn moeder weigerde weer en vertelde uit elkaar te willen gaan op deze manier, hij sloeg haar, hard met een vuist. Ze was stil, kon niks uitbrengen, kroop in elkaar. Hij liep weg, gaf nog een klap op tafel en riep zacht te doen wegens ons. Mijn moeder knielde op de grond, ik kroop uit de kist toen hij boven was. Mijn moeder was geschokkeerd toen ze me zag en beveelde me naar boven te gaan. Ik bleef en knuffelde haar, maar ze wilde niet. Ze durfde niet, ze was bang. Ik ben op de grond gaan zitten en deed niks, tot ze uren later naar boven ging, ging ik mee. Ik lag in bed en uren te denken ik snapte er niet veel van, maar wist wel dit is niet goed. 

Zo kan ik nog vele voorbeelden en momenten benoemen wat er is gebeurd, maar dat lijkt me niet interessant, dan wordt het verhaal vele malen langer......

in een volgend hoofdstuk vertel ik meer over dit....

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een angst moet je gehad hebben. En wat dapper dat je zo je moeder ging troosten. Je schrijft prachtig, maar geeft me wel tranen in mijn ogen.
Afschuwelijk dat je dit hebt moeten meemaken, sterkte met je verwerking.
Een duim omhoog. Wat een gruwelijke jeugd. Lijkt me dat je een chronische PTSS hebt, gelezen je jeugdtrama's. Ik heb er hulp voor gezocht (55 jr) En dat raad ik jou ook aan.