Politieke gevangenen in Europa

Door GHopman gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Politieke gevangen in Europa verborgen

DE FOTO'S


De foto's


Jip werkte elke dag aan haar computer. Ze las e-mail, schreef brieven en kleine stukjes voor een blad, wisselden vele foto’s en afbeeldingen uit met haar vriendinnen en vrienden.
De laatste tijd werkte de computer niet naar behoren, hij startte traag op, sloeg soms zomaar af, of ze kon vaak niet bestanden tegelijk openen en nadat ze hem door “een mannetje” had laten maken, bezat ze ineens niet meer de originele programma’s, maar een illegale kopie van haar computerprogramma's.


Zou “dat mannetje” het op haar computer geplaatst hebben, had hij van die duistere contacten, of had ze zelf via internet een virus of ander  programma binnen gekregen waar dit op te zien was, of had iemand haar dit toegestuurd? Hoe was het begonnen?


Toen ze haar bestanden na de reperatie  wilde updaten, wat dus niet meer lukte, merkte Jip dat ze dus een illegale kopie van haar prgramma op haar computer had staan. Jip probeerde weer met “het mannetje”contact op te nemen, maar de winkel was niet meer bereikbaar: de telefoon werd niet opgenomen, e-mail werd niet beantwoord en toen ze die middag langs reed was de winkel dicht.
Via een vriend kreeg ze wat antivirus programma’s en zo had Jip het idee dat haar computer weer goed was beveiligd. Na een paar maanden begon de computer toch weer kuren te vertonen en weer werd er advies ingewonnen.


Als Jip geweten had wat er aan de hand was, wat er met haar computer gebeurd was, dat er op ingebroken was, zou ze meteen alle stekkers eruit hebben getrokken en het apparaat in de vuilnisbak hebben gegooid. Had ze het maar geweten, dacht ze later. Had ze maar geen programma’s meer gedownload van internet, wenste ze zichzelf! Maar wat Jip niet wist was, dat ze iets heel belangrijks in handen had gekregen, als ze er goed mee omging tenminste.


Alle tips die ze had gekregen haar computer weer te laten werken, werden netjes door Jip uitgevoerd, maar het ging steeds slechter met de werking van de programma’s en het apparaat werkte ook steeds trager. Uiteindelijk kon ze enkele programma’s niet meer openen en uit angst dat het apparaat ieder moment op “zwart” kon gaan, bedacht ze dat ze maar snel al haar foto’s die ze op de computer had opgeslagen, er van af moest halen. Jip had een enorme hekel aan dit werk, want ze begreep niets van de werking van de computer. Ze was alleen maar een echte gebruiker en meer niet. 
Op advies van vrienden kocht Jip een doos vol met cd-roms om de foto’s op weg te schrijven en een paar weken geleden was het zover. Ze had het programma om foto’s te bewerken van internet gedownload en het zou eenvoudig moeten zijn de foto’s over te zetten.
Jip begon met de foto’s van haar huisdieren en nadat de foto’s volgens het programma waren weggeschreven op de cd probeerde ze de cd in de dvd speler in de huiskamer. Zo kon ze dus de foto’s op haar televisie bekijken en tot haar verrassing zag ze dat het gelukt was.
Jip had meer dan 2000 foto’s op haar computer staan en het was al een heel werk geweest ze een beetje te ordenen. Maar ze was erg blij dat de foto’s van haar huisdieren, de katten en het konijn, gelukt waren en nu veilig op een externe cd stonden. Vol goede moed was ze daarna dagen bezig alle foto’s over te zetten. Op elke cd-doosje plakte ze een label waarop stond wat de inhoud van de cd was. In totaal werden het heel wat cd’s, maar het zou een mooie verzameling worden en nu dus veilig bewaard.
Vorige week was er een avond niet veel op de televisie te zien en Jip besloot lekker foto’s te gaan kijken. Ze installeerde zich voor de televisie met de stapels cd’s. Eerst wilde ze haar huisdieren zien en vertederd bekeek ze de mooie foto’s.
Ze nam nog een glaasje wijn en wat chips uit de keuken en begon aan de cd’s die de vakantie van Oostenrijk bevatte. Ze kon de foto’s als een dia presentatie over het scherm laten gaan, zodat ze niet steeds zelf naar de volgende foto hoefde te knippen. Maar…ze zag helemaal geen foto van Oostenrijk!
Met gefronst gezicht keek ze naar de foto’s. Jip snapte niet waar ze deze foto’s gemaakt had. Je zag wel bergen op de foto’s, maar volgens haar was dit helemaal Oostenrijk niet.
Op de foto zag ze, al was het moeilijk te zien, enkel mensen bij elkaar staan. Mensen met een soort uniformen aan. Jip klikte naar de volgende foto en weer was het een foto met enkele mensen, mannen kon ze nu zien, die ergens om heen stonden. De mannen hadden stokken in de hand. Op de volgende foto zag Jip dat er iemand op de grond lag, iemand met een gestreept pak aan. De persoon, ook een man, was kennelijk gewond. Dat zag ze wel. De man op de foto hield zijn handen voor zijn gezicht.
Jip begreep er niets van, hoe kon dit en wat betekende dit. Als ze dan naar de volgende foto klikte, zag ze een stralend uitzicht over de bergen in Oostenrijk. Een plaatje wat ze wel herkende en waar ze tevens van schrok, want als dit wel de foto’s van de vakantie waren, hoe kon het dan dat er van die rare foto’s tussen zaten. Jip ging zo snel ze kon door de foto’s van de vakantie en jawel hoor, even later weer een vreemde foto. Weer schrok ze en was tegelijk nieuwsgierig. Ze zag een foto met een plaatsnaam bord, een plaats waar ze nog nooit van gehoord had. Op het bord stond PIONKI. Het bord was kennelijk al heel oud en achter en om het bord heen zag ze alleen maar woestenij, geen huizen of bebouwing en geen personen. Wat had dit toch te betekenen? Een paar foto’s van de vakantie volgden, maar Jip was daar helemaal niet meer in geïnteresseerd, ze ging door en alweer trof ze vreemde foto’s aan. Nu zag ze een man op de grond geknield. Hij was geblinddoekt en vastgebonden. Hij had ook een gestreept pak aan en er stonden mannen om hem heen. Daarna een foto, waarop te zien was dat de man op de grond werd geslagen. Met afschuw keek Jip, maar liever zou ze de hele cd weggooien. Maar haar nieuwsgierig won het toch en als ze dan verder door klikte kreeg ze alleen maar van hetzelfde soort foto’s te zien. Mannen in gestreepte pakken, die vastgebonden waren en soms geblinddoekt en die werden geslagen, geschopt en waar zelfs een van de omstanders tegenaan plaste. Wat een afschuwelijke foto’s en hoe kon zij ze nou op haar vakantiefoto-cd hebben staan? De laatste vreemde foto die ze zag was er een waar met een rode kleur het woord HILFE op een muur stond geschreven. Verder zag Jip alleen nog de vakantie foto’s die herinnerden aan een fijne tijd. Maar het gevoel wat ze er toen bij had, was nu helemaal weg. Jip wist niet wat ze van de foto’s moest denken en ze ging eerst de cd eens helemaal op haar computer nog een keer afdraaien. Tegelijk sloeg ze de rare vreemde foto’s op en printte ze uit. 
Inmiddels was het al laat geworden, maar Jip wilde toch weten wat er aan de hand was. Ze nam de foto’s die ze nu uitgeprint had en bekeek ze nog eens. Mannen die mannen sloegen, duidelijk een gevangene die geslagen werd. Maar waar was dit en hoe kwam zij eraan? Op internet ging Jip zoeken naar de plaatsnaam PIONKI en het duurde wel even, maar uiteindelijk kwam ze uit in Polen. PIONKI lag in de buurt van de grotere plaats Radom, ten zuiden van Warschau in Polen. Het plaatsje lag midden in de bossen onder aan een bergachtig gebied. Tja, nu wist ze wel dat er een plaats bestond met die naam, maar wat nu?
Jip ging toch maar naar bed, het was inmiddels al half drie in de nacht en ze moest de volgende morgen toch écht aan haar werk. Die nacht wilde bij Jip de slaap niet pakken en piekerend lag ze in bed. Ineens schoot ze overeind en had een idee. Wie weet dacht ze, is het een van die geheime gevangenkampen van de Amerikanen. Daarover had ze laatst op de televisie horen praten bij de uitzending van Nova. Het zou waar zijn dat de Amerikanen ergens in Europa geheime gevangenissen hadden waar ze gevangenen konden martelen, omdat ze dan niet op Amerikaans grondgebied waren. Want volgens de Amerikaanse wet mochten gevangenen niet gemarteld worden in Amerika. Jip sprong haar bed uit, zette weer de computer aan en ging het betreffende artikel zoeken op internet. Dat was niet eenvoudig als je midden in de nacht in het archief van Nova wilde zoeken, maar toch had ze het al snel gevonden. Alleen, er werd niet genoemd waar de gevangenissen zich bevonden, wel dat er met toestemming van de Nederlandse regering toestellen van Amerika door het Nederlandse luchtruim mochten vliegen. En dat terwijl de Nederlandse regering tegen martelen is en deze vliegtuigen dus niet over Nederlands grondgebied door hadden moeten laten gaan. De Amerikanen hadden alles ontkend en de gevangenissen waren ook nooit gevonden.


Jip zuchtte diep. Wat had ze nu in handen, hoe kwam ze eraan en wat moest ze ermee? En was het allemaal waar wat ze dacht? Ze kon niet goed meer nadenken en besloot gewoon koffie te gaan zetten. Even later zat ze met een dampende beker koffie weer achter haar computerscherm en zag dat ze e-mail had ontvangen. Ze opende haar mail en herkende de afzender niet. In het bericht las ze: PLEASE HELP US WE ARE IN PIONKI. Jip schrok ontzettend en probeerde na te gaan waar dit bericht vandaan kwam. Ze zou dan het IP adres moeten hebben van de afzender en daar kon ze niet achter komen. Ze printte snel het bericht uit en alle gegevens die ze vinden kon, schreef ze over. Geschrokken bleef ze zitten en dronk haar koffie. In haar hoofd was het één chaos. Inmiddels was het al licht geworden en over twee uurtjes moest ze aan het werk. Jip werkte dan wel thuis, maar voor zichzelf had ze een strak schema gemaakt en daar hield ze zich aan. Nadat haar koffie op was gedronken ging ze eerst een douche nemen en kleedde zich aan.


Tijdens het douchen had ze een idee. Als dit werkelijk ging om die geheime kampen, dan kon ze er wel mee naar de politie gaan, maar wie weet stopte die het allemaal wel in de doofpot. Ze moest ermee naar iemand toe die het aan de kaak kon stellen en met de shampoo in haar haar en tandenpoetsend besloot ze een oppositiepartij in de Tweede Kamer te benaderen en alle gegevens en foto’s aan hen te geven. 
Op internet zocht ze het telefoonnummer van Jan Marijnissen van de Socialiste Partij op en belde hem gewoon uit zijn bed. Ze vertelde het hele verhaal en de man wilde zeker naar haar luisteren. Diezelfde ochtend werd ze door een auto met chauffeur opgehaald en naar Den Haag gebracht. Daar werd ze door enkele mensen van de SP ontvangen en Jan Marijnissen zat er ook bij. Ze had van alles wat ze had een kopie gemaakt en wilde de cd nog niet afstaan. De SP zegde toe de zaak helemaal te gaan uitzoeken en ze zou er zeker van horen.


En gisteren was het zover, alles was uitgezocht, er waren onmiddellijk nadat Jip in Den Haag was geweest, mensen vertrokken naar het plaatsje PIONKI en inderdaad was daar een gevangenis en met medewerking van enkele hoogwaardigheidsbekleders daar was het kamp bezocht en hadden ze er Amerikaanse gevangenen aangetroffen.
De medewerkers van de SP hadden ook uitgezocht dat Jip haar computer was gehacked en iemand die in het kamp werkte had haar dit toegestuurd in de hoop, dat er iets mee gedaan werd. Jip werd persoonlijk door Dhr. Marijnissen gebeld en vandaag zou het in de Tweede Kamer worden voorgelegd, er was een spoeddebat georganiseerd, alle nieuwszenders opende hun programma ermee. Nadrukkelijk had Jip gevraagd of zij erbuiten werd gehouden en dat gebeurde ook.
Maar hiermee werd wel bewezen dat er inderdaad door de Amerikanen gevangenen naar Europa waren gebracht om daar gemarteld te worden.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.